Bennett MacDowell

Uçurtmalar rüzgar gücü ile değil, o güce karşı koydukları için yükselirler.

Bennett, Bennett MacDowell. Nisan ayının 19. günü ve 1996 yılında kendi dünyamda yumduğum gözleri açtım. Her şeyden habersiz, ne olduğunu henüz kestirememiş ufak bir çocuktum. Sanırım o güne geri dönmek isterdim. Her zaman Weavers ailesinin tek çocuğu olarak kalacağımı bilmek /nefeslendi/ nasıl bir duygu bilmem ama ufak bir kardeşimin olmasını gerçekten isterdim. Baba ve annemin yüzme öğretmenliği üstünde bir kariyeri vardı. /gülümseyerek/ Her insanın hayali olduğu gibi, güzel bir çift ve mutlu bir gelecek geçirmek. Evet, sevdiği işleri, güzel ilerleyen hayatları ve onlara ait bir çocuklarının olması... (/kısık ve hızlı bir ses tonu/ Evet evet bu benim.) bundan güzel başka bir şey ne olabilir ki? /uzatarak/ Neeeew Jersey. Jersey'in Clifton şehrinde ikametimi ufak bir aile evinde sürdürüyordum. Şu herkesin hayalindeki ev gibi sanırım. Hayır hayır, lüks olanından bahsetmiyorum. Kulübeli bir ev, arka bahçeli ufak bir aile aracının girebileceği bir garaj ve köpeğim için garajın yanında bir kulübe. Evet, büyüyene kadar tek dostum olan Chester. Beagle türü bilirsiniz şu kulakları büyük olanlardan. Benim köpeğim biraz benekli ve tembel ama bunun yanında küçüklük dönemimde tek gerçek dostumdu.

Sıradan bir insan gibi fazla sıradan bir hayat hiçbir zaman bana göre olmadı. Kolej hayatım gerçekten güzel ama biraz da sinir bozucu geçmişti. Size ilk tanıştığım, kardeşim dediğim kişiden bahsedeyim. Muhabbeti çok koyu ve kolejde kafa yapıma tek uyan, bir sürü ortak yanımızın olması ve popülerite'den benim gibi tiksinen biri, Lamar Kinsley. Çoğunlukla ırkçı insanların ve bu insanların kirli düşünceleri en yakın arkadaşım ile aramı bozmaya çalışmalarına fazla dayanamayacağımı biliyordum. Lamar'a ne kadar ırkçılık yapsalar da ben her zaman onun arkasına durdum. Bazen eve gözlerimiz morarmış, sıfatımız dağılmış bir şekilde gittiğimizi hatırlıyorum. Ne kadar ailemizin bizi düşünüp bize söyledikleri kalbimizi incitse de yaptığımız işten, birbirimizin kıçını kollamaktan her zaman gurur duyduk. Kardeşlik terimi ne mi? Bunu size özetleyemem ama evet, ses kaydını otuz saniye geri alıp tekrar dinleyebilirsin. Lamar'ın gerçek bir dost olacağını ilk tanıştığımda kestirmiştim. /gülümseyerek/ Aah, kolejde sevdiğim kıza aşkımı ilan etmek için gizlice sistem odasına girip tüm hoperlörleri ele geçirdiğimizi hatırlıyorum. /ciddi ve sıkıcı bir ses tonu/ Tabii bu dakikaları saniyeler alıp bizi doğruca müdürün odasına götürdü. Birkaç azar ve uyarıdan sonra çantalarımızı sırtlayıp müdürün odasından çıktığımızda insanların bize dik dik bakması biraz ürkünçtü. Utanç duygusunu /gülümseyerek/ ilk kez böyle yaşamıştım.

Işığınızı oluşturmak için karanlığın içine girmelisiniz.

