" ESÂRET " TEFECİLİK SENDİKASI — WİNTHROP BAĞLANTISI

BORÇ BATAĞI — TEFECİLİĞİN BAŞLANGICI

19. yüzyılın sonlarında ABD'de, düşük yasal faiz oranları küçük kredileri kârsız hale getirdi ve küçük vadeli borç verme toplum tarafından sorumsuz olarak görüldü. Bankalar ve diğer büyük finans kuruluşları bu nedenle küçük vadeli kredilerden uzak durdular. Bununla birlikte, kârlı ancak yasadışı olarak yüksek faiz oranlarıyla kredi sunan çok sayıda küçük borç veren vardı. Kendilerini meşru olarak sundular ve açık bir şekilde ofis dışında faaliyet gösterdiler. Yalnızca istikrarlı ve saygın bir işi, düzenli bir geliri ve korunması gereken bir itibarı olan müşterileri aradılar. Bu, borçlarını ödemeden bölgeyi terk etme olasılıklarını azalttı ve borç para almak için meşru bir nedenleri olma olasılıklarını artırdı. Kumarbazlar, suçlular ve diğer itibarsız, güvenilmez tiplerden kaçınıldı. Borçluya meşru görünen sözleşmeleri doldurup imzalattılar.

Bir temerrüdü ödemeye zorlamak için, borç veren yasal işlem tehdidinde bulunabilir. Kredi yasadışı olduğu için bu bir blöftü. Borç veren, borç alanın kanun konusundaki cehaletinden yararlandı. Alternatif olarak, borç veren , bir tefeciye borçlu olmanın sosyal damgasını kullanarak, kamuoyunda utandırmaya başvurdu . Temerrüde düşenin işverenine şikayette bulunabiliyorlardı, çünkü birçok işveren borca ​​batmış çalışanları, borçlarını ödemek için işverenden çalma riskinden dolayı kovardı. Temerrüde düşen kişinin evinin önünde durmaları için ajanlar gönderebildiler, onu yüksek sesle suçladılar, belki de duvar yazıları veya duyurularla evini tahrip ettiler. Saflık ya da utanç yüzünden, borç alan genellikle boyun eğdi ve ödedi.

1920'lerde ve 1930'larda Amerikan savcıları, borçları icra etmek için şiddet kullanan yeni bir yasa dışı borç veren türünün ortaya çıktığını fark etmeye başladılar. Yeni küçük borç veren yasaları, yasallık cilasıyla müşterilerin gözünü korkutmayı neredeyse imkansız hale getirmişti ve birçok müşteri, ya serbest meslek sahibi oldukları ya da zaten itibarsız oldukları için utandırılmaya karşı daha az savunmasızdı. Dolayısıyla şiddet, onların tek aracı olmasa da önemli bir araçtı. Bu tefeciler, maaşlı borç verenlerden daha gayri resmi olarak faaliyet gösteriyordu; bu, borç veren için daha fazla takdir yetkisi ve müşteri için daha az evrak işi ve bürokrasi anlamına geliyordu. Ayrıca, yasal borç verenlerin dokunmayacağı yüksek riskli borçlulara hizmet vermeye istekliydiler. Bununla birlikte, şiddet tehditleri nadiren takip edildi. Muhtemel sebeplerden biri, bir borçluyu yaralamanın çalışamayacağı ve dolayısıyla borcunu asla ödeyemeyeceği anlamına gelmesidir. Birçok düzenli borçlu, tehditlerin çoğunlukla blöf olduğunu ve vadesi gelmemiş ödemelerden kurtulabileceklerini fark etti. Daha kesin bir sonuç, tefecilere düzenli olarak bel bağlayanlar için ciddi bir durum olan, temerrüde düşen borçlunun gelecekteki borçlarından mahrum bırakılmasıydı. Şiddet yanlısı tefeciler için önemli bir pazar, borçlarını yasal olarak tahsil etmek için kendilerini yasalara ifşa edemeyen yasa dışı kumar işletmecileriydi. Kredi sağlamak ve kumarbazlarından ödemeleri tahsil etmek için tefecilerle işbirliği yaptılar. Servetleri sık sık değişen hırsızlar ve diğer suçlulara da hizmet verildi ve bu bağlantılar aynı zamanda tefecilerin çit gibi çalışmasına da izin verdi. Diğer bir yüksek riskli müşteri türü, yasal bir kredi almaya hak kazanamayan, ciddi mali sıkıntılar içindeki küçük iş adamıydı. Şiddetli borç verme, tipik olarak Mafya ve İrlanda Çetesi gibi suç örgütleri tarafından yürütülüyordu. Bunların çoğu,alkol yasağının sona ermesinden sonra yeni bir iş koluna ihtiyaç duyan eski içki kaçakçılarıydı. 1960'lara doğru, tefeciler her zamankinden daha koordineli hale geldi ve riskleri daha iyi ölçmek ve bir borçlunun bir krediyi başka bir tefeciden borç alarak ödemeye çalışmamasını sağlamak için borç alanlar hakkında bilgi toplayabilir. Mafya veya benzeri büyük çetenin korkunç itibarı, tefecinin şiddet tehdidini daha inandırıcı hale getirdi.

