K A R A K T E R H İ K A Y E S İ
A L M İ R A D M İ T Z E İ / G E N Ç L İ K D Ö N E M L E R İ
BÖLÜM I, HERŞEYİN BAŞLANGICIGençliğimin en güzel dönemiydi lise yıllarım..Liseye ilk geldiğim günü dün gibi hatırlarım. Ailemden ilk defa uzaklaşmış olmanın verdiği tedirginlik beni bunalıma sokmuştu. Yaşadığımız şehir olan Somerville'nin dışına ilk defa çıkıyordum, ürkek bir ceylan yavrusu gibi ortada kaldığımı inkar edemem elbette. Doğu Boston Lisesi'nin kapısından girdiğimde, güvenlik kulübesinin yanında sırtındaki çantayla etrafta yeni tanıştığı insanlara takılan genç bir çocuk görmüştüm..- uzun boylu, sıska Peter'in can yoldaşım olacağını okulun kapısından girerken hissetmiştim sanki. Belki böyleleri filmlerde olur anca dersiniz; ama yine de yeni sınıfımda, ufak sıramda büzüşmüş bir şekilde otururken kapıdan giren Peter'ı gördüm, içimde bir rahatlama duygusu oluştu. Yan yana oturduğumuzda hoş ve samimi sohbetiyle kendisini içime sindirmişti, o günden sonra okulda sıkı bir ikili olduk ve dolu dolu dört yılımı bu genç adam başta olmak üzere nice dostlarımla geçirdim. Gerçek bir dost, sizi hayatın derinliklerinde keşfedilmeyi bekleyen büyük cevherleri kazandırır inanın bana.. Lisenin son yılına eriştiğimde okulda tanındık simalardan biri haline gelmiştim bile, okulun beyzbol takımında yer alıyordum ve ara sıra enstrümanlarla ilgileniyor, senenin başında yeni çıkmaya başladığım kız arkadaşımı etkilemek için elimden gelen ne varsa yapıyordum. Hayatım her ne kadar mükemmel gözükürse gözüksün, güzel olan her şeyin bir sonu vardı elbet. Gençlik yıllarımın deli dolu hevesiyle kendimi kaptırdığım bu çakıllı yolda kendimi yüz üstü kapaklanmış bir şekilde buldum. Sanki hayatım birdenbire yüz seksen derece geriye dönmüştü, büyük bir akıntıya kapılmış gidiyordum. Zevk ve eğlenceme düşkün olduğum bu hayatta Tanrımın bana verebileceği en büyük cezayı ileride hak edecektim, bunun farkındayım... Sevdiklerimi kaybetmek.
BÖLÜM II, HAYATIN GERÇEKLERİSomerville'ya döneli yaklaşık üç yıl olmuştu. Maggie halam, bu süre zarfında her ne kadar üzerime titrese de yapayalnız bir serseri olmaktan kurtulamadım, bu benim kaderim gibiydi. Doğduğum şehre döndüğüm gün sabahın ilk ışıkları bulutların arasından süzülüyordu, uçağım hava alanına iniş yapmıştı. Terminalde halamı gördüğümde saçlarım dağınık, siyah gömleğim ve kot pantolonum buruş buruş, yüzüm bitkin ve sol elimde lacivert bir tekerlekli bavulu sürüyordum. Halamın yanına gittiğimde tepkisiz gözlerle onun gözlerinden süzülen yaşları bir süre seyrettim, ardından boştaki kolumu omzuna dolayarak sıkıca gözlerimi yumdum ve Tanrıma bir daha isyan etmemeye yemin ettim. Halam kırklı yaşların başında, gençlik fotoğraflarından anımsadığım o güzel ipek saçlarıyla, yemyeşil gözleriyle etrafa hayat saçan asil bir kadındı hala. Sevdiklerimin beni terk etmeyi alışkanlık haline getirdiği bu dünyada sığınacağım tek limanımdı o benim. Winter Hill'deki sıcak evinde mütevazı bir oda vermişti bana, orada kalıyordum. Sabah erken çıkıp eve akşam alkollü ve leş gibi sigara kokan bir halde geliyordum, utanç içinde olsam da çaresizdim..- bunu halam da biliyordu ve halime üzülmekten başka elinden bir şey gelmiyordu kadıncağızın.. Doğru düzgün yapmadığım sabah kahvaltılarını, psikolog seansında yazılan anormal reçeteli ilacımı, çöplük gibi kokan kıyafetlerimle yağlı saçlarımı bile umursayamazken buna kim hayat diyebilirdi? Parklarda ve harabe döküntülerde sürten, ağzından sigarasını ve birasını düşürmeyen.. eski hayatından eser kalmayan Theo'ya dönmüştüm evet. Üç yılımı bu şekilde çöpe attıktan sonra, cep telefonumun horozlu zil sesini bir Pazar akşamı duydum ve bu kulakları tırmalayan lanet sesi daha fazla duymamak adına yeşil şeridi çekip yana kaydırdım: arayan Peter'dı.