Alarm 7:00'da çaldı ve ben uyandım. Sabah her insanın içinde olan üşengeçliği ben de yaşıyordum. Sabah erken saatlerde uyan, yüzünü yıka ve dişlerini fırçala. Sonra da rutin bir döngünde koleje gidip eve geri gel. Evet yaklaşık iki dakikalık düşünceden sonra bedenimi sıcak yatağımdan kaldırıp baygın gözlerimle yüzümü yıkamaya gittim. Annemin her zamanki gibi hazırladığı sandviç ve portakal suyunu bitirip sırt çantamı aldım ve bisikletime bindim. Kulaklıklarımı kulağıma geçirip chill tarzında birkaç müzik açıp Lamar'ın evine doğru bisikletimi sürdüm. Bisikletimi sürerken suratıma çarpan rüzgar ve müziğin etkisi beni hayal dünyamla bir süre başbaşa bıraktı. Aslında yapmak istediğim çok şey var, bunu farkettim. Ama bunu yapabilecek kadar güçlü müydüm? /nefes sesi/ bilmiyorum. /boğazını düzeltir/ Lamar'ın evine geldim, bu serseri beni hep beş dakika bekletir. Beş dakikalık sürecimde bisikletimi tellere yaslar karşımdaki manzarayı izler, onu beklerdim. Manzaraya kendimi kaptırmış tekrardan hayal dünyama birkaç plan eklerken sağ tarafımdan kahkaha sesleri yükseldi. Üç kişiden oluşan kız arkadaş grubu. Bu üçlüden sadece birisi dikkatimi çekti. Kızıl, ince ve uzun saçı, soluk yeşil gözleri ve küçük boylarda neşeli bir kız. Sürekli kahkaha atıp saçlarını iki yana dalgalandırmasını bile hatırlıyorum. Tabii o sıralar biraz çekingen bir insan olduğum için bana baktığında bakışlarımı ondan yavaş yavaş kaçırdım. Saniyeler sonra enerjik ve pozitif bir şekilde Lamar yanıma geldi. Beraber özel selamlaşmamızı yaptık. On dakika öncesine kadar canı sıkkın bir insandım, nasıl bir enerjisi varsa bana da bir şekilde bulaştı. İlginç. Neyse, aramızda gizli saklı bir şey olmaz bizim. Lamar'a o kızdan bahsettim, birkaç ufak şakadan sonra ciddi olduğumu anladı. Benim duygularım çok çabuk değişiyor o gün onu fark ettim. Bugün belki neşeli ve mutlu bir insan, yarın öfkeli ve sinirli, öbür gün moralsiz ve bitkin. Bisikletimizi aldık ve okula sürmeye başladık. Okula vardığımızda bisikletimizi kilitleyip çantamızı sırtlayarak bahçede yürümeye başladık. Ellerimi ceplerime bıraktım, adımlarken etrafıma bakındığımda ağaç arkasında birbirini öpen yılışık çiftler, yerde oturup dersini çalışan inek tipler, dedikodu yapmak için malzeme arayan kız arkadaş grubu... her gün bunları görüyorum. Biraz düşündüm, acaba unuttuğum bir şey mi var? /sırıtarak/ Evet, dediğim an kolejin sert çocuklarının diğer çocuklara bulaştıklarını gördüm.

Kolejin koridorlarında kendimize ait dolaplarımıza ilerliyoruz. Dolap numaralarımızı bile hatırlıyorum, benim dolap numaram 391 Lamar'ın da /4 saniye duraksadı/ Lamar'ın... 394 hayır hayır 393, evet 393! Neyse işte, eşyalarımızı bırakıp kitaplarımızı aldık ve kafeterya'ya inerken şu Lamar'ı beklediğim sıra neşeli bir kız gördüm demiştim, evet o karşıma tekrar çıktı. Lamar'ın anlattıklarını dinlemiyordum bile, tamamen o kızın kızıl saçı ve soluk yeşil gözlerine, gülüşüne dalmıştım. Kendimi hemen ona kaptırmamalıydım, sanırım okulun popüler kızlarından birisi diye düşündüm. Kafeterya'ya inip Lamar ile laflamaya başladık. Sistem odasına girip salak saçma bir iş yapmıştım, hatırlıyorsunuz değil mi? Şu "aşık olduğumu sandığım kız" için yapmıştım. Tanrım... her yandan benimle dalga geçtiklerini duyuyordum. Lamar ne kadar yatıştırmaya çalışsa da bu benim moralimin düzelmesine yardımcı olmadı. Zil çalmıştı, gidip sıkıcı dersimize ve öğretmenlerin işkencelerini çekmek için sınıfa çıktık. Sıkıcı geçen dersler sona ermekle beraber gün bitmek üzereydi, kolejden çıkıp evimize adımlarken Lamar'ın babasını gördüm. Sanırım o gün beni başka bir şey daha etkiledi. /sırıtıyor/ Hayır hayır, bu bir kız değil. Cadillac Escalade. Evet doğru duydunuz bu bir Escalade. Size araçları çok sevdiğimi anlatmış mıydım? Mmh, sanmıyorum. O gün o aracı gördüğümde Lamar'a uzun bir süre baktım. Bisikletlerimizi o an unutup araca koşarak bindik. Lamar'ın babası gerçekten iyi bir adamdı, Lamar arkadaşım diye söylemiyorum /sırıtarak/ kesinlikle. Tüm gün o devasa arabayla gezip durduk. Skate parklar, eğlence fuarları, gezi ve birçok şey daha. En son gaza gelip bir club'a girmek istediğimizi hatırlıyorum. /kahkaha atıyor/.../birkaç saniye sesli nefes alıp verme sesi/ Sonuç, tabiiki istediğimiz şey olmadı biraz saçmaladığımız fark ettik. Lamar ve babası beni evime kadar bıraktı, onunla tokalaşıp yarın tekrar görüşeceğimizi söyledim. Escalade giderken onu bir süre süzdüm, sonra da evime girip odama çıktım. Çantamı rasgele bir yere fırlatıp laptop'u yanıma aldım. Şu kızıl saçlı kız için amatör bir şekilde internette birkaç arama yaptım. Sonuca varamayınca pes edip suratımı yastığa gömdüm.

