İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

---

Anthony Velazquez artık gerçeği inkâr etmiyordu.

Aylar boyunca saklanan belirtiler, ertelenen kontroller ve görmezden gelinen ağrılar sonunda tek bir gerçeğe dönüşmüştü. Hastalık büyüyordu. Ve bu kez geri dönüş yoktu.

Kanser.

Doktorların önüne koyduğu tablo açıktı. Süre uzatılabilirdi belki, ama son değişmeyecekti. Anthony bunu kabullenmek zorunda kalmıştı. Hayatı boyunca insanlara karşı savaşmıştı. Rakiplerine karşı savaşmıştı. Sokaklara karşı savaşmıştı. Ama ilk kez karşısındaki düşmanın ne yüzü vardı ne de korkusu.

Bu yüzden Dmitry Kuznetsov'a haber gönderdi.

Köprüde buluşmak istemesinin özel bir nedeni vardı.

Şehrin gürültüsünden uzakta, gecenin içine gömülmüş o beton yapı üzerinde duran Anthony, ilk kez geleceği hakkında düşünüyordu. Çete savaşlarını, hesaplaşmaları veya kaybedilen bölgeleri değil...

Kendisini.

Rusya'nın uzun kışlarından bahsedildi.

Soğuktan.

Karla kaplanan sokaklardan.

Aylarca beyaz kalan şehirlerden.

Anthony yıllarca sıcak bölgelerde yaşamıştı. Ama nedense zihninde kurduğu son hayatın içinde hep Rusya vardı. Belki de bunun nedeni, oranın kendisine uzak ve temiz görünmesiydi. Arkasında bıraktığı her şeyden uzak...

Polonya artık ona farklı hissettiriyordu.

Bir zamanlar kendisine ait gibi duran şehirler artık yabancı görünüyordu.

Ve bunun sebebini biliyordu.

Magdalena Kamińska'nın ölümü.

Daha doğrusu o ölümün gerçekleşme şekli.

Szymon Wojciech'in emri olmadan atılan o kurşun, yalnızca bir insanı öldürmemişti. Beraberinde dengeleri de bozmuştu. O günden sonra Polonya'nın bazı kapıları sessizce kapanmaya başlamıştı.

Kimse açık açık konuşmuyordu.

Ama Anthony hissediyordu.

Artık istenmiyordu.

Bu yüzden Dmitry'den bir iyilik istedi.

Rusya'da bir ev.

Büyük olmak zorunda değildi.

Gösterişli olmak zorunda da değildi.

Sadece sessiz olmalıydı.

Penceresinden kar görünen bir ev.

İnsanların onun adını bilmediği bir yer.

Çete dünyasının ulaşamadığı kadar uzak bir sokak.

Anthony'nin aklında ilk kez para, güç veya bölge yoktu.

Aklında başka şeyler vardı.

Hiç sahip olamadığı şeyler.

Bir aile.

Bir eş.

Bir çocuk.

Sabahları silah sesleri olmadan uyanılan günler.

Kapıya gelen insanların hesap sormadığı geceler.

Normal bir hayat.

Belki de hayatı boyunca peşinden koştuğu her şeyin sonunda, aslında istediği tek şey buydu.

Ama zaman acımasızdı.

Hastalık ilerliyordu.

Ve Anthony bunun farkındaydı.

Yine de o gece köprünün üzerinde dururken, uzun zamandır ilk kez ölümünü değil...

Ölmeden önce yaşamak istediği hayatı düşünüyordu.

Rusya'nın soğuk rüzgârları henüz yüzüne değmemişti.

Ama zihni çoktan oraya gitmişti.