JOHN STUARD
ÇocuklukMeksika’nın Tijuana sınırına yakın, tozlu ve tehlikeli sokaklarında geçen 8 yılın ardından John için yolun sonu gelmişti. Babası, yerel ve son derece acımasız bir tefeci çetesine bulaşmış, ailenin can güvenliği pamuk ipliğine bağlanmıştı. Çetenin tahsildarları evi basmadan bir gün önce John, çete lideriyle gizlice buluştu. Babasının borcunu kendi üzerine aldı; karşılığında ise San Andreas'taki yasadışı sınır ötesi sevkiyatlarda ve ağır işlerde onlara ücretsiz kölelik yapmayı kabul etti. Ancak ailesinin bu fedakarlıktan haberi olmaması gerekiyordu; aksi takdirde babası bunu gururuna yediremez ve kendisini öldürtürdü.
O akşam, ailenin bir arada olduğu o son yemekte John hayatının en zor rolünü oynadı. Masayı devirdi, babasına "Sizin bu sefaletinizden, beceriksizliğinizden iğreniyorum!" diye bağırdı. Annesinin gözlerine bakarak, "Kendi hayatımı kurtaracağım, siz ne haliniz varsa görün," diyerek o sahte nefreti kustu. Annesinin hıçkırıkları eşliğinde kapıyı çarpıp çıktığında, aslında kendi kalbini de o evde bırakmıştı. Aynı gece, nefes almanın bile zor olduğu bir kamyon kasasında, kaçak göçmenlerle birlikte San Andreas sınırından içeri girdi. İstikamet, onu kimsenin bulamayacağı, taşralı ve sessiz Dillimore kasabasıydı.
Hayatta Kalma Mücadelesi(21 Yaş) - Dillimore'un Siyahi Hayaleti
Dillimore’a vardığında cebinde sadece birkaç dolar ve kalbinde devasa bir suçluluk duygusu vardı. Gündüzleri domuz çiftliklerinde dışkı temizliyor, geceleri ise kasabanın en ücra barlarının kusmuk kokan tuvaletlerini ovuyordu. Kazandığı paranın %90’ını, çetenin Los Santos’taki aracısına elden teslim ediyordu. İngilizcesi kırık dökük, yoğun bir İspanyol aksanına sahipti. Dillimore’un muhafazakar, yabancıları sevmeyen yerli halkı bu "siyahi İspanyol"a başta düşmanca yaklaştı. John ise onlara ne kızdı ne de karşılık verdi. Bir hayalet gibi yaşadı; konuşmadı, sadece çalıştı. Acısını ve ailesine duyduğu özlemi, fiziksel acıyla bastırmaya çalıştı. Kaslarını yakan o ağır işler, onun tek terapisiydi.
(22 Yaş)- İhtiyar Hank ve Motor Yağının Tuzu
Çiftlik işlerinden, "Welcome Pump" benzin istasyonunun arkasındaki hurdalık tarzı tamirhaneye geçiş yaptı. Tamirhanenin sahibi İhtiyar Hank, John'un konuşmamasını ve hayvan gibi çalışmasını sevmişti. John, burada ağır vasıtaların, traktörlerin ve tırların dilinden anlamaya başladı. Elleri bir daha asla tam olarak temizlenmeyecek şekilde motor yağına bulandı. Bu yıl, psikolojik olarak en çok zorlandığı yıldı. Bir gece yağan sağanak yağmurun altında, kimse gözyaşlarını görmesin diye hıçkıra hıçkıra ağlayarak annesinin ona öğrettiği İspanyolca ninnileri fısıldadı. Ama sabah olduğunda yine o hissiz, buz gibi adamdı. Borç yavaş yavaş eriyordu.
