üniversitemin en berbat zamanlarında rinaya ayda yılda bir kere girdiğim zamanlardı, gerçi hoş yine döndük dolaştık geldik. okumayana ekmek yok diye kafamı paralardı. normalde en ağır acıları bile görmezden gelirim ama bu çok farklıydı. mekanın cennet olsun gül yüzlüm