Chapter I
Sadece eşinin ve 20. akademiden tanıdığı eski arkadaşlarının ismini bildiği Galahad iyice çözülemeyen bir noktaya doğru giden ilişkisi ve işine koca 1 senelik ara verme kararı alıyor. İlişkisine ara verip işinden de izin alıp New York City'nin Chinatown mahallesine bir süre kafa dinlemek içi.. Hayır hayır, öyle bir hikaye değil bu. Chinatown'a soğan ile girilen bazı özel sitelerden ulaştığı bilgiler sonucu Martial Arts bilgisini geliştirebileceği bir Dojo kulübüne katılmak için kısa başlangıçlı ama uzun soluklu bir yolculuğa çıkıyor.
Chapter II
Chinatown'a geldiğinde bir kaç çete üyesiyle uğraşmak zorunda kalıyor, kendini koruyabileceğini düşünüp atağa geçen Galahad karnında ki, göbek deliğine yakın kısımda olan 5cm'lik bıçak yarasını ve bir kaç göz morluğunu bu çetecilere borçlu. Yıkılmış bir halde de olsa yolculuğundan vazgeçmeyen Galahad ağrılı ve gayet ağır geçen bir arayıştan sonra kuytu köşelerde aradığı Dojo'nun kapısına sonunda kendini atıyor. Bilinci kapanmadan önce hatırladığı en son şey bu yani. Bıçak yarasını kıyafetinden bir parça ile sıkıp kan akışını yavaşlattıktan sonra yolculuğuna devam etmişti, ne yazık ki kapıya henüz vardığında ise son nefesini verdiğini bilmiyordu. Ama Tanrı'nın işine bakın ki o sırada Dojo'da çalışan ufak yaşlarda evsiz ve yetim bir çocuk Galahad'ı görüp Sensei'lerine haber veriyor.
Chapter III
Bilinci yerine gelip gözlerini açtığında Galahad kendini en ufak parçasına kadar tahta ile yapılmış, turuncu ve kahverengi renklerinin ortamı bezediği bir odada buluyor. Kendine bir baktığında üzerinde destekli spor sütyenini ve altında ise kumaş taytını görüyor, başka yanılgılara kapılmayın; Galahad'ın karnında ki yara değişik bir ilaç sürüldükten sonra dağlanmış ve bir sargı bezi ile sarılmış. Daha sonradan öğrendiği bilgilere göre ise erkenden sağlığına kavuşup bilincinin açılması için de bitkisel bir karışım içirmişler. Her ne kadar New York'ta olsa bile odada ki Çin kültürüne ait motifler yüzünden bir kaç saniyeliğine de olsa bunu unutmuştu Galahad. Sürgülü tahta kapıyı açtığında ise apayrı bir Çin görüyordu resmen..
Chapter IV
Dışarıdan baktığınızda bu sokak arasında ki Dojo salonuna fakir ve küçük bir Dojo salonu olduğunu rahatlıkla söyleyebilirsiniz. Fakat Galahad'ın odasından çıktıktan sonra gördüğü şey; Koskoca yuvarlak bir antrenman alanıydı, çıktığı oda gibi diğer odalar da bu antrenman alanının etrafında yan yana ip gibi sıralanmıştı, o an hayranlık ve şaşkınlıkla baktığı gözleriyle ancak 20-22 tane sayabilmişti odalardan. Odaların giriş kısımları ve antrenman alanının neredeyse her yerini ejderha heykelleri ve tütüler kaplıyordu, altın büstlerden bahsediyoruz tabii ki. Bakışlarını antrenman alanına tekrar çevirdiğinde ise o an sayamasa da yaklaşık 50-60 kişinin o alanda ter döktüğünü görebiliyordu. Antrenman alanında bir çok Wing Chun Dummy'leri, katanalar ve nunchuckaları tutan standlar görüyordu. Genellikle gördüğü kadarıyla herkes ikili gruplar halinde antrenman yapıyordu, canlı bir ekip arkadaşını tercih etmeyenler ise Wing Chun Dummy'lerini tercih ediyorlardı. Katana ve Nunchucklar ile antrenman yapan çok az kişi vardı ve bunlar da saça sakala karışmış kişilerdi zaten, onlar yetkili falan olmalıydı. Ama en yetkili kişiyi ilk bakışta anlayabilmişti; Antrenman alanının etrafında, kişilerin arasında kollarını arkadan bağlamış bir şekilde gezen beyazlar içinde beyaz saçlı ve uzun beyaz sakallı bir ihtiyar.