Amacına ulaşmak için hiçbir şeyi küçümseme, tam ulaşamazsan bile dene; belki başarırsın. Hepimizin güvenini bağladığımız şu “belki” hiç de azımsanmayacak bir umuttur.

Saatler sabah yediyi gösteriyor, /sıkıcı bir ses tonu/ yine rutin işlerimi yapıp evden çıktım. Her zamanki gibi ortağımın yanına bisikletimi alarak sürmeye başladım. Normalde beni kapının önünde beş/on dakika bekleten Lamar, bu sefer kapının tam önünde beni bekliyordu. Yüzüne baktığım zaman o eski neşesi ve enerjisini göremedim. Aynı ruh halindeyim ama yine de ona güleryüzlü yaklaştım. Ailesiyle ufak bir tartışmaya girmiş. Büyütülecek bir şey değil ama onun için ailesi gerçekten çok önemli, nasıl desem... bu konularda oldukça hassas. Biraz konuştuktan sonra sahte gülümsemeler ve sırıtmalarımızla kolejin yolunu tutmaya başladık. Kolejin ergen tiplemeleri gerçekten umrumda değil, her gün aynı döngüyü yaşıyorlar. Saatler su gibi akıp geçti. Kolejden çıktığımızda Lamar biraz yalnız kalmak istediğini söyledi, anlayışla karşıladım. Kafamı dağıtmak için bir süre kolejin sahasında yaklaşık bir saat basketbol oynadım. Ellerimi ceplerime soktum ve yürüyüşüme başladım. Kolejden tam çıkarken sağ tarafımdaki ağaca gizlenmiş birinin ağlama seslerini duyuyordum. İkilemde kaldım ama benim böyle bir kişiliğim var, kendimden çok başkasını düşünürüm. Etrafıma baktım, kimsenin olmadığını gördüm ve ister istemez ağaca doğru çekimser bir şekilde yaklaştım. Ağacın arkasına saklanmış, dizlerini kendine çekip ağlayan kızıl saçlı bir kız gördüm. Dizlerimin üzerine çöktüm, ona seslendim. Çekingen bakışlarını bana çevirdi. Gözleri kızarmış, makyajı akmış, titreyen dudakları ve gözlerinden akan yaşları görmek benim için üzücüydü. Hikaye aslında tam olarak burada başlıyor. Kızıl saçlı kız... evet evet bu o. Sahte bir tebessümle elimi ona uzattım, bana içini dökebileceğini söyledim. Kolejden beraber çıkıp yürüyüş yapmaya başladık, onu evine kadar bıraktım. Yapabileceğim şeyler sınırlı olmakla beraber elimden gelen yardımı ona sağlamaya çalıştım. Saatler gece on buçuğu gösterirken onu evine doğru bıraktım. Kendini bana tanıttı. "Ben Julia." Tekrardan yüzündeki o neşeyi görmek beni bir an mutlu etti. Babası, Julia'ı gördüğünde eve geç geldiği için ona bağırmaya başladı. Julia tüm olumsuzluklara karşı bana gülümsemesini devam ettirdi. Oradan ayrıldım. Bana anlattıklarından sonra babası mesleğinden alkol tüketimi yüzünden ihraç edilmiş bir polis memuru, annesi ise bir kafede garsonluk yapan bir kadın. Ailesi ona şevkat ve sevgi ile yaklaşmadığı için bana mutlu olamadığını söyledi. Evime doğru dönerken Julia'ı tanıyınca kişiliğinin çok daha renkli olduğunu anladım.

