Bir gün Nasreddin Hoca’nın canı yahni yemek istemiş. Kasaba gitmiş ve iki kilo et almış. Karısına:
– Hanım, canım yahni istedi. İşte sana et. Akşama güzelce pişir de yiyelim, demiş.
– Peki demiş karısı. Girmiş mutfağa. Güzel bir yahni pişirmiş.
Bu arada komşular misafirliğe gelmişler. Evde başka bir şey olmayınca, kadın misafirlerine akşama pişirdiği yahniyi ikram etmiş. Akşam olup da hoca eve gelince yahniyi pişirdin mi?
Hoca’nın karısı ne diyeceğini bilememiş. Heyecanlanmış.
– Eti bizim yaramaz kedi kapıp, yiyiverdi, demiş. Hoca şöyle bir düşünmüş.
“Bak sen şu yaramazın işine. Bizim cılız, sıska kedi yedi ha!”
– Getir bakalım hanım şu teraziyi, demiş. Hanımı koşa koşa teraziyi getirmiş. Merakla hocanın ne yaptığını izliyormuş. Nasreddin Hoca kediyi tutmuş. Terazinin bir kefesine koymuş. Kedi ancak iki kilo geliyormuş. Sonunda olanları anlamış. Karısına dönerek sormuş:
– Hanım, kedi iki kilo geliyor. Eğer bu etse kedi nerede? Yok, eğer bu kedi ise et nerde?