Chapter V
Hiç vakit kaybetmeden yanına adımladıktan sonra konuştukları ise buraya yazılamayacak kadar garip ve önemli bilgiler. Ufak bir anlaşma karşılığı Galahad'ı eğitmeyi kabul eden Sensei hemen o gün bizzat kendisi seçtiği şu katanalar ile uğraşan yetkili abilerden birisini Galahad'ı eğitmesi için temin etmişti. Büyük bir zevk ve heyecanla başlayan Galahad her geçen yorucu günün ardından heyecanı ve zevkinden bir parça kaybediyordu, bilmediği şey ise eskiden sahip olduğu duygu ve düşüncelerden de bir şeyler kaybettiğiydi. Kısaca 8 ay 17 gün boyunca bu Dojo salonunda Kung-Fu, Wushu, Muay Thai ve kılıçlar ile nunchukalar üzerine eğitim aldı. 8.ayın 18.gününde ise Sensei'ye verdiği sözü tutmak üzere yetkili ve sakallı abilerden oluşan bir mangaya liderlik edip sokak çetelerinden birinin kökünü kurutmaya katanaları ve en güçlü silahları olan elleri, ayakları ile yola koyulmuşlardı. Yine Tanrı'nın işine bakın ki; Galahad mekana vardığında ilk gün kendisini kötü şekilde yaralayan hatta neredeyse ölümüne yol açan çete üyelerini ve geriye kalan yaklaşık 30 üyesini daha görüyordu. Uzun zamanlar bunun üzerine saha tanıma üzerine ve planlamaya çalışan Galahad'ın bu geldikleri mekanı ilk görüşü değildi. Tam olarak 37 kişiye 11 kişiydiler, gelin görün ki elemanlardan bir kaçında Uzi varken diğer ekip üyelerinde ise aynı şekilde katana vardı. Daha önceden mangasına verdiği direktifleri uygulaması için soğuk kanlılık ile eliyle işareti verdi. Bir kaç saniye önce gördüğü Dojo üyelerini aniden Tanrı almıştı sanki çete üyelerinin gözlerinin önünden. Onların kendi sahalarını onlara karşı kullanan Galahad ve mangası sütun ve altın büstlerin, heykellerin arasında adeta bir rüzgardan ibaret olmuşlardı resmen. Havada uçuşan ninja yıldızlarının hedefinde mekanı aydınlatan büyük lambalar vardı, korku içinde kör bir şekilde etrafa ateş açan çete üyelerinin isabet ettirip vurabildiği tek şey ise ortalıkta çıkan rüzgar sesinde Dojo üyelerinin arkasında bıraktığı tozlardı. Son lamba da vurulup ortam tam da Galahad'ın planladığı ve istediği bir hal aldığında ise bundan sonra olacaklar yine buraya yazılamayacak kadar şiddet, kan ve vahşet dolu. Kısaca hiç kayıp vermeden Galahad ve mangasının yaptığı kendilerini kucaklayan karanlığa bırakıp rüzgar olup esmekti. Sensei'sine verdiği sözü tutan ve tamamlayan Galahad artık gitmekte özgürdü, ama bu rüzgar işleri onu çok etkilemişti; Bir kaç ay daha bu işlere devam eden Galahad 11.ayın 27.günü Los Santos'a geri dönen uçağa binmişti.