Yeni bir güne daha merhaba. Artık bu döngüyü bildiğiniz için sabah rutinimi söylemeyeceğim. Lamar'ın eski neşesi ve enerji dolu potansiyeli geri gelmiş ufak tuhaf, ilginç şakalarına beni tekrardan hapsetmişti. Kolejde kendimize ait dolaplarımızdan kitaplarımızı alırken bir anda arkamda ufak ufak gülümseme sesleri duydum. Arkamı döndüğümde Julia'ı gördüm. Dünden daha iyi göründüğünü söyleyebilirim. Julia ile sohbet ederken arkasına geçip bana el şakalarını yapan Lamar'a gülmemek ve /gülümseyerek/ onu orada öldürmemek için kendimi zor tuttum. Julia'ı Lamar ile tanıştırdım. Her zil sesinde buluşup sohbet etmeye başladık. Lamar tabiiki iğrenç şakalarıyla Julia'ı güldürmeyi başarıyordu ve ben o an çok iyi anlaşacaklarını bir şekilde anladım. Derken bir süre sonra her şeyi beraber yapar olduk. Bir gece, iki gece derken her gece evden çıkıp birlikte takılırdık. Yanımızda kolejden tanıdığımız bir iki tip vardı. Wesley ve Diana. Wesley tamamen saf bir çocuk, iki dakika içinde söylenilen her şeye kanacak bir potansiyeli vardı. Diana, kolejin popüler kızı olarak anılırdı. Bu durumdan Lamar ve ben ne kadar haz etmesekte Julia'nın yakın arkadaşı olduğu için sesimizi çıkarmazdık. Julia'ı tanıdıktan sonra günlerim biraz daha güzel geçmeye başladı. /sırıtarak/ Bir an eski neşemi kazanabileceğimi bile düşündüm. Gitmediğimiz yerlere gittik, gerçekten benim için güzel diyebileceğim zamanlardan birisiydi. Wesley ve Diana bizden ayrı takılır, sohbetlerimize pek katılmazdı. Sanırım bu üçlüden oldukça memnundum. Gün bitmek üzereydi, gece yarısı (12)'de Julia'ı evine bırakırken babasının oldukça fazla içmiş ve sarhoş olduğunu görmüştüm. Sıkıntılarını biliyordum, onu öyle bırakamazdım. Bunu dediğim sırada evin içerisinden saçlarını iki yana dalgalandırıp Julia'a yaklaşan bir kız daha görmüştüm. Julia, o kızın ablası olduğunu söylemesiyle beraber babası ve kızları arasında bağırışma sesleri yükselmeye başladı. Ablası Julia'ı elinden tutarak hızlıca eve sokmuştu. Babasının o nefretle bakan gözleri Lamar ile bana döndüğünde saniyeler içinde yok olmamız bir olmuştu. Lamar ile vedalaştıktan sonra evime gittim, baygın gözlerim ve üstüme çöken yorgunluğun verdiği etkisiyle kendimi zarzor yatağa götürüp bedenimi serbest bıraktım.

**whatsapp ses kaydı** /burun çekme sesi/ /moralsiz konuşma ve hafif rüzgar esinti sesi/ Bu hikayenin hüzün dolu tetiğini çoktan çekmiştim aslında, şuan nasıl bir ruh halinde olduğumu sadece ben ve yanımdaki bira şişesi biliyor. Neyse, yarım kalan hikayeme devam etmeliyim. /derin nefeslenme sesi/ Bennett MacDowell ve yaşantılarına tekrardan merhaba. Kolej hayatımı anlatmaktan vazgeçeceğim, her şey benim için daha da zorlaşıyor. Her gece Julia ve Lamar ile New Jersey'in hafif rüzgar şiddetindeki sokaklarında dolaşmaya devam ediyordum. Gecelerden biri, evet. Artık yeni maceralara adım atma zamanı çoktan gelmişti, içimizdeki hevesi bir an önce plana dahil etmeliydik. Gece sokakta güzel vakitler geçirdikten sonra Julia'ı evine bıraktık. Artık Lamar'a her şeyin fazla sıkıcı olduğunu anlattım. İçimizdeki araba sevdası bir anda yükselmeye başladı. Muhabbeti bile çok güzel, sıradan bir insan olmaktan, hayatımın olmasından sıkılmıştım. Sabahlarken internette Wisconsin'de yarış olduğunu öğrendik. Lamar'a baktığımda gözlerindeki heyecanı /bitkin bir şekilde gülüyor/ görebiliyordum. Tek sorun, giriş ücretinin bin dolar olmasıydı. Bir anlık heves bir saniye içinde yok oldu bizim için, hayatımızda o kadar parayı bir arada görmek /nefesleniyor/ imkanı yoktu. Kumbaralarımızdan çıkabilecek seksen papel'den ne olabilirdi ki? Yarışa tam iki gün kalmış, o parayı bulmak bizim için özgürlüğüne kavuşamamış bir çocuk kadar imkansızdı. /nefesleniyor/ Gece benim için bitti, sabah Lamar ile tekrardan buluştuk. Belki bir daha ki sefere katılabileceğimizi söyledim. Lamar'ın gözlerindeki umutsuzluğu görmüştüm. Biraları alıp tüm gün kendimizi eve kilitleyerek Bandits maçını izlemek için plana koyulurken kapının zil sesi çaldı. Bize katılmak için her zaman yaptığı gibi, evden kaçıp yanımıza gelmişti. Julia. Biraları paylaştırıp Lamar ile hayal ettiğimiz ama katılamayacağımız yarışı bücüre anlattık. Kendisinin araba sevdalısı olduğunu söyledi. Dış görünüşünden popülariteye önem veren bir kız gibi duruyordu. Yüzümdeki tebessümü bir türlü düşürememiştim. Bücürün neşesi benim moralimi az da olsa yerine getiriyordu, evet.

