İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Julian'ın Küllerinden Doğan Kusursuz Zarafet

                ALTIN FANUS VE İPEK ÇARŞAFLAR
           

                Bianca Wagner, 23 Mart 1995'te San Francisco'nun Pasifik Okyanusu'na tepeden bakan, devasa demir kapılarla korunan en görkemli malikanelerinden birinde, ailesinin ona verdiği Julian Wagner adıyla dünyaya geldiğinde; Wagner hanedanlığı milyarlarca dolarlık imparatorluklarının kusursuz erkek veliahtına kavuştuğunu sanıyordu. Çocukluğu, kelimenin tam anlamıyla altın yaldızlı bir fanusun içinde geçti. Sabahları özel Fransız şeflerin hazırladığı menülerle uyanır, evin mermer koridorlarında yankılanan klasik müzik eşliğinde Avrupa'nın en iyi özel eğitmenlerinden ders alırdı.
               


                Daha o yaşlarda bile inanılmaz derecede seçici, şımarık ve lükse takıntılı bir çocuktu. Zengin cemiyetin diğer çocukları yaz kamplarında koşturup, yat kulüplerinde çamura veya deniz suyuna bulanırken; o, güneşin cildine zarar vermesinden ya da kıyafetlerinin kırışmasından nefret ettiği için klimalı, lüks odalarından çıkmazdı. Üzerindeki kumaşın dokusu bile onun için bir kriz sebebi olabilirdi; tenine değen şey ipek veya en saf kaşmir değilse kıyameti koparırdı. En ufak bir konforsuzlukta etrafındaki hizmetlilere kök söktüren, terlemekten ve fiziksel her türlü efordan tiksinen, tam anlamıyla "ılık götlü" ve el bebek gül bebek büyütülmüş bir sosyete mensubuydu. Ailesi, veliahtları "Julian'ın" bu aşırı narin ve estetik düşkünü hallerini başlangıçta sadece aşırı zenginliğin getirdiği aristokrat bir şımarıklık sanıyordu.
           

                KABUĞU KIRMAK VE UYANIŞ
           

                Ancak babası onu zorla golf sahalarına, at binmeye veya puro kokan çalışma odasındaki o sıkıcı ve agresif şirket toplantılarına sokmaya çalıştıkça; o, kendisine dayatılan "Julian" isminin o ağır, kaba saba ve maskülen yükünden iğrenerek uzaklaşıyordu. Onun asıl ilgisini çeken şey babasının holding bilançoları değil; annesinin Milano'dan özel getirtilen haute couture elbiseleri, ışıltılı inci kolyeleri ve devasa giyinme odasındaki o kusursuz atmosferdi. Kadınlık onun için sadece bedensel bir mesele değildi; zarafetin, estetiğin ve o büyüleyici dişil gücün ta kendisiydi. Büyüdükçe kendi biyolojik bedeninin köşeli hatlarına, kalınlaşan sesine aynada her baktığında derin bir estetik kriz geçiriyor, bu "kalitesiz" ve kaba erkek kabuğunun içinde Julian olarak hapsolmayı o şımarık, mükemmeliyetçi ruhuna asla yediremiyordu.
               


                Ergenlik yılları, dışarıya karşı "kusursuz oğul Julian" maskesi takarak geçti. Ancak kapalı kapılar ardında, kendi devasa ebeveyn banyosunda annesinin en pahalı La Mer kremlerini kullanıyor, gizlice aldığı ipek sabahlıklarla saatlerce odasında dolaşıyordu. Yirmi yaşına geldiğinde, bu ikili hayattan sıkıldı ve o sosyetik tavrıyla ipleri eline aldı. Geçiş süreci öyle sokaklarda ağlayarak veya varoluşsal buhranlarla geçmedi; birinci sınıf uçuşlarla İsviçre'nin en elit estetik cerrahlarından ve Avrupa'nın en pahalı psikiyatristlerinden alınan gizli randevularla kusursuzca planlandı. O güne kadar üzerine yapışan "Julian" ismini, tıpkı modası geçmiş ucuz bir takım elbise gibi çöpe attı ve zarafetinin gerçek simgesi olan "Bianca" ismini aldı.
           

                YENİ BİR KRALİÇE
           

                Ailesinin tüm o beklentilerini yıkıp attığı gün ise San Francisco sosyetesinin hala konuştuğu bir skandal oldu. Ailesinin her yıl düzenlediği o büyük kış balosunda, herkes şirketin yeni varisi Julian'ın kürsüye çıkmasını bekliyordu. Merdivenlerin başında beliren kişi o aslan parçası "oğul" değil; üzerinde Paris'ten özel dikim, vücudunu kusursuzca saran zümrüt yeşili ipek bir gece elbisesiyle, topuklu ayakkabılarının zarif sesiyle aşağı inen Bianca'ydı. Salondaki o buz gibi sessizliği, elindeki kristal şampanya kadehini hafifçe kaldırarak bozdu. Bağırıp çağırmaya, avam bir dram yaratmaya hiç gerek yoktu. Sadece son derece nazik bir gülümsemeyle, "Julian'ı o sıkıcı toplantı odalarında bıraktım. Wagner hanedanlığının bir krala değil, artık bir kraliçeye ihtiyacı var," diyerek fısıldadı ve o altın kafesi sonsuza dek terk etti.
               


                Bugün San Francisco'nun en lüks semtlerinden birinde, kendi üst düzey sanat galerisini yöneten Bianca, o şımarık sosyete yaşantısından hiçbir şey kaybetmiş değil. Ailesinin servetine sırtını dönse de, kendi estetik vizyonu sayesinde elit cemiyet hayatında kendi tahtını kurdu. Sabahları sadece özel yapım matchasını içen, manikürlü tırnaklarından biri kırıldığında kıyameti koparan ama iş dünyasında rakiplerini tek bir zarif gülümsemeyle ezen bir kadın o. Aynaya baktığında, geçmişte o kaba bedene hapsolmuş çaresiz Julian'ı değil; her bir santimini kendi kusursuz zevkiyle yeniden yarattığı o şımarık, zarif ve eşsiz Bianca Wagner'i görüyor.