BÖLÜM III, TEKNİK PROBLEMDoğu Boston Lisesi'nden mezun olduktan sonra üç yıl boyunca Peter'i görmemiştim, beni aradığında ise özlemini duyduğum hislere kapılmıştım, bunu fark edebiliyordum. Telefonu kulağıma götürdüğümde uzun süre sessiz kaldık, oturduğum sofa evin ikinci katında kalorifer peteğine yaslı, pencerenin hemen yanındaydı. Telefondaki sessizlik bir süre sonra bozuldu: "Hiç değişmemişsin.". Kalp atışlarımın hızlandığını, vücudu dile getiriyordu sanki. Sol elimdeki telefon sol kulağıma dayalı bir şekilde, aptal bir surat ifadesiyle evin dekorunu incelerken bir süre sonra bakışlarını hafif lekeli pencereye çevirdi. Peter, son model siyah Cadillac Escalade'sinin kaputuna yaslanmıştı..- altında bej bir pantolon, üzerinde ise mavi ve lacivert desenli kısa kollu gömleğiyle zengin bir züppe izlenimi uyandırıyordu. Eski günleri anımsadım, yüzümde hafif ve mütevazı bir tebessüm belirdi ona bakarken. Telefonu kulağımdan ayırmadan merdivenlere yöneldim: "Sen de öyle.". Temmuz etkisini gösteriyordu, bunaltıcı sıcak ve nem yoksunu bir havanın verdiği rehavetle alt kattaki odama girdim ve dolaba yönelerek üzerimdeki koyu yeşil buruşuk tişörtü hızlı bir şekilde çıkarttım ve yatağımın köşesine attım. Üzerime giydiğim siyah kolsuz atlet ve altımda kot pantolonumla evin kapısına yöneldim, beyaz Adidas ayakkabılarımı ayağıma geçirerek bağcıklarını seri hareketlerle bağladım, kapıyı açtım. Kapıdan çıktığımda sakin ve yorgun bir gülümsemeyle Peter'e doğru adımladım. Uzun uzun, hüzün hüzün birbirimize baktık.. O akşam Maggie halam komşularıyla birlikte hasta ziyaretine gitmişti, rutubetli evinde ne yapacak bir şey, ne de kimse yoktu. Bir zamanlar "kankam" olan Peter'in Escalade'sine görgüsüz bir bakış atarak yan tarafa yerleştim ve uzun süredir muhtaç olduğum konforun tadını çıkarttım. O gece içtik, sadece içtik.. Yaşadığım travma hayatımın bir ölüden farksız olduğunu ispatlamıştı ve Peter bu halime üzülüyordu elbette. Kardeşim gibi sevdiğim bu adamı yeniden bulmanın mutluluğunu biraz geç de olsa yaşayabilmiştim. Koca bir çınardı onun babası, gölgesi biz iki kardeşe de yeterdi ve yetecekti.
