tornacı richie'nin hikayeleri: | | Richie Turner 04.05.2006 tarihinde Amerika/Kaliforniya'da Turner ailesinin tek çocuğu olarak gözlerini hayata açtı. On birinci ayında yürümeye başlayıp birkaç kelimenin anlamınıda çözmüştü. Üç ve dört yaşları arasında kendine başına sokağa çıkmaya başladı kısa bir sürede kendine yaşıtlarında bir arkadaş ortamına katılmayı başarabildi. Arkadaşlarının içinde ciddi bir olay gerçekleştiğinde bile olayın ciddiyetini almak için kara mizahlı espiriler yapardı. İnternet üzerinden ve sokak ortamında öğrendiği küfürleri günlük hayatında çokça kullanmaya başladı. Altı yaşında okula başladı samimiyetinden dolayı orada da bir arkadaş ortamı kurmakta zorlanmadı okulda ve müzik kliplerinde gördüğü gitarlar çok ilgisini çekti ailesinden bir gitar kursuna yazılmak istediğini dile getirdi ve ardından belirli bir süre gitar eğitimi alıp gitar çalıp müzik söylemeye başladı. İkinci sınıfa geçtiğinde sınıfa gelen o mükemmel fiziksel özellikleri olan kıza aşık oldu ve bu aşkı bir karşılık bulmadığı için sevgi beslemeyi sadece arkadaşlık seviyesine düşürmeye karar verdi. Yedi yaşına geldiğinde okuldaki serseri bir grup Richie ve arkadaşları ile uğraşmaya başladı o günden sonra Richie okuldan korkarak evine dönüyordu o serserilerinden birisi ile yolları kesiştiğinde koşarak kaçmaya başlıyordu. Yedinci yaşının okul dönemimi bu şekilde geçirdi, yaz tatili geldiğinde aynı grup
|
Richie ve arkadaşlarını yakalayıp onlara saldırma tarzında bir plan yapmıştılar Richie ile arkadaşları koşmaya başladı Lincoln arkada kaldı Richie ona yardım etmek için Lincoln'a koştu, onu ayağa kaldırmaya çalıştı ama çok geç kalmıştı o grup Richie ile Lincoln'u yol ortasında dövüp kaçmışlardı. Richie bu şekilde yaz tatiline kötü bir başlangıç ile başlamıştı. Üçüncü sınıfta gözleri bozuldu ve gözlük kullanmaya başladı bu sıralarda müzik söylemeye ve gitar çalmaya devam etti hayatında pek bir değişiklik olmadı. Dokuz yaşına kadar sıradan hayatını yaşarak devam etti. Ardından uzun bir dönemin ardından dördüncü sınıfın yaz tatiline girdiler tatilin ikinci gününden arkadaşlarıyla anlaşıp ailesinden habersiz ormanın içerisindeki gölete gitmeye karar verdiler. Bir, iki saatlik yüzmenin ardından aralarında Grayer'in yanlarında olmadığını fark ederler bir süre ormanın içerisinde Grayer'i aramaya çıkarlar Grayer'in ardından hiç birşey bulamadılar hava kararmıştı herkes istemeyerek olsa da evlerine dağılmıştı daha sonra Richie gölete gitme fikrini ortaya attığı için bu durumdan kendini suçlu buluyordu Grayer'in ailesi oğulları hakkında çok endişelenmişti herkesin ailesini arayarak herhangi bir yerde görüp görmediklerini sordu. Richie akşam dokuz civarlarında kapısını kitleyerek annesine kendisinin rahatsız edilmek istemediğini ve bugün erken yatacağını söylerek camdan dışarı çıktı. Lincoln'a, ardından evleri yakın olan Chris'in evine giderek üç çocuk bisikletler ve fenerler ile Grayer'i
| |  |
