Yalnız hissediyorum, sanki her şey bir anda bitmiş, her şeyden sıkılmış, seveni kalmamış biri gibi hissediyorum. Herkes menfaatları için çalışıyor, çıkarlarını kolluyor, içindeki kinleri tek, tek çıkartıyor gibi hissediyorum. Yoruldum dediğim gibi ya. Kitaplar yetmiyor sadece, oyunlar, arkadaşlar, müzikler yetmiyor. Plaketlerimin ve madalyalarımın bir önemi yok gibi hissediyorum. Kısaca tükendim. Ne yapacağımı bilmiyorum. Kaybettiklerimi özlemek koymaya başlıyor artık. Ne yapacağımı bilmiyorum. Yavaş, yavaş tükeniyorum. Cümlelerimi bir şarkı ile bitirmek ve Dostoyevski’nin İnsancıklar kitabından bir söz ile bitiriyorum. Okuyanlara teşekkür yorum yapanlara saygılarımı sunuyorum.
"Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu."
