Enrico Uskovski/ Maria&Enrico

« : 28 Mart 2019, 17:05:33 »

• Boyu ve Kilosu : 1.85 cm 80 kg | Saçları hakkında : Kumral, uzun| Gözleri hakkında : Ela | Ten Rengi : Beyaz | Kan Grubu :0 Rh+ •

• Dövmeler : Sol kolunda 71 yazılı dövme. | Yara İzi / Doğum Lekesi : Bulunmuyor. •

Maria Hakkında

Enrico, yirmi yaşına bastığında Maria ile evlenmiştir. Evliliklerinin ikinci yılında evde güzel bir masa hazırlayıp Enrico'yu bekliyordu, ancak Maria'ya göz diken komşu Martin eve gizli bir şekilde girerek Maria'ya zorla tecavüz edip yatak odalarında öldürmüştür. Enrico eve geldiğinde karısını yatakta ölü bir vaziyette gördüğü için şok geçirmiştir. Yatak odasında bulunana masanın üzerinde bir bardak vişne suyu görür. Karısının rujunu fark ettikten sonra hayatının geri kalanında sadece vişne suyu içmek için söz vermiştir.

• Sevdiklerine zarar gelsin istemiyor, aile konusunda hassas.
• Sahil kenarında vişne suyu içip şarkı dinleyince huzurlu hissediyor.
• Karşı cinsiyle konuşurken açık sözlü olur.
• Günlük hayatını spor yaparak geçirebilir, sporu seviyor.
• Motoruna karşı ilgi gösteriyor, dokundurmayı sevmez.
• Vücuduna dövme yaptırmayı seviyor, onlardan anlam buluyor
• Kız kardeşi Helen'e zarar gelmesinden çok korkuyor.
• Kamp ateşinden ve yemek pişirmekten hoşlanıyor.

KİMDİR?

Merhaba, benim ismim Enrico Uskovski. Enrico ailesinin ilk çocuğuyum benden tam tamına üç sene sonra dünyaya gelen kız kardeşim Helen Uskovski'dir. Meksika'da sıradan bir hastahanede dünyaya geldim, dünyaya gelişimi anlatmak isterdim ama o sıralar her bebek gibi bir şey hatırlamıyordum. İlk yaşlarımı şimdiki gibi çok sakin geçirdim. Babam Arthur küçüklük yaşından gelen mesleği ile uğraşmaktaydı. Aslında babam Arthur kasaplık yaparken ormanda hayvan avlar ve onun derisini yüzüp etlerini kasaphanesinde satmaktaydı oldukça güzel bir işi vardı ve ailemizi ayakta tutmak için iyi paralar kazanıyordu, annem ise ev hanımıydı ev işlerini yapıp kardeşim ile bana bakardı sekiz yaşında bu durumu anlayıp gerçekten annemin işlerinde yardımcı olmaya başlamıştım ben hem babamın yardımına hem annemin yardımına koşarken küçük kız kardeşim Helen sadece bizleri izler ve odasında defterini açıp dolu sayfaların boş köşelerine küçük resimler yaparak günlerini geçirirdi. Bir sabah saat yedi sularında yatağımdan kalkarak kalın kıyafetlerimi üzerime geçirdim ve sessiz bir şekilde evden çıkarak babamın kasap dükkanına doğru yürümeye başladım ellerim kalın montumun cebindeydi ve yerdeki kar birikintilerine bakınarak yürümeye devam ediyordum, evimiz babamın kasap dükkanına tam olarak yirmi dakika kadar uzaklıktaydı yürümeye devam ederken dikkatimi karşımdaki çöp kovası çekmişti çöp kovasından garip karıştırma sesleri geliyordu ve dikkatimi çektiği için sakin yavaş adımlar ile çöp kovasına yaklaşmıştım görmem gereken sanırım bir kediydi veya yırtıcı bir kediydi... Çöp kovasının yanına gittiğimde sakince parmak uçlarımda yükselerek çöp kovasına baktım. Çöp kovasından siyah bir kafa aniden yükselerek üzerime tüm bedeniyle bir şey çullanmıştı ne yapacağımı şaşırdım ve korkulu gözler ile ona bakıyordum sanırım bu yırtıcı sokak köpeğiydi açlıktan gözleri dönmüştü ne yapacağımı bilemiyordum ve montumun cebinden evimizin anahtarını çıkarmıştım anahtarları bilirsiniz keskin değildir ama can yakıcıdır. Yırtıcı köpeğin patileri benim omuzlarımdaydı ve yüzüme bakarak hırlamaya devam ediyordu, anahtarı çıkarıp yırtıcı köpeğin kulak ve göz bölgelerine darbeler savurdum köpek deliye dönmüştü ve beni ıssırmaya kalkıyordu derken Helen'in çığlık seslerini duymuştum sanırım Helen evden çıkışımı gördü ve küçük spor ayakkabıları ile beni takip etmişti Helen'in çığlık sesiyle birlikte o yırtıcı köpek korkmuştu gözlerime inanamıyordum düşünsenize küçük bir kızın çığlığı yırtıcı bir köpeği nasıl korkutabilirdi ki, eh gülerek geçiyorum.