 | | aramaya başlamışlardı öncelikler ormanın önüne geldiler ve bisikletlerini yol kenarına bırakarak fenerleri aldıktan sonra ormanın içerisine girdiler. Hepsi birbirinden korkuyorlardı ormanın içerisinde doğru dürüst adım atamıyorlardı sonunda göleti bulmuşlardı bir ipucu aramaya başladılar hiç kimseyi bulamadılar bir saatlik aramanın sonunda tekrardan bisikletlerine doğru adımlamaya başladılar tam bisikletlerine binecekken karşılarına okulda onlara sataşan serseri grup çıkar tekrardan o korkuyla herkes ormanın içerisine koşturmaya başlar serseri grupta onların peşlerinden ayrılmayarak ormanın içerisinde bir koşuşturmaya girdiler. Richie arkadaşlarından ayrılmıştı karanlığın içerisinde koşturarak çığlıklar atıyordu bir süre sonra Richie'nin ayağı bir dala takılıp yere düştü arkasındaki çocuk onu yakalayıp bıçakla vücudunun bazı yerlerine çizikler atmıştı ardından koşarak uzaklaşmıştı. Richie ormanın derinliklerinde bir başına kalmıştı korkudan bayıldı sabah uyandığında gözlerini hastanede açmıştı gece beraber dışarıya çıktıkları arkadaşları dinlenme odasında Richie'nin başında bekliyorlardı annem benim için endişeleniyordu ve ne olduğunu anlatmamı istedi Lincoln ve Chris dışarıya çıktı bütün olanları anlattı
|
| annem bana çok kızmıştı ve ne olduğunu anlatmamı istedi Lincoln ve Chris dışarıya çıktı bütün olanları anlattı annem bana çok kızmıştı yaz tatilinin bir ayı boyunca dışarıya çıkmamı yasaklamıştı bu benim için bir ızdıraptı koskoca okulun ardından bir ayımı mahvetmiş olucaktım. Eve döndükten bir hafta sonra annem bu yasağımı kaldırmıştı bir daha böyle şeyler yapmayacağıma dair anneme söz vermiştim. Evet, nihayet bu yaz tatili de bitti yeniden okullar açıldı ve yanlış hatırlamıyorsam okul tarihimde ilk tutanağımı yedim, o da şöyle oldu; eveeeet, yine aptal serserilerden birisi geldi ve bu sefer tam okul dairesinin içerisindeydik, yine bana sataştı blablabla devamını biliyorsunuz zaten müdürün odasındayız falan. Beşinci sınıftan sonra hayatımda artık bir çok değişiklik olmaya başladı; fakat bu ergenlik değildi onu anlayabiliyordum. İçimde yanıp tutuşan hiperaktiflik yaşım atladıkça sanki dahada büyüyormuş gibi hissediyordum. Benim için en iyi haber ise ucube takımının okul hayatının bitmesiydi artık bir daha onlardan kaçmamız gerekmeyecekti. Boş geçen bir derste projektörden açılan sıkıcı bir filmi izliyorduk bir süre izledikten sonra aslında bu filmin ne kadar fantastik bir film olduğunu anlamıştım olay örgüsünü bayılmıştım, okulda izlemek istemediğim filmin ileride en sevdiğim film olacağını nereden bilebilirdim ki? Lord of The Flies'in bitmesinin ardından eve gidince filmi bir kez daha izlemiştim ve garip olan şey bu filmi şu ana kadar on dokuz kere izlemem. Beşinci sınıfın ilk döneminde anormal | |  |
