Şöyle bi' düşündüm de, haklısın gerçekten. Ama güvensizlik hissinin sende bu kadar büyük bir kitle şeklinde yer etmesi de hiç normal değil.
İlk başta söylediklerin aklıma doğrudan Death Grips'ten MC Ride'ı getirdi. Grup röportajlarında dahi sürekli susan bu adam kendiyle ilgili sadece birkaç cümle söylüyor, onlardan birkaçı da şöyle:
"Çok özel bir insanım. "Arkadaşım" dediğim çok az insan var. Genel olarak insanoğluna karşı güvensizim; medyaya karşı güvensizim. Kişisel hayatımı dünya ile paylaşmak gibi bir düşüncem yok. Sıfır."
Şimdi, böyle bir insan olmakta kesinlikle sıkıntı yok. Çok az insana güvenirsin, çok az insanla irtibat kurabilirsin, hayatında kimse olmayabilir, eyvallah. Ama bu durum ileride sende psikolojik sorunlar yaratabilir. Genel olarak, kalabalık ortamlarda bulunmazsın ya da arkadaşım dediklerinle daha az insanın olduğu yerlerde görüşürsün. Ama ileride kimse sana atv izlerken göbek kirini bir kavanozda biriktirip biriktirmeyeceğinin garantisini veremez.
Peki bu "çıkar ilişkisi" konularından nasıl uzaklaşacağız?
Bence bir gün, insanlık olarak kafamızı hızlıca sağa-sola sallayarak ne halt ettiğimizi, ne hale geldiğimizi ve bunu düzeltmemizin gerektiğinin farkına varacağız. Sonrasını bilmem. Ya da genel olarak, insanları bu hale getiren, insanların küçücük hayatlarına o kocaman burunlarını sokmakta hiçbir sorun görmeyen gevşekler, insanlığın bu hale gelmesiyle ilgili şikayet edip, bununla yaşamanın keyfini sürmeye devam edecekler bir yandan. Yani, ben böyle düşünüyorum.
