Lucian "Beyefendi" Luc

Her şeyin başlangıcı[1970]
Daha sekiz yaşındaydım babam, annem ve ben Fransa'nın Marsilya kentinde yaşamımızı sürdürüyorduk. Babam o zamanlarda borç batağının içindeydi. Kapımıza alıcaklılar takıldığında arka bahçeden tüyüp gider, evde yokmuşuz gibi davranırdık fakat nereye kadar?

   1971, babam anca bu olayı bir sene idare edebilmişti, daha fazla zamanı bulmadı. Babam borçlarını ödemek için düşük faizde anlaştığı bir tefeciden borç aldı. Tefecinin yazdığı çek tamı tamına 100,000€ değerindeydi. Babam böyle bir parayı hayatı boyunca bırak görmeyi, hayal bile edemezdi. Anlaşmada tefeci %50 faiz ile borcu tekrardan teslim alacaktı fakat bu parayı babam geri getirecek durumda değildi. Tefecide bunu biliyordu ama yinede o parayı ona verdi. Babam için farklı bir şey planlıyordu.
   
    1973, Babam artık onun altında çalışıyor, emirlerini gerçekleştiriyordu üstelik ücretsiz bir biçimde, tabi ki beni ve annemi bakmak içinde artı bir işte çalışıyordu. Bize bir süre bu olaydan bahsetmedi yani yaklaşık 7 sene kadar. 18 yaşıma vardığımda bu durumu öğrendim. O sıralar kitap yazmaya ve origami sanatına kafa yormuş, bu ikili haricinde başka bir şey yapmıyordum fakat babamın bu yaşadıklarını öğrenince, elim kalemden kesilmişti, beynim resmen çalışmıyordu, babamın her gün bir tehlikenin içinde olduğunu bilmek beni içten içe öldürüyordu...

    1974, Okulu bıraktım, bir işe girdim, babama yük olmamak için ayrı bir eve çıktım, kazandığımın çoğunu anneme gizli bir biçimde ilettim.

    1975, Emir üzerine Paris'e gitti, onu bizimle tehdit ederek Paris'e zorla gönderdiler. Binevi canlı bir bombaydı fakat bu canlı bombanın üzerinde yüksek dereceli patlayıcılar yoktu, sebebi öldürmek istediği tek bir kişi vardı. O da babam gibi borcunu ödemeyen birisi olması gerek ki onu öldürmek istiyordu. Öldürmek istediği kişi bir polisti, hemde Fransa'da bir çok kez kahramanlık yapmış ama hakkını alamamış bir polisti, zor zamanlar geçirmiş, aynı tefeciden borç para almıştı fakat memur maaşıyla onu ödeyemeyip, babamla aynı duruma düşmüştü. O babamdan farklıydı, o bir polisti yani bu herifin işlerini yapamaz ve tekliflerini kabul edemezdi. Herif babama o polisi öldürmesini istemişti, babam eğer o herifi öldürürse en sonunda hapishaneye girip, o heriften kurtulacağını düşünüyordu. Ben zaten yetişkin, aklı başında bir fransız beyfendisi olmuştum, babam buna güvenip herifi öldürüp, hapishaneye girecekti, teoride her şey güzel gibi görünüyordu...

    1975[Şubat 12], Soğuk bir Şubat günüydü. Yağmur yağıyor, şimşekler yere düşüyordu, ortam kaosu aratmıyordu. Babam o herifi o gün öldürecekti. Her şey hazırdı, ruhsatsız silahını belinde takmış, siyah bir araçla yola koyulmuştu. Saat gece 1-2 sularıydı, aracın cam sileceklerini çalıştırarak, herifin bulunacağı konuma hızla ilerliyordu. Oraya varamadan bir ses duydu, lastiği patlamıştı, araçtan indi ve bagajda duran krikoyu alıp aracın altına yerleştirdi ve ayaklandı. Yüzünü bagaja dönünce bir yüz gördü, çok tanıdık bir yüzdü.

ORİGAMİEvet, onu vuran bendim, onu ben öldürdüm. O aslında bir mafyanın kuklası değildi. Peki bizden niye sakladı?

