Leonardo Timucelli

Birçok insanın doğduğu, hayal ettiği yaşamlar, ilgileri, fobileri ve davranışları. Bunların arasında geçen sıradan bir hayat. Benim hayatımın bunların yanı sına pek bir farkı yok. Eğer soracak olursan evet, hayatımın klasik olmasını şuan olan hayatımdan daha çok isterdim. Neden biliyor musun? Çünkü insanların korkusundan gösterdiği saygıdan çok sevdiklerinden dolayı gösterdiği saygı bana daha çok samimi geliyor. Neden bu hayatı seçtin diye sorduklarında ise gülüyorum. Henüz bir ergenken kazandığım para bir fabrika işçisinin kazandığı paraya eş değerdi. Bunca yaşamın, insanların hatta hayvanların bile döngüsü neredeyse para ile dengeleniyor, neden bir amele gibi davranıp fabrikada sabahtan akşama kadar parça koşturayım, neden otobüs süreyim? Sistemde olan açıklar yüzünden kazanıyoruz veya kayıp ediyoruz. Sadece bunları bilmek bile seni bir adım öne atar. Yanımda büyüyen kuzenim beni babası gibi görüyor. Bundan memnunum, şikayet edemem. Annemin gösterdiği ilgiyi ben ona gösteriyordum, küçük yaşlarımda yaşadığım sorunları onun çekmemesi için çabaladım. Cebine ekstra yirmi kağıt koyduğumda onun gülmesi benim tüm sorunlarımın geçmesini sağlıyor. Babalık duygusunu tam anlamı ile katmamış olsam bile birilerini mutlu etmek, istediklerinin yolunda onlara yardım etmek bile yeterli olabiliyor. Ekip arasında geçen sohbetler, işler, rahatlık. Rüyada yaşamak zor değil senin avuçlarının içerisinde. Bir bok yapsan bile güvenebileceğin, seni sırtlayacak bir ailen olması olağanüstü bir şey. Doğrusunu söylemek gerekirse Amerikalıların televizyonlarında çıkan yapmacık motosiklet çetesi dizilerinde olan hayatı yaşamak görüldüğü kadar kolay değil. Bu işin içinde olan bilir, evinizin önüne çıktığınızda hanginiz sağını solunu kontrol eder, ölüm korkusu ile dolaşır. Bunu bilemezsin fakat rahat, standart aile kapasitesinde olanlar bu korkuyu yaşamaz. Yaşasa bile kokusu çıkar, misafirlerine konuşur. Korkak olan insanların polisi olmak zor. Bazı şeyler kaba kuvvet ile halledilse bile insan elbet korkuyor. Sokakta konuşamayan, korkak, çekingen insanları savunmak Robin Hood'luğu aşıyor. Kısaca kendin ol. Pişman olacağın şeylerde bulunma. Ben bulundum ve cezasını çekiyorum. O zaman şundan bahsedeyim. Neden bu sikik şehirdeyim? Oklahoma'da olan tutuklamaların ardından gerçekleşen davalardan tek başıma sıyrıldım. Bundan ne memnunum ne değilim. Tek başıma şans eseri kurtuldum. Geride tek bir kişi kaldı, küçük kuzenim. Daha fazla yapabileceğim bir şey yoktu. Santos'u tercih ettim. Şimdi ise burada bulunan insanları tanımaya çalışıyorum.