WIESBADENGeçmişin gölgesinden doğan üç kardeşin hikayesi◆ ◆ ◆"Bazı insanlar ailelerini doğuştan bulur.
Bazıları ise onu karanlıkta, sıfırdan kurar."
BİRLİK KARTIBirlik: WIESBADEN
Köken: Almanya Lüksemburg'taki bir devlet yetimhanesi
Üyeler: Franz Schrauht, Leon Vallery, Dane Schulze
Uzmanlık: Hırsızlık, planlama, kılık değiştirme, elektronik
Yeni Yuvaları: Los Santos
OLD DAYSEski Günler
Bu kardeşler, aslen farklı kökenli, farklı annelerden, farklı kişilerdi. Zamanında aileleri zor zamanlardan ve dar gelirli bir şekilde geçiriyorlardı. Bunun yanında onların yaşları da çok küçüktü. Anlamazlardı, etmezlerdi. Dünyanın neden bu kadar soğuk olduğunu, evlerinin neden bir gün küçülüp yok olduğunu sorgulayacak yaşta değillerdi.
Gün geldi devran döndü, aileleri onları teker teker devlete bağlı olan Almanya Lüksemburg'ta bulunan bir yetimhaneye yerleştirmeye başladılar. Bazıları soğuk bir kış gecesi üstü yırtık pırtık bir şekilde, bazıları da bunun aksi bir şekilde yetimhaneye yerleştirildi. Kimi sessizce ağladı, kimi arkasına bile bakmadan o koca kapıdan içeri girdi. Ama hepsinin ortak noktası aynıydı: Geride bıraktıkları hiçbir şey geri dönmeyecekti.
Bu yıllarda onların yaşları ve kafa yapıları neredeyse aynıydı. Bazısının yaşı altı, bazısı sekiz, bazısı da yedi yaşlarındaydı. Bunun gibi yaşlara dağılıyorlardı. Yavaş yavaş herkes gelmeyi bitirdiğinde, o soğuk koridorların ve demir karyolaların arasında asıl seneler sürecek hikayelerinin ilk adımı atıldı;
KORKU, ENDİŞE VE KÖTÜ YOLLAR
DARK TIMESKaranlık Zamanlar
Yetimhanenin ilk ayları onlar için zor geçti. Çünkü çocuklarla ilgilenenlerin tavrı onlara karşı çok sert, çok acımasızdı. Şefkat yoktu, sıcak bir söz yoktu, geceleri üstlerini örtecek bir el hiç yoktu. Yemek ihtiyaçları içinse onlara yırtık kıyafetler giydirip sokağa atıyorlardı. Ve bunun yanında onlardan köşe başında para dilenmelerini, yoksa buradan yemek alamayacaklarını söylüyorlardı. Yer geldi, zaman geçti. Hepsi ilk aydan sonra yetimhanenin şartlarına alışmaya başladı. Yeri geliyor, başlarındakiler onları boş bıraktıklarında oyunlar oynuyor, eğleniyorlardı. Çünkü yapacak bir aktiviteleri yoktu. Elde ne varsa oyuncak oluyordu; bozuk bir televizyon, paslı bir tel, eski bir kutu...
Zaman aktı, su geçti.. Çocuklar, yaşadıkları duruma karşı iyice alıştılar. Bu kötü şartlar altında kendilerine pratik ve hızlı yöntemler bulmuşlardı. Artık hayatta kalmanın bir kuralı vardı ve o kuralı kimse onlara öğretmemişti; kendileri öğrenmişlerdi.
Günlerden bir gün; yine olduğu gibi bir öğlen saati, yemek saati gelmişti. Ve tekrardan sokağa çıkartılıp dilendirileceklerdi. Bunun için kendi aralarında sözleşmişlerdi. Ne yapacaklarını biliyorlardı. İnsanları kandıracaklardı. Birisinin üstüne bol ceket tarzı bir şey giydirip kolu yokmuşçasına rol yapacaktı. Diğerinin bacağı, diğeri de dilsiz gibi davranacaktı. Bunun gibi şeylerdi. Yemeklerinin paralarını bu şekilde çıkartıyorlardı. Gelip geçenlerin acıyan bakışları, onların ilk sahnesinin ilk alkışıydı.