MAFYA BAĞLANTILARI

"Tefeciliğin" kökenleri, 1920-kriminalizasyon

Reform yasası, tefecileri açlıktan yok etmeye yönelik olsa da, bu yırtıcı borç veren türü büyüdü ve gelişti. Yüksek oranlı maaş kredisi yasaklandıktan sonra, bazı kaçak satıcılar ürünü "maaş satın alma" olarak yeniden yorumladı. Kredi vermediklerini, ancak gelecekteki ücretleri indirimli olarak satın aldıklarını iddia ettiler. Bu tür tefecilik, 1920'lerde ve 1930'larda, Tekdüzen Küçük Kredi Yasası'nın yeni bir taslağı , maaş alıcılarının kaçırdığı boşluğu kapatana kadar çoğaldı. Maaş satın alan tefeciler, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra bazı güney eyaletlerinde faaliyet göstermeye devam ettiler çünkü tefecilik oranı o kadar düşük ayarlanmıştı ki, lisanslı kişisel finans şirketleri burada iş yapamazdı. "Suçlama sonrası" Organize suç, 1930'larda, yüksek oranlı borç vermenin Tek Tip Küçük Kredi Yasası tarafından suç sayılmasının ardından nakit avans işine girmeye başladı. Mafyanın tefecilikle ilgili ilk raporları 1935'te New York'ta su yüzüne çıktı ve 15 yıl boyunca, yeraltı para ödünç verme görünüşe göre o şehirle sınırlıydı.Örneğin 1950'lere kadar Chicago'da sendika " meyve suyu " operasyonlarına dair bir kayıt yok . Başlangıçta, yeraltı kredi kiralama, maaşlı borç verenler ve alıcılar tarafından hizmet verilen aynı nüfusa hizmet veren küçük bir kredi işiydi. Kaçak borç verenlere yönelenler , gelirleri çok düşük olduğu veya düşük riskli görüldükleri için lisanslı şirketlerde kredi alamadılar . Tefecilik sınırı içinde faaliyet gösteren firmalar, başvuranların kabaca yarısını geri çevirdiler ve düzenli işleri ve makul gelirleri olan evli erkeklere daha büyük krediler verme eğilimindeydiler. Yılda% 36 veya% 42 oranında yasal kredi alamayanlar, küçük krediler için bir gangsterden haftada% 10 veya% 20 oranında nakit avans alabilirler. Mafya kredileri genellikle yasal araçlarla güvence altına alınmadığından, borçlular vücutlarını teminat olarak rehin verdiler. İlk aşamasında, mafya kredi satışının büyük bir kısmı maaş günü kredilerinden oluşuyordu . Müşterilerin çoğu büro memuru ve fabrika çalışanlarıydı. Bu operasyonlar için kredi fonu, numara raketlerinin gelirlerinden geliyordu ve üst düzey patronlar tarafından alt kademedeki tefecilere haftada %1 veya %2 oranında dağıtılıyordu. George Raft'ın oynadığı 1952 B-flick Loan Shark , mafya maaş günü kredisine bir bakış sunuyor. Brooklyn'deki sahil, yüzyılın ortalarında kapsamlı yeraltı avans operasyonlarının bir başka bölgesiydi. "Mafya Olmayan Tefeciler" Mafya dışı köpekbalıkları Organize suçun karaborsa kredileri üzerinde hiçbir zaman tekeli olmadı . Organize suçun yetki alanı dışında faaliyet gösteren ve nakit avanslar için fahiş faiz oranları uygulayan çok sayıda cepten borç veren banka. Bu gayri resmi kredi ağları, nadiren yetkililerin dikkatini çekti,

rezerve

rezerve 2

Başarılar kuzen

 

Hepimize başarılar

başarılar bize 

başarılar, tanıtım güzele benziyor 

başarılar eski dostlar