Bir boşlukta dönüp duruyoruz, sürekli ve sürekli...
Kimse kalmadı etrafımda ancak diliyorum ki, bu Tanrının bir işi.
Geçeceğiz, hepimiz geçeceğiz bu yokuşu ve inişi.
Herkesin derdi farklı, herkes tükeniyor. Böyle çaresiz bir dünyada kendine baskı kurmak öylesine acı verici ki. Yaşadığın yeri, yaşayacağın hayatı, görünüşünü, ruhunu, kimliğini, ilişkilerini seçemediğin bir dünyada şans eseri yaşıyoruz. Zaten bu kadar kısa olan bir hayatta neden üzülen biz olalım ki?
İnsanlardan iğreniyorum, kendimi en iyi açıklayabildiğim şeyleri yapmaktan çekinmiyorum. Sınavmış, sevgiliymiş, dertlermiş... Bırakıyorum bunları ve böylece kendime daha çok zaman ayırabiliyorum çünkü bir tek kendimi anlayabiliyorum. Etrafımda sayılı insan kaldı buna rağmen bile çıkarı olmadığı sürece bana ihtiyaç duymayacaklarını biliyorum. Ruhsuz bir ucubeye dönüştüm ve duygularım olduğundan bile şüpheleniyorum artık.