Bir birlik açıyoruz... Evet açıyoruz, hatta açıyorum. Açıyorum, buraya kadar sorun yok. Açtıktan sonra bir iki gün iyi tamam. Sonrasına bakıyorum, birkaç sözden sonra hevesim ayıptır söylemesi sikiliyor. Kısacası bir hevesim vardı anasını sikiyorlar. Ya cidden, şurada birkaç bir şey yapmak için elimden ne gelirse yapıyorum. Ama, yemin ediyorum sömürülüyoruz. Açmadan önce birkaç kişi yazıyor birlik aç, birlik aç, birlik aç... Açıyorum bakıyorum kimse yok? E nerdesiniz amına koyduklarım? Nerdesiniz? Ya yemin ediyorum şu yorumu sırf daraldığım için yazıyorum sırf. Artık o kadar sıkıldım ki, artık o kadar daralıyorum ki. Bir şey planlıyorum abi, akşam diyorum şu rolü yapıyorum. Rolü yapacağım diye burada anam ağlıyor... Millet için sabahlara kadar bir şey yapmaya çalışıyoruz, sırf onların birliğine, rolüne katkı olsun diye. Ama iki laf söylüyor, hani bir dost en azından teselli eder. Abi teselli eden kimse yok, kimsenin etmesine de gerek yok aslında. Hani birisi teselli ediyor diye bir şey yapacak değilim. Abi en azından teselli etmiyorsan bile çeneni kapat ki benim hevesimi sikme şurda. Kimsenin benim hevesimi sömürmeye hakkı yok!