 | | bir şey yaşanmamıştı sıradan bir dönemdi işte. İlk dönemin bitmesinin ardından ikinci döneme başladık, ilk dönemin neden bu kadar olduğunu anlamış gibiydim tüm iyi meğerse tüm iyi şansımı ilk dönem bitirmişim. Okulda öğlen arasında herkes yemekhaneye inmişti yemeğimizi yerken en üst sınıftan iki kişinin babalarının silahlarını çalıp okulda terör estirmeleriyle ilk haftayı açmış bulunduk. Bu iki kişi Bill ve Murphy'di. Derslerinin kötü gitmesinin üzerine kendilerinden bir b*k olmayacağını anlamışlardı böylelikle kendi hayatlarına heyecanlı bir son vermek istemişlerdi ilk önce yemekhanenin kapılarını kilitlediler onların ellerindeki silahı nöbetçi bir öğretmen görünce koşarak "Herkes masaların altına!" diye bağırmasını aklımdan çıkaramıyorum o gün yaşlı fizik öğretmeninden çok paniklenen birisine hayatım boyunca rastlamamıştım. Nöbetçi öğretmenin bağırmasıyla hiçbir şey anlamadan masaların altına siper aldık hemen ardından Bill silahını boş bir yere ateşledi yemekhanenin dışında kalan herkes dışarıya koşuşturuyordu beş dakika boyunca Bill ve Murphy'nin boş tehdit ve hareketlerinden başka bir şey olmadı. Sonunda bir öğretmenin ihbarından sonra polis ekipleri okula ulaşmıştı masaların altında başımıza bir şey gelmemesi için dua ediyorduk. Siren seslerinin duyulması ile yemekhanede olan üç öğretmene ateş etmeye başladılar, son mermilerini kendilerine saklamışlardı mermileri tükenince son iki mermiyi kafalarına ateşleyip hayatlarına son
|
vermişlerdi ekiplerin içeri girmesiyle müdürün yaptığı tatil açıklamasıyla herkes bu heyecanlı olayı ailesine anlatmak için koşarak okuldan uzaklaşıyorlardı. Öğretmenlerin arasından sadece Bay Smith kurtulabildi, Bayan Wesley ve Bayan Will'e maalesef ki veda etmek zorunda kalmıştık. İkinci dönemde de bu olaydan başka fazla fantastik bir şey yaşamadık, yaz tatili gayet stabil ve sıkıcı geçtikten sonra altıncı sınıfa dahil oldum. Babamın işlerinin düzelmesi ile Santos'daki bir koleje yazdırıldım, oradaki ortamım harika denilecek kadar güzeldi; fakat benim yapabileceğim hiçbir şey yoktu, her ne kadar devlet okulunda da aynı eğitimi alsam da babam burada olmamın daha sağlıklı olacağını düşünüyordu. İlk günler neredeyse hiç alışamadım, asosyal aptalın teki gibi ortalıkta dolanıyordum. Her yeni okula başlayan çocuğun kabusu gibidir ilk günler, neyse ki benim kafamda olan bir arkadaş grubu ile ortam kurduktan sonra bu berbat birkaç günü gerimde bıraktım. Burası her ne kadar kolej olsa da aptallıklar yaşanmıyor değildi, okulun dört katı bulunuyordu ve bunun yalnız iki katı ayrıca zemin katı kullanılıyordu kullanılmayan katlarda kamera önemleri yoktu. İlk haftalardan yedinci sınıflar okulun üçüncü katına çıkarak o kattaki tüm yangın tüplerinin pinini açarak eğlencesine etrafa savurmuşlar, bunu bizlere de anlattılar ve kimseye söylemememiz için tembihlediler, bir daha üst kata çıkmak
| |  |