Hatta, bunları yapa yapa ellerine geçen parayı sadece yetimhanede bulunan yemekhaneye vermek istemiyorlardı. Bu süreç devam ederken başlarındaki kişilerin onlara karşı olan davranışları hiç değişmemişti. Bunun için de aralarında sözleştikleri gibi tek çareleri gözlerden uzak kalmaktı. Zaman bir daha böyle geçti. Artık, yaşanmışlıklardan dolayı kötü yola daha fazla sürüklenmeye başlamışlardı. Ara ara sokağa çıkıyor, insanların fark edemeyeceği şekilde paralarını veya değerli eşyalarını çalıyorlardı.
Bu durum için kendilerini ne kadar durdurmaya çalıştılarsa da nafileydi. Yaptıkları bu şeylere adeta bağımlı olmuşlar, denizde oluşan bir girdap gibi, bu bağımlılıkları girdabın içinden çıkmak için son çırpınışları gibiydi. Yetimhanedeki zamanları, yaptıkları bu tür pervasızca boş şeylerden bir deredeki akan su misali akıp geçiyordu..
LEAVINGAyrılış
HER ŞEY DEĞİŞTİ, ONLAR DEĞİŞMEDİArtık, ilkbaharda açıp yeşeren yaprak gibi onların da acısıyla, tatlısıyla bu geçirdikleri pervasızca zamanlarının sonuna gelmişlerdi. Gün gelmişti, çatmıştı. Yıllardır içinde büyüdükleri o duvarlar, bir sabah birden fazla küçük görünmeye başlamıştı.
Herkes o gün bavulunu, çantasını toparlayıp yetimhaneden ayrılacaktı. Her biri son kez yemekhanedeki yemeklerini yediler, ardından ağır ağır odalarına geçtiler. Odalarındaki dolaplardan tüm eşyalarını bavullara ve çantalarına dolduruyor, son kez odaya bir bakış atıp iç çekiyorlardı. Eşyalarını alıp odadan çıktılar, ağır ağır çıkış kapısına doğru ilerlediler.
Aralarından
Leon durdu ve arkasını son bir kere dönüp büyüyüp yetiştiği, kardeşi gibi dostlarını tanıdığı, yeri gelip eğlenip ağladığı yetimhaneye dolu gözlerle son bir kez baktı. Orası onlara hiçbir zaman bir yuva olmamıştı, ama başka bir yuvaları da hiç olmamıştı. Ve kapıdan çıktılar. Kim bilir? Belki yeni ve güzel bir hayat onları bekliyordu.
YA DA ONLAR ÖYLE SANIYORDU
BAD THINGSKötü AlışkanlıklarZamanla beraber akan yaşanmışlık gereği hepsi büyüdü, olgunlaştı. Hepsinin görünüşü değişmişti. Ama içi aynı kalmıştı. Bunun yanında küçüklükten gelen ilgi alanları vardı. Ama bunlar normal bir insanın sahip olduğu türden ilgi alanları değildi. Onlar, toplamda üç kişiydi. Üçü de farklı yeteneğe sahipti; ama bir araya geldiklerinde tek bir parça gibi hareket ediyorlardı.
◆ ◆ ◆FRANZ SCHRAUHTMekaniğin Babası
Franz Schrauht; zaman içerisinde ne zaman sokağa çıksa yapacağı işi unutur, çevresinden gördüğü elektronik parçaları sinsice çalar ve yetimhaneye geldikten sonra odasına geçerdi. Ya bu tür parçaları birleştirip işine yarayacak bir hale getirir, ya da isteğine göre sadece daha fazla parçalıyordu. Akla gelebilecek her türden elektronik malzemeyi çalıyordu. Telefon, araba farı, motor parçası veya bunun gibi şeylerdi. İçinden en ufacık elektriksel bir akım geçen her şeye karşı büyük ilgisi vardı.
Odası, diğer çocukların gözünde bir hurdalıktı. Ona göre ise bir atölyeydi. Kimsenin işe yaramaz diye attığı bir parçanın içinde, hâlâ çalışmayı bekleyen bir hayat gördü hep. Belki de bu yüzden, bozulmuş her şeyi tamir edebileceğine inanıyordu.