(23 Yaş) - Zincirlerin Kırıldığı Gece
Beklenen telefon sonunda İhtiyar Hank’in ofisindeki ankesörlü telefona geldi. Çetenin aracısı, "Borç bitti Amigo. Ailen güvende, artık özgürsün," dedi. John telefonu kapattığında büyük bir boşluğa düştü. Ailesini arayabilir, gerçeği anlatabilirdi. Ama yapmadı. Geri dönerse, o karanlık dünyanın ailesine tekrar bulaşma ihtimali vardı. Üstelik annesinin zihnindeki o "hayırsız, bencil evlat" imajını yıkmak, yıllar süren o travmayı geri getirecekti. Gerçek bir kahraman, fedakarlığının bilinmemesini göze alan kişidir diye düşündü. O gece Dillimore’daki yerel marketten bir şişe ucuz Bourbon aldı, kasaba mezarlığının yanındaki tepeye çıkıp şişenin dibini gördü. Meksika'da kalan "genç ve kırılgan" John o gece öldü. Sabaha karşı tepeyi inen adam, San Andreas'ın acımasız kurallarına göre oynamaya hazır biriydi.
(24 Yaş) - Kasabanın Saygıdeğer 'Amigo'su
Borç ödemesi bittiği için John, ilk defa kendine para ayırmaya başladı. Kendine düzgün kıyafetler aldı, İngilizcesini oldukça toparladı ama o karizmatik İspanyol aksanını asla tam olarak atmadı. İnsanlarla daha fazla diyalog kurmaya başladı. Dillimore halkı, yıllardır sessizce, dürüstçe çalışan bu adamı artık tamamen benimsedi. Onun adını söylemek yerine ona "El İspanyol" veya dostça "Amigo" demeye başladılar. O artık dışlanan bir göçmen değil, Dillimore kasabasının bir parçasıydı.
Los Santos'a Gelişi(25 Yaş) - İlk Kan ve Uyanış
Sessiz ve sakin geçen yıllar, Dillimore barında yaşanan bir olayla kesintiye uğradı. İki tane madde bağımlısı serseri, barın genç garson kızını köşeye sıkıştırıp taciz etmeye kalktığında, John'un içindeki o korumacı içgüdü patlak verdi. O güne kadar karıncayı bile incitmeyen John, iki adamı çıplak elleriyle hastanelik edene kadar dövdü. Red County Şerifleri onu kelepçelediğinde, tüm bar halkı onun lehine şahitlik yaptı ve serbest kaldı. Bu olay ona iki şey öğretti: Birincisi, ne kadar kaçarsa kaçsın içinde her zaman bir şiddet potansiyeli vardı. İkincisi, beladan uzak durmak istiyorsa kendi alanını yaratmalıydı. Birikimiyle eski bir karavan satın aldı ve kasabanın biraz daha dışına, kendi krallığına yerleşti.
(26 Yaş) - Beton Ormana İlk Adım: Los Santos
Tamirhanedeki işler ona artık yetmiyordu. Daha büyük paralar kazanmak için ağır vasıta ehliyeti (CDL) aldı ve lojistik, hafriyat, çimento taşıma işlerine girdi. Dev çimento kamyonunun direksiyonuna geçtiğinde, Los Santos'un o devasa, kaotik ve kirli silüetiyle ilk kez gerçek anlamda yüzleşti. Şehrin sokaklarında çeteler, lüks arabalarıyla gezen zenginler, köşe başını tutan torbacılar ve yollarda sebepsizce terör estiren (bugün karşılaştığınız o troller gibi) serseriler vardı. John, bu beton ormanda hayatta kalmanın kuralının, "Gör, duy ama dahil olma" olduğunu çabuk kavradı.
(27 Yaş) - Bedenin ve Zihnin Zırhlanması
Bu yıl, karakterinin fiziksel ve zihinsel olarak tam anlamıyla oturduğu yıldı. Şantiyelerdeki ağır çimento torbaları ve bitmek bilmeyen mesailer, vücudunu adeta bir demir yığınına çevirdi. Sol koluna, annesine ve geçmişine duyduğu özlemi simgeleyen, dikenli tellerle sarılmış siyah bir gül ve "Familia Primero" (Önce Aile) yazan ironik bir dövme yaptırdı. Şantiyelerdeki formenler, lojistik şirketlerinin patronları onu "asla işi yarıda bırakmayan, sinirleri alınmış, güvenilir adam" olarak tanımaya başladı. Çevresindeki kaosa rağmen o kendi merkezinde kalmayı, gerekmediği sürece kavgaya girmemeyi öğrendi.
