İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Kasapların sadece kasaplar tarafından üretilip tüccara satılabilen yaklaşık 24 özel ürünü bulunurken, kuyumcuların yalnızca 6 özel ürünü bulunmaktadır. Bu durum meslekler arasında ekonomik dengesizlik oluşturmaktadır.

Bu nedenle, yalnızca kuyumcuların üretebileceği ve tüccara satabileceği ürünlerin artırılmasını öneriyorum. Örneğin Gümüş Külçe, Altın Külçe, Platin Külçe, Yakutlu Kolye, Pırlantalı Yüzük ve Kuvars Taşlı Gümüş Kolye gibi ürünler sadece kuyumcular tarafından üretilebilir hâle getirilmeli ve tüccara kuyumcular tarafından satılmalıdır.

Ayrıca değerli madenlerden elde edilen Kesilmiş Berrak ve Kusursuz değerli taşların kuyumcular tarafından işlenerek yeni takı ve mücevher üretimlerinde kullanılabilmesi sisteme eklenebilir.

Oyuncuların çıkardıkları ham madenleri ısıtarak has madene dönüştürmesi ve ardından bu madenleri doğrudan tüccara satmak yerine kuyumcular üzerinden ticarete sunması da önerilmektedir. Böylece oyuncular ile kuyumcular arasında karşılıklı ticaret ve rol etkileşimi oluşur.

Madencilerin ham maddelerini kuyumculara ulaştırması, kuyumcuların bu materyalleri işleyerek yeni ürünler üretmesi ve sonrasında tüccara satması daha kapsamlı bir ekonomi zinciri oluşturacaktır.

Bu düzenlemeler sayesinde hem kuyumculara hem de diğer oyunculara yeni rol pasları kazandırılabilir, meslekler arası ticaret canlanabilir ve piyasada daha dengeli bir rekabet ortamı oluşabilir.

Belirtilen önerilerin mesleki ekonomi, oyuncu etkileşimi ve rol çeşitliliği açısından değerlendirilmesini, gerekli incelemelerin yapılmasını AR-GE ekibine arz ederim.

destek kesinlikle olmalı

olabilir

olabilir

desteksel

Zaten külceleri ve diğer malzemleri siz üretip bize veriyorsunuz hemn üretim hem tüccara siz satarsanız madencilik yapan adamlar ne kazancak gene ortada bir dengesizlik olacak.

DOĞRUSAL

 

Mevcut madencilik ve kuyumculuk sisteminin gayet dengeli olduğunu düşünüyorum. Kuyumcular yalnızca madencilikten elde edilen ürünlerle değil, balıkçılıktan çıkan mücevherat eşyalarını satın alıp eriterek de kazanç sağlayabiliyor. Ayrıca kuyumculuğun kasaplıkla kıyaslanmasını doğru bulmuyorum. Kasaplar etleri oyunculardan oldukça yüksek fiyatlara satın alıyor ve üretim sonrasında elde ettikleri kâr marjları sanıldığı kadar yüksek değil. Meslekler arasındaki ekonomik denge, üretilen ürün sayısıyla değil de ham madde maliyeti, harcanan emek, üstlenilen risk ve elde edilen net kazançla değerlendirilmelidir.

Madencilik sistemi ilk geldiğinde bazı kuyumcular, oyuncuların saatlerce emek vererek çıkardıkları madenleri işlenmiş değerlerinin neredeyse dörtte birine satın almaya çalışıyordu. Peki, madenciler bu kadar düşük tekliflerle karşı karşıya kaldığında ekonomik adaletsizliği gidermek adına neden bir AR-GE açılmadı? Bugün ise aynı işletmelerin, zaten tüccar fiyatlarının oldukça altında satın almaya çalıştıkları ürünler üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmak istemeleri dikkat çekici. Madencilerin kendi ürünlerini tüccara satabilme hakkı varken bile daha yüksek kâr elde etmek isteyen kuyumcular, şimdi bu hakkın tamamen kaldırılmasını talep ediyor. Bunun neresi ekonomik denge?

Ortalama 700 oyuncunun bulunduğu bir sunucuda, yalnızca üç kuyumcu işletmesinin daha fazla kazanabilmesi için yüzlerce oyuncunun bu işletmelere bağımlı hâle getirilmesi kabul edilebilir bir yaklaşım değil. Kuyumcular çevrim içi olmadığında, alım yapmadığında veya düşük fiyat teklif ettiğinde madenciler ne yapacak? Saatlerce maden kazıp ekipman, kömür ve üretim maliyetlerini karşılayan oyuncular, emeklerinin karşılığını alabilmek için üç işletmenin belirlediği şartlara mı mahkûm edilecek? Oyuncular arasında rol etkileşimi oluşturmakla, oyuncuları belirli işletmelerle ticaret yapmaya mecbur bırakmak aynı şey değildir. Serbest ticaretin olduğu bir ortamda kuyumcuların görevi, madencilerin alternatiflerini ortadan kaldırmak değil, onlara daha cazip teklifler sunmaktır.

Kuyumculara yeni mücevher tarifleri eklenmesine veya mevcut üretimlerinin daha kazançlı hâle getirilmesine karşı değilim. Ancak başka bir mesleğin hâlihazırda sahip olduğu üretim ve satış haklarını elinden alarak kendi mesleğine avantaj sağlamak, geliştirme değil ayrıcalık talebidir. Kuyumcular daha fazla ticaret yapmak istiyorsa rekabetçi fiyatlar sunabilir, toplu alım anlaşmaları yapabilir ve oyuncuların kendilerini tercih etmesini sağlayabilirler. Bir mesleğin kazancını artırmanın yolu, başka bir mesleğin kazancını kısıtlamaktan geçmemeli. Üç işletmenin çıkarını yüzlerce oyuncunun ticaret özgürlüğünün önüne koymak ekonomik denge değil, tekelleşmeye zemin hazırlamaktır.

yeterınce var