   Bizden sakladığı bir hastalığı vardı, böbrek yetmezliği. Kardeşi, babası, kendi kanından hiç bir aile üyesi yoktu. Yaşaması için tek seçeneği kendi kanından bir çocuktu. Annemle bu sebeple evlendi ve ilk haftadan bir çocuk sahibi olmak istedi. 1962 yılında dünyaya geldim. 18 yaşına kadar babamı, gariban bir ailenin evine, karnını doyurmak için yiyecek sokan bir emekçi olarak görürdüm ta ki 18 yaşımda gerçekleri öğrenene dek. Bize bir tefeciden borç aldığını ve bu tefecinin ona katil olmasını emrettiğini söyledi. Amacı biraz zaman kazanıp Paris'te olan doktoru ile görüşüp, benim böbreğimi almaktı, sonrasında bize s**tir çekip hayatını yaşamaya devam edecekti. Ama ne aptalca bir yalan! Düşünsenize, tonlarca paranız var fakat aptal bir herife birini öldürmeyi emrediyorsun. Bu yalan sayesinde olayı araştırmak, eğer doruysa babamı kurtarmak istedim. Babamın tüm ahbapları ile konuşup, muhabbet ettim. Herkesi tembihlemiş, sıradan biri gibi kimliğini yansıtmıştı. Kimseden bir şey öğrenemediğim de polise başvurdum. O gün babamın işsiz olduğunu öğrendim, biraz daha araştırma yaptım babamın son 30 yılda hiç bir çalışma kayıt izine rastlayamadım. İş ciddiye binmişti, bir gün onu işe gidiyorum derken takip ettim. Güzel bir ofise gittiğini gördüm, etrafında tonlarca koruma vardı.O zamanlarda belediye başkanını bu şekilde korumazlar dı. O an her şey aklımdan geçti ama en çok aklıma takılan şey neden bize yalan konuşmasıydı. Bunu öğrenmenin yollarını düşündüm, her yolu denedim ve sonunda bunu bulmuştum. Tüm seçenekleri değerlendirirken babamın gittiği özel hastaneye gittim ama güzel sözle onlardan cevap alacağımı sanmıyordum bunun içinde bir pistol ile içeri giriş yaptım. Babamın doktorundan randevu alıp, ona tehditler savurdum. Bana her şeyi anlattı, işte o an tüm dünyam yıkıldı. Gözümü kan buladı, onu hemen öldürmek istedim ama bunu öğrendiğimde o Paris'teydi. Bir süre çalışıp, köşeye ayırdığım para ile Paris'e gittim... Yıllarca evden işe gidiyorum derken kim bilir kaç kişinin canını almaya gidiyordu. 18 yıl boyunca bu yaşamı kusursuz bir şekilde devam ettirmeyi başarmıştı. Onu Paris'te doktoru ile görüşmeye giderken, yolda durduğu benzinlikte aracının tekerini indirdim ve kiralık aracım ile onu takip ettim. Aracın tekerleğinin havası gittikçe inip, aracın istop etmesi an meselesiydi. İşte o an geldi. Araçtan inmeden belimde olan Colt markalı pistolü sağ elime aldım. Yanına doğru ilerleyip şok geçirmesini istedim. Ona fazla bir zaman tanımadan kafasına bir el ateş ettim ve onu öldürdüm. Olay yerinden ayrılırken oraya kendi ellerim ile hazırladığım, yani parmak izimin bulunduğu bir origami figürü bıraktım çünkü cezamı almaya hazırdım.

ZED SNOW
LUCIAN LUC

HAPİS(1984 12 Mart)
4 yıl boyunca tutuksuz yargılandım ardından 28 senelik cezaya çarptırıldım. Bu süreç içerisinde insanlara kin güdüp, aklımı yitirdim. Bir suçlu öldürmenin cezası bumu? 28 senemi? Hayatımın yarısını elimden aldılar. 50 yaşımda buradan çıkartıldım. 28 yıllık süreçte tek düşündüğüm "Dışarıya çıktığımda nasıl bir hayat yaşayacağım?"İşte o gün gelmişti 2006 12 Mart. Akli dengemi neredeyse kaybedicektim. İçimde bir kin vardı, devlete mi? Hayır hayır, suçlulara kin güdüyor, onları öldürmek istiyordum. Sanırım hayatımın nasıl ilerleyeceğini öğrenmiştim.