 | | gerekiyordu bunun için bazılarımızı gözcü koydu, ben onlarla zemin kata indim. Zemin katın kantininde her yer yangın tüpünün çıkarttığı köpüklerle dolmuştu tıpkı un gibiydi ve berbat bir koku vardı, neredeyse boğulacaktım. Elime bir yangın tüpü aldım ve sıkmaya başladığımda arkada bir hademe belirdi, herkes koşuşturmaya başladı o arada yangın tüpünü yere bırakıp kaçmaya başladım. İki adet çıkış merdiveni vardı, bir kısım sola bir kısım ise sağa gitti. Ben sağa gidenleri tercih ettim ve koşuşturmaya başladım merdivenlere ulaştığımızda önümüze bir hademe daha çıktı ve yine yönümüzü değiştirerek diğer tarafa doğru koşmaya başladık, orası daha sakindi köşede olaylardan habersiz müdür bekliyordu ben de çaktırmadan geçip sınıfıma çıktım. Herkes kameralara yakalandığını biliyordu o yüzden saç stillerini, kıyafetlerini, ayakkabılarını ve çantalarını vesaire sıkça değiştirerek okula gelmeye başladı. Tabii bu da bir fayda etmedi iki gün sonra müdür bizim sınıftan tespit edilen kişileri odasına çağırdı. İlk olarak Mike gitti, geri döndüğünde sekizinci sınıfların suçu bize attığını söyledi biz de geri kalanlar olarak aramızda anlaştık ve bizden birisinin hiçbir şekilde sıkmadığını savunacağımızı söyledim. Birkaç kişinin ardından müdür beni çağırdı ve odasına gittim ilk olarak olayları sözlü anlatmamı söyledi ve ben de uydurduğum yalanı müdüre sundum, inandı. Bana o gruptaki en aklı başında kişi olduğumu ve neden daha önceden söylemediğimi sordu, ben de;
|
"Sekizinci sınıflar bizi dövülmek ile tehdit etti." dedim ve yalanımızı inandırmış gibiydik. Dilekçeye yaşanan her şeyi yazmamı söyleyip odadan çıkmamı istedi. Gerekli şeyleri yazdım ve odadan çıktım, günün sonunda işleme bile yansımayan ufak bir dilekçe yedik. Bu kariyerime bile yansımayacaktı. Yıl sonunda sekizler aldıkları dilekçe ile karnelerini alamadı, bunun dışında yedinci sınıfta büyük bir olay yaşamadım. Şimdi geçelim en berbat aynı zamanda da en güzel yaz tatiline. Tatilin ilk haftalarında hayatımda bir ilk yaşadım ve bir maganda kurşunu yedim, direkt yere yığıldım etraftaki iyi yürekli insanlar polisi aradı. Polisler geldi akabinde ise EMS ekipleri, beni hastaneye götürüp gerekli işlemleri gerçekleştirdiler ve sonunda bir ekip polis sorgumu almak için yanıma geldiler. Olan her şeyi anlattım, kimin ateş ettiğini bile bilmiyordum. Sorgumu alan memurun suratına bakındım; Memur Whitley, yaşamım boyunca gördüğüm en tatlı dilli memurdu aynı zamanda da ileride hayatımı şekillendirecek, hayatımdaki en değerli kişi olacak bireydi. Aynı günün akşamında arkadaşlarımla Idlewood'a çıktık. Saat geç oldu yaklaşık on bir sularıydı Whitley'de oradaydı yanıma geldi ve nasıl olduğumu sordu, teşekkür ettiğimi ve iyi olduğumu söyledim. Güler yüzünü bana sergiledi, onu hiç tanımama rağmen bana sanki yıllardır tanışıyormuşcasına yaklaşıyordu. Onun yanında huzur buluyordum resmen, tebessümüm suratımdan hiç düşmüyordu. Bir süre onunla konuştuk adını vesaire sordum ve sohbetimiz gelişerek devam etmeye başladı. Evet, Lizzy halen bir şekilde bu yazıyı okuyabiliyorsan seni çok seviyorum ve sevmeye devam edeceğim lütfen bunu unutma. Neyse, Lizzy ile konuşmaya devam ettim gecenin sonunda ayrıldık. Hiç arkadaşı olmadığını öğrendim, o sıralarda Santos'a yeni bir vali atandı adını bile hatırlamıyorum ve umurumda da değil. Ertesi günü Lizzy beni telefonla aradı ve evimden aldı tekrardan Idlewood'a geçtik.
