Katja Bel

   

       

            KATJA BEL
           

PASLI METALDEN KARANLIK BİR SİLÜETE...

       

   

   

       

            GRİ ŞEHRİN AYAZI: "BAŞLANGIÇ"
       

       
       

            Katja Bel... 15 Nisan 2006. Sırbistan'ın o ruhu çekilmiş, pas kokan sanayi mahallelerinde gözümü açtım işte. Bizim buralarda güneş bile sanki yorulmuş gibi doğar, her yer gri betondur. Babam traktör fabrikasında ömrünü bırakan, akşam eve gelince de o yorgunluğun acısını bizden çıkaran sert bi adamdı. Ama ben diğer kızlar gibi evde oturup kaderimi beklemedim valla. Sanayide, o hurda motorların arasında büyüdüm. Ellerimdeki o çıkmayan yağ lekesi benim için bir utanç değil, bu dünyadan koparacağım payın nişanesiydi resmen.

            O devasa fabrikaların dumanı altında çocukluğumun rengi hep siyahtı zaten. Annemin o sessiz sedasız dikiş diktiği köşede, ben babamın gizlediği eski alet çantasını karıştırırdım. Metalin o soğuk kokusunu, parfümlere tercih ettim her zaman. Mahalledeki o renksiz hayatın içinde kendime bir zırh ördüm; simsiyah kıyafetler, ağır botlar ve kimsenin delip geçemediği o buz gibi bakışlar.
       

       

            İSYANIN RENGİ: "DARKNESS"
       

       

            On altı yaşımdayken o köhne internet kafelerde sadece motor parçalarına değil, başka dünyalara da baktıydım. Kendim gibi olanları gördükçe, o gri binaların üzerime çöken ağırlığı hafifledi sanki. Mahallenin o züppe çocukları bana "garip" diye baktığında, ben onlara sadece acıyordum. Onların hayalleri o fabrikada bitiyordu, benimki ise o karanlık otobüs yolculuklarının sonunda başlıyordu.

            Kendi kendime yaptığım o ilk amatör dövme, aslında bir vedaydı. Babam o deri ceketimi sobada yakmaya kalktığında, artık o evde Katja Bel diye birinin kalmadığını anladım. Ben artık o karanlığın bi parçasıydım ve o karanlık beni koruyordu. Gece yarıları eski tren raylarının orada oturur, rayların titreşiminden kaçış zamanımın yaklaştığını hissederdim. Hiçbir zaman ağlamadım, çünkü o mahallede gözyaşı sadece zayıflara mahsustu.
       

       

            KÜLLERİNDEN DOĞUŞ: "ÖZGÜRLÜK"
       

       

            On sekizine bastığın gün ne yapılır biliyor musun? Arkana bile bakmadan o siktir boktan hayatı terk edersin. Annemin sakladığı o küçük birikimi aldım, eski alet çantamı ve o siyah deri ceketimi kuşandım. Belgrad terminaline yürüdüğüm o yol, hayatımın en uzun ama en huzurlu yoluydu valla. Otobüsün camından o paslı fabrikalar geride kalırken sadece gülümsediydim. Korku falan yoktu içimde, sadece o simsiyah geleceğin getireceği merak vardı.

            Bugün yirmi yaşına yaklaşırken, o büyük şehrin neonları altında kendi karanlığımı yaşıyorum. Kimsenin talimatıyla hareket etmiyorum, kimsenin çizdiği yolda yürümüyorum. Ellerim hala yağlı olabilir ama o yağlar artık benim özgürlüğümün bedeli. Artık Katja Bel olarak o topuklu botların sert sesiyle sokakları inletirken, geçmişin o isli dumanını her nefesimde dışarı atıyorum. Ben o paslı zincirleri tırnaklarımla kazıyarak kopardım; şimdi sıra bu hayatın tadını kendi kurallarımla çıkarmakta.
       

   

   

       

            KİMLİK VERİSİ: Sırbistan, 15/04/2006. Metal yorgunluğunu reddeden, karanlığın içinden kendi yolunu açmış Katja Bel.
       

       
       

            Kurgu ve karakter mülkiyeti Katja Bel'e aittir. İzinsiz kopyalayanın canı sıkılır.
           
Protocol 04-15