İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Bir Vago'nun kızından sözler.

 "Ben daha küçücük bir bebekken babam beni motosikletinin arkasına alır, mahallede dolaştırır ve Victorville'deki en sevdiğimiz yerde dondurma almaya götürürdü. Babamın motosikletinin arkasında olmak... (bu arada motosiklette arka koltuk bile yoktu, ben sürekli çamurluğun üstünde oturuyordum) zamanla bir gün ona soru sormama sebep oldu. Okuldan beni motosikletiyle almaya geldiğinde, üstünde renklerini taşıdığı yeleği vardı ve ben ona hep giydiği o ceketi sordum. Eski püsküydü, yağ lekeleri içindeydi ve açıkçası korkunç kokuyordu. Ona, 'Baba neden şu ceketi değiştirmiyorsun da başka bir şey almıyorsun?' diye sordum. Bana dedi ki, 'Tatlım, dünyadaki herkes şu ceketten bir sebepten dolayı hoşlanmıyor olabilir. Ama ben kimse için değişmem, bütün dünya için bile. Neyeye inanıyorsan onun arkasında dur, neyi seviyorsan onu sev. Bu hayatta ne yapmak istiyorsan onu yap güzelim.' Ben de 'Tamam baba ama bari yıkasana şunu!' dedim. Gülümsedi ve 'Hayır' dedi. Eskiden anlamazdım ama şimdi anlıyorum. O, olduğu kişiydi ve bana da aynı şekilde yaşamayı öğretti. Kulübün içinde büyüdüm ve size şunu söylemek isterim ki onlar tanıyabileceğiniz en iyi insanlardan bazılarıdır. Bir insanın ayakkabılarıyla yürümemişseniz ya da onu gerçekten içten dışa tanımıyorsanız kimseyi yargılamayın. Babamı özlüyorum. O, full patch bir üye olarak hayatını kaybetti ve biliyorum ki benim dışımda kulüp onun hayatında başına gelen en iyi şeydi. Savaştan döndükten sonra ona bir yuva verdi. Sonra da beni oldu. Kulüp olmasaydı belki ben bile hiç var olmayacaktım."

Massachusetts, motosiklet kulüpleri açısından oldukça zengin bir geçmişe sahip. Cambridge bölgesinden çıkan kulüplerden biri Headsmen'di. Bunun dışında Devil's Disciples, Slaves, Victors, Renegades ve Barons gibi kulüpler de vardı. Duyduğuma göre Headsmen, diğer bazı kulüpler gibi artık aktif değil. Özellikle bugün yaşadığımız dünyada bu tarihin yaşatılması çok önemli.

Courtesy Card, basıldığı dönemin kendine özgü ve biraz da gölgede kalmış outlaw biker kültürüne ait objelerden biriydi. Küçük bir kâğıt ya da karton parçasıydı; bazen lamine edilirdi. Üretimi son derece ucuzdu ama taşıdığı anlam ve ağırlık oldukça gerçekti.

Bugün çoğu Courtesy Card koleksiyonluk bir eşya hâline geldi; daha sert, daha analog bir dönemin hatıraları olarak görülüyorlar. Bazı kulüpler hâlâ bunları dağıtıyor olsa da eski kartlar daha çok koleksiyon ve hatıra çevrelerinde karşımıza çıkıyor.

Bu kartlar, medya anlatısının aksine outlaw dünyasının yalnızca motosikletlerden ve şiddetten ibaret olmadığının somut kanıtlarıydı. Bu dünyanın kendi ritüelleri, kendi sembolleri ve sadakate dayalı kendi sosyal düzeni vardı. Eğer elinizde böyle bir kart varsa, bu "tamamdır, pek yabancı sayılmazsın" anlamına geliyordu.

Paganların olayı bağımsız, içe dönük duruşları ve Doğu Yakası kimliğiyle anılmaları. Buna karşılık Cehennem Melekleri daha geniş ölçekli etkileriyle öne çıkıyor. Bu da yıllar boyunca motosiklet kültürünü takip eden insanların iki kulübü sürekli karşılaştırmasına neden olmuş. Kimileri bir tarafı daha disiplinli bulurken, kimileri diğerinin kültürel etkisini daha büyük görüyor. Bugün bu rekabet konuşulurken de insanlar çoğu zaman doğrudan çatışmalardan çok sembolleri, hikâyeleri ve kulüp kültürünü konuşuyor; çünkü zamanla bu mesele Amerikan motosiklet folklorunun bir parçasına dönüşmüş durumda.

Günümüzde Paganlar, "Mavi Dalga" olarak adlandırılan hareketle önce Orta-Batı'ya, ardından Batı Yakası'na doğru hızlı bir büyüme gösteriyor. Bu bölgeler aynı zamanda Cehennem Meleklerinin de güçlü şekilde varlık gösterdiği alanlar. Bu yüzden iki taraf arasındaki rekabet yeniden daha görünür hâle geliyor. Ancak burada mesele sadece motosiklet sürmek değil; yılların oluşturduğu bir kimlik, etki alanı ve prestij mücadelesi söz konusu.

Bir tarafta tartışmalı da olsa dünyanın en büyük motosiklet kulüplerinden biri olarak görülen Cehennem Melekleri, diğer tarafta özellikle Amerika'nın Doğu Yakası'nda güçlü bir kültürel kimlik oluşturan Paganlar bulunuyor. Uzun yıllar boyunca farklı alanlarda büyümüş olsalar da yolları kesiştikçe rekabet daha belirgin hâle geliyor. Outlaw motosiklet kültüründe mesele yalnızca sayısal üstünlük değil, hiçbir zaman olmadı.  Esas olarak kimin hangi bölgede daha etkili ve daha görünür olduğu düşüncesi etrafında şekilleniyor.

Onlar bir anda ortaya çıkmadılar, zaten kimse öyle çıkmaz. Güney San Andreas'ın dumanla boğulmuş otoyollarından ve kavurucu asfaltından tırnaklarıyla kazıya kazıya çıktılar; yıl 1968'di ve barışla sevgi hayali çoktan daha sert, daha karanlık bir şeye dönüşmeye başlamıştı. Hippiler Golden Gate Park'ta yalınayak dans ederken, Hessians bar tezgâhlarının üstünde bilardo sopaları kırıyor ve dünyaya her motosiklet hikâyesinin Hollywood için yazılmadığını gösteriyordu.

Bu fotoğraf, kulüp 1968'de kurulduktan yaklaşık bir ay sonrasına ait.

Hayal et: 60'ların sonları. Gençler askerlik celplerini yakıyor, polisler protesto hatlarında sertleşiyor ve motosiklet dünyası ikiye ayrılıyordu. Bir tarafta gerçek armalı sürücüler vardı; yolu yaşam biçimi kabul eden, onun için yaşayan ve gerekirse ölen gerçek "one-percenter"lar. Diğer tarafta ise turistler; banliyölerde motor depolarını parlatan, hafta sonu sürücülerinden ibaret insanlar. Hessians kendilerini kesin olarak ilk grubun içinde konumlandırdı. Amaçları Easy Rider posterleri için poz vermek değildi.

Ve bugün hâlâ Hessians burada. Hâlâ sürüyorlar ve hayatlarını kendi istedikleri şekilde yaşayabilmek için mücadele etmeye devam ediyorlar.