 | | Alyshea POWELL
Ah, merhaba ben Alyshea POWELL iki bin dört tarihinde Los Santos'da hayata gözlerimi açtım. Powell ailesinin tek çocuğuydum fakat hep bir ablamın olmasını istemişimdir eh neyse artık pek şanslı değilmişim. On birinci ayımda ilk kelimem ağzımdan çıkmış, "Spagetti" annem bu hikayeyi anlatırken halen kahkahalar atar. Yirmi dördüncü ayıma geldiğimde artık çokta düzgün olmasa da ne istediğimi dile getirebilir bir duruma gelmişim. Çok zayıf bir bünyem varmış en ufak bir esintide hasta olurmuşum neyse ki ailenin tek çocuğu olmanında avantajları varmış üzerime hemen kalın kalın kıyafetler giydirilir en kısa sürede gerekli ilaçlar alınırmış. Yürümeye biraz geç başlasam da sonunda iki yaşımın bir kaç gün sonrasında yürümeye başlamışım. İki katlı müstakil bir evde yaşıyorduk yürümeye başladığım zamandır beri yerimde hiç duramıyormuşum her şeye çok meraklı bir çocukmuşum. Bir gün annem mutfakta akşam yemeğini hazırlarken ona çaktırmadan evin ikinci katına bir şekilde çıkmışım. Üst katta bir süre durduktan sonra geri yavaş bir şekilde aşağıya inmeye çalışırken merdivenlerden yuvarlanmaya başlamışım, o gün annemin en çok korktuğu gün olmuş çığlık çığlığa ağlamaya başlamışım annem beni hemen arabaya bindirip hastaneye götürmüş fakat neyse ki bir sorun çıkmamış. Üç yaşıma bastığımda sonunda doğru düzgün koşup, konuşabilmeye başladım. Bir süre sonra yatak odam evin ikinci katına taşındı, kaldığım oda yola bakıyordu gece yatmadan önce sürekli geçen arabaları izlerdim. Yaşım büyüdükçe her şeye karşı merakım artıyordu artık bir şey dikkatimi çektiğinde elimi uzatıp kontrol etmekten çekinmiyordum. Evimizin çok büyük bir bahçesi olmasa da sıradan bir bahçesi vardı, bahçeye çıkıp uğur böceklerini seyrederdim. Sıcak bir yaz gününde uğur böcekleri iyice artmıştı hiç o kadar uğur böceğini bir arada görmemiştim aklıma birden bir uğur böceği sahiplenmek geldi ve mutfağa koşturdum mutfak dolabından bir kavanoz kavrayarak yeniden bahçeye çıktım ve kavanozun kapağını açarak zar zor bir kaç uğur böceği yakalayarak kapağını kapattım. Sahiplendiğim üç uğur böceğine tek tek isimlendirdim, onların isimleri Prenses, Prens ve Kraliçe koymuştum fakat kısa bir süre sonra nefes alamadıkları için ölümleri gerçekleşti hiç böyle bir şey beklemiyordum o gün neredeyse sürekli ağlamıştım anneme onların neden öldüklerini sorduğumda bir fikri olmadığını söyledi. Dört yaşıma basmıştım artık annem ve babam evde olmadığında gizlice dışarıya çıkmaya başlamıştım.
Yaprakların da bir sonu vardır. Sonbahar gelir ve çürür giderler. Benim sonbaharım sen oldun Aria. Hayatım artık çok daha iyi olacak derken senin benden soğuman, hatta nefret etmen ve babamın üvey olduğunu öğrenmem. Annem de bunu saklamış, inanabiliyor musun? Şaka gibi, şaka gibi. Ailemi sikeyim, eğer böyle bir Tanrı varsa Tanrı'yı sikeyim. Sadece teyzemin yanına gideceğim; sönmüş yapraklarımı onarmak için.
|
 | | Vince "VV" Vance
Vince Vance; lisede Amerikan futbolu ile uğraştı, belirli bir işi yok genellikle yarı zamanlı işlerde çalışıyor. Para onun için bir mutluluk kaynağı değil, oldukça sempatik ve komik. Ciddi bir ilişkiye hazır olup olmadığını o bile bilmiyor. Kendisi on yedi yaşında ve genellikle boş beleş geziyor. Çok çılgın bir ruha sahip. Ne zaman ne yapıp ne yapabileceği belli olmuyor.
|