Uzmanlık: Elektronik, mekanik, teknik sistemler
Zaafı: Bir parçaya kapıldı mı yapması gereken her şeyi unutması
Ekipteki Yeri: Ellerin ve aletlerin ustası
◆ ◆ ◆LEON VALLERYDetaycı
Leon Vallery; zaman içerisinde küçüklükten gelme bir sendromu, hastalığı vardı.
Overthinking. Bir diğer adıyla, aşırı düşünme. Bir şeyi ne kadar düşünürse ona çok farklı açılardan bakabiliyor, kafasında yapması veya yapmaması gereken şeyleri düşünüp hayata geçirebiliyordu. Diğer iki dostu gibi pervasız değildi. O, dikkatliydi. Bir şeyi yapmadan önce muhtemel sonuçlarını düşünür, olabilecek en iyi son için fikir arayışına girerdi.
Bu sebepten ötürü bir şeyler yapacakları zaman ilk önce Franz ve Dane ortaya fikirlerini sunar, Leon ise bunları kafasında derleyip ortaya bir sonuç çıkarırdı. Bu yaptığını durduramıyor, aksine kafasında bunları kurması onun hoşuna gidiyordu. Geceleri herkes uyuduğunda bile zihninde yeni planlar kurar, ihtimalleri tek tek eler, en kötü senaryoları bile önceden yaşardı. Adeta ekibin başını çekiyordu.
Uzmanlık: Planlama, strateji, ihtimal hesabı
Zaafı: Aşırı düşünme, her şeyin yükünü kendi omzuna alması
Ekipteki Yeri: Ekibin beyni
◆ ◆ ◆DANE SCHULZEYüzlerin Efendisi
Dane Schulze; kılıktan kılığa girme konusunda ustalaşmış, insanlardan her türlü şeyi elde etmesi artık onun için çocuk oyuncağı haline gelmişti. Diğer dostlarından biri bir şey istediği zaman, veya canı ne zaman bir şeyler çalmak istese öğlen saati dışında yetimhaneden gizlice çıkıp cebinde birkaç parça eşyayla beraber geri dönüyordu.
Bir insanda kumar nasıl bağımlılık yapıyorsa, o da aynı şekilde bu hobisine karşı aşırı derecede bağımlıydı. Bazen bir kapüşon, bazen ödünç alınmış bir ceket, bazen de sadece doğru bir gülümseme yetiyordu. Karşısındaki kişi ne görmek istiyorsa, Dane o olabiliyordu; ve herkes onu ertesi gün çoktan unutmuş oluyordu.
Uzmanlık: Kılık değiştirme, ikna, yankesicilik
Zaafı: Çalma isteğine karşı kontrol edilemez bağımlılığı
Ekipteki Yeri: Ekibin yüzü ve sesi
REGRETSPişmanlıklar
Üçlünün yetimhaneden ayrıldıktan sonra ilk işleri barınacak bir yer bulmak oldu. Ama bunun için de paraya ihtiyaçları vardı. Ellerinde para yoktu, arkalarında kimse yoktu; sadece birbirleri vardı. Bu konu hakkında kendi aralarında sözleşip; dışarıdan bakıldığında küçük, ama onlar için büyük bir vurgun yapma kararı aldılar.
Leon, Dane ve Franz birleşip bir harabeye eşyalarını sakladılar ve geçici olarak oraya yerleştiler. Ardından Leon bunun için bir şey düşünüp sonrasında onun üzerine plan kurmak için düşünmeye başladı. Öncelikle haberlere bir göz attı ve yarın Almanya'nın orta gelirli bir şehri olan Hamburg'ta piyasa değeri yüksek
AODE isimli bankada yarın için bir para transferi gerçekleşeceğini gördü. Ardından bir süre daha düşünüp planı arkadaşları olan Dane ve Franz'a anlatmaya başladı.