Uzunca zamanımı babamın kasap dükkanına giderek harcadım ve oradan kazandığım harçlıklarım ile eve yardım eder bir miktarı ile kendime ve kardeşime yeni kıyafetler alırdım yeni kıyafet aldığım zaman Helen gerçekten çok seviniyordu, o zamanlar ben on beş yaşındaydım ve kardeşim Helen sanırım on iki yaşındaydı onun için hayat çok sıradan ve güzel görünüyordu ama benim için öyle değildi çünkü Helen hayatın zorluklarını tatmamış bir kızdı ve tattırmayı da düşünmüyordum... Kardeşim ile iyi anlaşırdık gerçekten güzel bir hayatımız vardı bazen kafamı yastığa koyduğumda ya bu ailenin tek çocuğu ben olsaydım diye düşünüyordum ve hayat o zaman gerçekten sıkıcı bir hal olmaya başlıyordu sonrasında düşünceleri kafamdan atıp gözlerimi kapatıp uykuya dalıyordum. Helen o zamanlar ilk okul hayatına başlamıştı ve İlk okulda gerçekten başarılı bir kızdı ne yalan söyleyeyim benim gibi okulu bırakıp sağda solda gezinip babasının dükkanına giderek ona yardımcı olmuyordu, Helen'in gerçekten geleceği olacaktı ve ben bu geleceği gözlerim ile besleyip izleyecektim. Sıradan bir akşam gelmişti babam ile birlikte kasap dükkanın kefenklerini indirerek evimize doğru yola koyulmuştuk ve anahtarı cebimden çıkarıp kapının kilidini açıp içeriye girecektik evimizi güzel bir koku sarmıştı sanırım bu yahni yemeği olmalıydı annem mahallenin marketinden güzel bir tavşan almıştı ve onun yemeğini yapıyordu bizler ona yahni diyoruz. Burnumuzu çekerek babam ile içeriye girdik ve anneme bakarak gülümsemiştik ellerimizi yıkayıp sofraya oturmuştuk Helen'e baktığımda dikkatimi çeken bir şeyler vardı sanırım Helen oldukça durgun görünüyordu ve ne yapacağını bekleyen çaresiz bir çocuktan farkı yoktu, o akşam ailecek güzelce akşam yemeğini yemiştik ve televizyon izleyerek saati gece yapmıştık. Annemin seslenmesi ile birlikte uyuma saatimizin geldiğini anlamıştık, Helen ile birlikte odamıza geçmiştik Helen'in yatağı benim yatağımın hemen karşısındaydı yani yan yana duruyor diyebilirim. Helen'e bakmıştım ve gözlerini kapatmadan yatağında tavanı izliyordu bir şeyler olduğunun farkındaydım, yorganımı kaldırarak sessiz adımlarla Helen'e yaklaştım ve yorganını kaldırarak yanına sokulmuştum, ellerim ile Helen'in saçlarını tararcasına okşamıştım ve derdinin olup olmadığını sormuştum ilk başlarda Helen ne kadar mırın gırın yapsada derdinin olduğunu anladığımda dolayı kaçmamayı anlatmayı seçmişti. Helen bir çocuğa aşık olmuştu ve ne yapacağını bilmiyordu bir ağabey olarak bunu nasıl karşılardım bilemiyordum ama Helen'in mutlu olması için gerçekten ona yardımcı olmam gerektiğini anlamıştım. Helen ile o gece uzunca dertleşip ortak bir sonuç bulmuştuk ve hoşlandığı çocuğu nasıl elde edeceği hakkında tavsiyeler vermiştim aslında elde etmek yanlış olurdu, Helen'in bir çocuğu kazanmasına gerek yoktu çünkü o gerçekten güzel ve iyi bir kızdı... Helen'i elde etmesi gerekiyordu Helen'e sevgisini hissettirmesi gerekiyordu, ben kardeşimi bir çocuğun ellerine veremezdim ve Helen gerçekten küçüktü. Kısa zaman sonra Helen eve mutlu gelmişti ve o gün ben babamın kasap dükkanına gitmemiştim Helen'e nedenini sorduğumda beni odasına çağırıp her şeyi anlatmıştı sanırım o sevdiği çocukla birlikte olmuşlardı bu Helen için güzeldi ve onun yüzündeki gülümsemeyi görünce gerçekten mutlu olduğumu hissetmiştim.