“Koşmalıyım…Koşmalıyım…”
“Lanet olasıcalar nereden çıktı ki şimdi?”LS sokaklarında koşarak ilerliyordum.Arkadan birkaç kişi geliyordu.Bir çete savaşının içinden çıkmıştık.”Lanet olasıca mermi de tam bitecek zamanı buldu.Aaah! kıstırıldım.Gelin sizi pislikler!!” …
Her şey bir rüyaymış.Çete mi? Komik,hem de çok.Çete olmak her zaman riskli iştir.Ve seni kimin satıp satmayacağını bilemezsin.Belki de iki kuruşa yemiştir seni.Tıpkı önceden bana yaptıkları gibi.Ama artık benim için çete diye bir şey yok.Ben sadece işimi yapan bir katilim.Tetikçiyim…
Çeteyle birlikteyken,hiç kimse işini ciddiye almazdı.Ve hep kaybederdik.Üstelik,benim o kadar iyi savaşmama rağmen.Kararımı verdim artık.Anladım ki yalnız olmak,daha avantajlı.Özellikle de benim için.Çünkü eğer siz tek başınaysanız ve verilen her türlü işi,başarıyla yerine getirebilecek kadar iyi bir katilseniz,paranın hepsi size kalır.Bu hayattaki en zevkli iştir.
Herkes bana “gölge” olarak hitap etmeye başladı.Oysa ki önceden “aptal”dan başkası değildim ben.Ve dediğim gibi,kimin sizi sırtınızdan vuracağınızı asla bilemezsiniz.Özellikle de o kişi paranın verdiği zevki tatmışsa.İşte bende böyle yaptım.O lanet olası çetede,ben bir hiçtim.Aslında en güvendikleri kişi bendim.Çünkü onları,kendime güvendirmeyi başarmıştım.Ve bir gün,çete olarak büyük bir “ganimet” ele geçirdiğimiz zaman,tüm ganimeti alarak kaçtım.Tabii arkamda hiçbir “iz” bırakmadan.Hepsini temizlemiştim…
“Aaah!Ben bunları neden düşünüyorum ki?Eminim yapılacak bir iş vardır…”
Kendime bir kahve yapıp,bilgisayarımın başına geçiyorum.Ve gelen maillere bakmaya başlıyorum.Yüzümde hafif bir gülümseme oluşuyor.Ve bu gülümseme birkaç dakika içinde kahkahaya dönüşüyor.”Benim için kolay olacak!” diye düşünüyorum.
Karşımdaki,eskiden savaştığımız çetenin liderinden gelen bir mail.Benim için hayattaki en önemli insanı kaçırdıklarını söylüyorlar.Ve onu kurtarmak içinde,onların yanına gitmemi.Onların bir “gölge”yle savaşmaları nasıl mümkün olabilir ki?Aptallar…
Zaten onların çete dedikleri şey,elinde silah olan aptalları bir araya toplayıp savaşmak.Saçmalık…Zaten benim için hayatta hiç kimsede önemli değil.Hem de hiç kimse…Ama bu maili boşuna atmış olamazlar.Biraz düşünüyorum ve beynim çatlayacak gibi oluyor.Bu,bu…Lanet olsun!!!
Ama ben onu unutmuştum.Ve o da beni istemiyordu.Şimdiyse beynim başka,vicdanım başka bir şey söylüyor.Kızımı kaçırmışlar.Eski eşimden kalan tek hatıra.O beni istemiyordu.Çünkü annesini koruyamadığımı düşünüyordu.Ve bu yüzden öldüğünü söylüyordu.Bende artık hiçbir duygu kalmadığı için,haliyle onu dışarı attım.Fakat şimdi…Şimdi bu da ne oluyor?Bir tetikçiyle dalga geçmek mi?Yoksa o tetikçinin olmayan duygularını harekete geçirmek mi?
Tetikçi olduğumdan bu yana hiçbir zaman parasız iş yapmadım.Ama şimdi durum farklı tabii.Acaba beni reddeden birisini,o kadar adamın arasından kurtarmaya gitmek ne kadar doğru?Onları temizlemek kolay.Peki ya onlar,kızı mı vururlarsa?Anladım ki kızım benim için hala değerli.Aslında o kız başka birisinden olsaydı o kadar değerli olmazdı.Çünkü benim karım,dünyada bir tekti.Onu öldürmüşlerdi.Ve ben o günden bugüne ölü,duygusuz bir katilim.
Ben,bu düşünceler içerisindeyken akşam olmaya başlıyor.Başka işlerle ilgilenmeme rağmen,hep o aklımda.Birden bir şimşek çakıyor.Ve kalbimde bir sızı…Çünkü her şimşek,bana onu hatırlatıyor.O da şimşekli bir gecede ölmüştü.Onun için canımı bile feda etmiştim.Ama onu öldürdüler.Bana daha fazla acı vermek için…
“Kızımı,o lanet olası çetenin elinden kurtarmalıyım.Onu da kaybetmek istemiyorum…”