Plan şöyleydi; Para transferi için tutulan yüksek güvenlikli aracın güzergahı bulunacak. İki sokaklı, biri çıkmaz sokak olmak üzere, ve bir de sokakların altından kanal geçen bir nokta belirlenecek. Leon, bunun için GPS üzerinden planı anlatırken istediği şekilde bir sokak aramaya başlar ve bulur. Sonrasında anlatmaya devam eder; Leon ile Dane belediye işçisi kılığına girip aracın önünü yol çalışması var yalanı ile kesecek. Bu esnada araç, Dane'in çıkmaz sokakta rögar kapağının hizasına göre parke taşlarının altına yerleştirmiş olduğu, ters yön halinde araç lastiğini patlatan tuzağına düşecek. Hemen ardından plan için ayarlamış oldukları çimento makinasını çalıştıracaklar. Sonrasında işin ucuna Franz girecek. Rögar kapağını kaldırıp kaynak makinesi ile aracın altından onun geçebileceği kadar bir bölgeyi yüksek ısı ile beraber eritip aracın içerisine girecek ve yanında getirmiş olduğu ufak çuvala paraları doldurup oradan tüyecek.
Planı anlattıktan sonra üçlü bir süre daha konuşur ve uyumaya geçer. Yarın olur, gün gelir. Her şey Leon'un planına uygun gidiyordur. Ama Franz için durum pek de iyi gitmez. Franz, aracın içine girdikten sonra çimento makinesinin yaydığı gürültüye rağmen bir ses duyan güvenlik görevlisi arkasını dönüp tel arasından bakar ve Franz'ı görür. Aniden bağırmaya başlar ve sesleri duyan üçlü aniden sakladıkları maskeleri takıp koşarak kaçmaya başlarlar. Girdikleri bir sokakta onları şans eseri bir polis aracı görür ve kovalamaya başlar. Kovalamaca bir süre daha devam eder.
Nefesleri kesilene, ayakları karanlık sokaklarda tükenene kadar koştular. Ama bu sefer şans onlardan yana değildi.
SONUÇ OLARAK ÜÇLÜ TUTUKLANIR, HAPİSHANEYİ BOYLARLARParmaklıklar ardında geçen yıllar, onlara yetimhanedekinden bile daha uzun geldi. Leon, o gece olan her şeyi zihninde defalarca baştan kurdu; hatanın nerede olduğunu, neyi farklı yapabileceklerini düşündü durdu. Franz ellerini meşgul edecek bir şey bulamadığı için ilk kez sessizliğin ağırlığını hissetti. Dane ise her zaman olduğu gibi gülümsedi; ama bu sefer arkasına saklanabileceği bir kılığı yoktu.
Yine de bir şey değişmedi: Birbirlerini yarı yolda bırakmadılar.
FIRST STEPİlk Adım
Yıllar su gibi akıp geçti, Leon, Franz ve Dane üçlüsünün hapishaneden ayrılma zamanı gelmiştir. Yetimhanede de yaptıkları gibi eşyalarını toparlarlar. Memurlar gelip onlara çıkış kapısına kadar eşlik eder ve özgürlüklerine geri kavuşurlar. Ardından bir otele gidip yaşadıkları durumu konuşurlar. Yaşadıkları şeylerin üzerine uzunca konuştuktan sonra üçü de ortaklaşa bir şekilde karar alıp Amerika'da bulunan
Los Santos eyaletine yerleşmeye karar verirler.
Almanya'da onlara ait hiçbir şey kalmamıştı. Ne bir yuva, ne bir isim, ne de geri dönecek bir yer. Ellerinde birkaç bavul, ceplerinde neredeyse hiç para vardı. Ama bu sefer yalnız değillerdi ve ilk kez önlerinde gerçekten bir yol vardı.
THE BROTHERHOODKardeşliğin KurallarıI. Üçümüzden biri düşerse, üçümüz de düşmüş sayılır.
II. Plan yapılmadan tek adım atılmaz.
III. Geçmiş bizi şekillendirdi, ama bizi o yönetmez.
WİESBADEN SUNDU..TÜM BUNLARIN ARDINDAN SÖZLEŞTİKLERİ ÜZERE LOS SANTOS'A GELİRLER VE ASIL HİKAYE BAŞLAR.
BİRBİRİNDEN FARKLI YETENEKLERE SAHİP ÜÇ KARDEŞİN BİR ARAYA GELEREK OLUŞTURDUĞU BİR EKİPTİR. SINIRLARI ZORLAYAN BU EKİP, ZAMAN İÇİNDE HEM HIRSIZLIK SANATINI GELİŞTİRECEK HEM DE LOS SANTOS'A ADINDAN SÖZ ETTİRECEKTİR.
◆ ◆ ◆