FIRST CORPSEİlk işim Marsilya'ya gitmek oldu, Marsilya'da ismimi ve soyadımı değiştirdim. Bundan sonra adım Lucian Luc'tı. Hapishanede kafamda bir şey hayal etmiştim, bir evlat istedim. Annemin mezarına gidip ondan af diledim. Mezarlıktan çıkınca takip edildiğimi gördüm fakat buna aldırmadım. Tahmin ettiğim kadarıyla babamın adamlarıydı. Sanırım intikam istiyorlardı. Hapishanede bir çok dostum oldu, tabi doğal olarak dostum kadar düşmanımda. Beni takip edenler içeriden birileride olabilirdi. Bunu öğrenmek için araştırma yaptım. Babamın arkadaşlarını tekrardan ziyaret etmek istedim fakat hiç birinden eser kalmamıştı hepsi ölmüştü. Kim olduklarını öğrenmem için tek bir yol vardı, içerideki dostlarıma haber salıp, peşimde olan heriflerin içeriden birileri mi olduğunu benim için öğreneceklerdi. Bana verdikleri cevap "hayır" oldu. Onlara güveniyor, inanıyordum. Artık aklımda tek bir isim kaldı. Avlamak istediğim kişiler beni av olarak adlandırmıştı.
 Hapishaneden çıkalı bir yıl oldu, peşimi hala bırakmadılar. Her ne yapıyorsam izleniyor; her işimde tedirgin oluyordum. Belime bir silah koymak istedim. Hapishanede tanışmış olduğum Mikhail Vendetta geldi aklıma. Bana silah sağlayabilirdi. Onun bana hücrede verdiği telefon numarasını aradım ve bir buluşma ayarladım. Bana sadece bir pistol ve biraz sarjör sağladı. Bana her zaman yanında olduğunu söyledi fakat başını belaya sokmak istemedim. Bir gece ansızın hayalimi gerçekleştirmek istedim, bir erkek evlat edinmek istedim ve sabah olunca kahvaltı yapmaya bir mekana gittim ardından yetiştirme yurduna gidip bir evlat sahiplenecektim. Yemeğimi yerken çöp karıştıran birini gördüm. Dışarıdan izleyince evsiz, kimsesiz biri olduğunu anlayabiliyor, hissediyordum. Yemeğimi yarıda kesip yanına gittim ve onunla sohbet etmeye başladık. Siyahi, 18 yaşlarında, serseri bir tipti fakat geçmişte yaşadığı zorluklar resmen yüzüne yansıyordu. Ona mekanda bir kahvaltı teklif ettim, beni kırmayıp teklifimi kabul etti ardından güzel bir şekilde karnını doyurdu ve bana teşekkür edip, işinin başına dönmesini söyledi. Ben o an bir evlat edinmeyi aklımdan çıkarmıştım çünkü kanım ona çok ısınmıştı. Her gün onunla aynı mekanda buluşmaya başladık, bu böyle 2, 3 ay sürdü. Bir gün telefonuma bir mesaj geldiğini gördüm, mesaj şu şekildeydi;
- Zenci arkadaşının zarar görmemesini istiyorsan eğer, kendini bize teslim edersin ZED!
Ondan haberleri vardı. Artık onu oğlum gibi seviyordum oda beni babası gibi görüp ne yaşadıklarını, başından neler geçtiğini bir bir anlatıyordu. Bir birimize çok ısınmıştık. Bu tehdit beni kahretti ve bir şeyler düşünmeye başladım. Onu buradan başka diyarlara kaçıracaktım. Onu Santos'a götürme kararı almıştım...

Düzenlenicek

başarılar

Başarılar.

ulan ilk defa 3 level ciddi birisini gördüm helal olsun

Tanıtım çok başarılı ve detaylı. Takipteyim

Tanıtıma uğraşılmış çok ii
İyi roller dilerim