Bernelle Antoinette

Ben kimim? Evet herkesin çok merak ettiği bir konuda bu. Beni tanımak galiba hayatımı baştan sona anlamaktır. Ben 1994 doğumlu bir Fransızım. Savaş sevmiyor ve nefret ediyorum. Savaşın benim için bir anlamı yok. Erkeklerde hoşlanmadığım özelliklerden biri öngörüş. Erkekler genelde ilgimi çekmiyor. Genelde kitap okumayı ve keman çalmayı çok severim. Kemanım ilk okulda elime geçmişti. Babam satın almıştı. Basit ve eski bir kemancıdan almış. Daha keman taşı olmadan keman çalmaya çalışıyordum. Yaşım daha henüz 7-8. Kimse çıkıp demedi ki: "Bu çocuk daha kimse bir şey demediği halde kemanla oynuyor." Bende kimseye diyemedim "Bana yardım eder misiniz?" Eskiden konuşmazmışım, ailem dilsiz olduğumu düşünürmüş. Ama bana kalırsa ben hayatı 7. yaşımdan sonra anlamıştım. Herkesin izlediği o sihirbaz filmleri, Mike Mause izlemiyordum. Daha çok kitaba yöneliyordum. Birazcık kişilik meselesi işte. Gelirsek hayatımın özet olmaya tarafı.

.

Okul hayatımı merak edenler tabi ki yok. Hatta anlatsamda kimse dinlemeyecek. İlk okulda ben kendim kararlar alıp geleceğime ve istikbalime yatırım yapmak için müzik ve görsel sanatlara yöneldim. İlk resmim iki dağ arasından çıkan güneşti(Resmim). Ailem pek sanata aşina değildi. Tanıdığım insanlarda sanata karşı bağlılığı yoktu. Bende bu yüzden kendime yeni bir kariyer belirleyerek resim ve müziğe yöneldim. Okulumuzun kütüphanesini ve müzik ensturmanlarını bilgi konusunda neredeyse sömürdüm. Okul kariyerim boyunca hep aynı okulda kaldım. Okulumda neler varsa öğrendim. Bilim Kurgu dizilerine başlamıştım. Okuyacak kitap kalmadığında da dizi seyrediyordum. Ailem bazen eğitim konusunda biraz mahrum bırakabiliyordu. Maddi açıdan problemimiz yoktu fakat sık sık tatile çıkan, kafasını rahatlamak amacıyla gezen bir ailem vardı. Bu konuda da çok etkileniyordum. Artık kendi kendime şu zamanda bir planlama yaptım ve öyle harekete geçtim. Gayet başarılı devam ediyor.

.

Bence hiç tanımak istemezsiniz. Çok gıcık birisi. Bazen ondan tiksiniyorum. Çok konuşuyor genelde, yaptığı işi yok. Yanımda takılır sık sık ama keman çalmayı, kitap okumayı bilmez. Ailemde kalmaktansa benim yanımda daha rahat ettiğini ve keyifli olduğunu söylüyor. Yaşamım boyunca tek kalıcı arkadaşım olarakta onu görüyorum. Okul arkadaşlarımdan ayrılsamda kız kardeşimden ayrılamam. Belki bilmiyorum ondan nefret ediyorum ama ayrılacağım zaman yapamayacağım işler olacaktır elbet. İkimizin dinlediği dünya klasikleri müzikleri çok uzak. Genelde orta doğu modern müzik dinlerken ben batı müzikleri dinliyorum. Film seyretmeyi çok sever, filmden kendisine arşiv çıkarıyor, diğer arkadaşlarına paylaşıyordu.

.

Zaman ilerledikçe baya gelişmiştim. Kendi kendime bir şeyler üretiyor ve meydana çıkarıyordum. Sosyal medya aracılıyla paylaşıp insanlara gösteriyordum. Bir gün mesaj aldım. Okumaya gerek bile duymadım fakat bakmak istedim. Sergi Müzesi adında bir yerdi. Yaptığım resimleri görmek istediklerini söylediler, sayfa pek ilgimi çekmiyordu ama biraz baktıktan sonra siteden araştırmalar yaptım. Tekliflerine bakındım ve uzun uzun düşündükten sonra yaptığım son resmi istediklerini söylediler. Telefon aracılıyla işi ilişkilendirdim. Yaptığım resmi beğendikleri için aslamak istediklerini söylediler. Benim için ufak bir yer ayırdılar ve götürdüğümde gerçekten astılar. Tabloya çok dokunmadan altına bir tabela açıp isim imza attım. Resmin patentini aldıktan sonra tamamen müzeye satmış gibi oldum. Kimya öğretmenim benim için şey derdi. Şu dünyadan giderken arkandan seni hatırlatacak bir şeyler bırakmalısın. İlerde bir gün seninde adın geçen bir yer olmalı dedi. Bende onu düşünerekten yaptım.

.