Okulu astığımız bir gün daha, sabah Lamar'ın kahkahalarıyla gözlerimi açarken kendimi yerde buldum. Bedenimin yerde, sol elimin koltuğun üstünde, sağ elimdeki bira şişesinin elimden düşüp masanın altına yuvarlandığı bir sabaha daha merhaba. Baygın gözlerimle etrafı süzerken Lamar'ın sözlerini işitemiyordum. Sanırım içkiyi fazla kaçırdım, baş ağrısıyla uğraşmayı hiç istemiyordum. Julia'nın evden gittiğini öğrendik. İşinin olduğunu, erken çıkması gerektiğini falan düşündük. Lamar ikimize kahve hazırlarken bir anda kapı zili çaldı. Kapıda yaklaşık yedi yüz elli papel ve üzerinde bir not bulunuyordu. "Yarışta başarılar çocuklar." Paranın nereden geldiğini araştırırken sevinmemiz mi gerekirdi bilmiyorum, endişeliydim. Julia'ı aramaya çalıştım. Telefonlara hiçbir şekilde cevap vermiyordu. Belki de bu fırsat hayatımın yeni bir dönüm noktası olabilirdi, kaçıramazdım. Lamar ile çantalarımızı hazırlayıp yola çıkmaya koyulduk. Lamar'ın evinde babasının küçük, ufak garajından toplayabildiğimiz kadar tamir araç gereçlerini bir kutuya yerleştirip bagaja attık. Artık vakti gelmişti. Akşam on bir buçuk oldu ve Escalade'e binip yola koyulduk. Lamar aracı sürerken kafamı aracın camına dayadım. Ufak yağmurlu bir havada chill şarkısı camlardan düşen yağmur birikintisini izlerken bana eşlik ediyordu. Geçen dakikalar sonrası kendimi yağmurun cama çarpış sesine verirken bir anda telefonuma bildirim sesi gelmişti. Gelen mesajda "Benim için yeriniz var mı?" aynen bu yazıyordu. Kimin olduğuna baktığımda Julia'nın olduğunu gördüm. Mesajı Lamar'a gösterirken yüzümüzdeki sırıtma tekrardan geri gelmişti. Paranın kaynağı ve neyin eksik olduğunu çözmüştük. Julia'a mesajımla geri dönüş yaptım. Onu JF'den alacağımızı söyledim. Araca binerken yanında ablası vardı, tanışmamızı sağlayan kişi Julia olmuştu. Joanna. İkinci bir dönüm noktası? /sahte bir gülümseme sesi/ Yol boyunca şakalaşmalar, muhabbetler devam etti. Wisconsin'e vardığımızda etrafı zifiri karanlık sarmıştı. Etrafa bakınırken araçların farları teker teker açılmaya başlamıştı. Elimizdeki bin papel'i organizatörün eline sıkıştırıp yarışmaya başlamıştık. Günün ilginç ve güzel yanı tam iki yarış kazanmıştık. Yedi yüz elli papel ile evimize geri dönerken ilk ve yeni maceramın bu olduğunu öğrenmiştim.[/td][/tr][/table]