İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

        MADISON HURST
           

        KÜFLÜ KARAVAN VE MOTOR YAĞI: "BAŞLANGIÇ"
   

        Madison'ın hikayesi 13 Mayıs 2006'da, Amerika'nın tozlu ve unutulmuş bir kasabasında, paslı bir karavan parkında başladı. O zamanlar herkes onu babasının derme çatma garajındaki "tamirci oğlu" olarak tanıyordu. Kaslı arabalar, ucuz bira şişeleri ve erkek erkeğe edilen o kaba sohbetlerin arasında, babasının tam da hayal ettiği gibi sert, küfürbaz ve eli anahtar tutan bir çocuk olması bekleniyordu. Garajın köşesindeki kırık aynaya her baktığında, o köşeli hatlara sahip çocuğun gözlerinde nefes alamıyor, boğuluyordu. Aslında orada olması gereken o özgür kız, gerçek Madison, motor gürültüleri arasında sessizce çığlık atıyordu. Geceleri herkes uyuduğunda, o yağlı ellerini saatlerce fırçalayarak temizler, annesinden kalan eski bir el aynasında kendi yüz hatlarında kadınsı bir iz arardı. O daracık karavanda geçirdiği her saniye, ruhuna batan bir kıymık gibiydi.
   

        DÖVMELER VE İSYAN: "KIVILCIM"
   

        Ergenlik dönemi onun için sadece fiziksel bir değişim değil, karanlık ve kanlı bir kimlik savaşına dönüştü. Vücudu ona ihanet edip, o hiç istemediği yöne doğru, erkeksileşerek evrildikçe, içindeki öfke de kasabanın sınırlarını aşacak kadar büyüdü. Lüks psikologlara, şatafatlı kliniklere, özel terapilere gidecek parası yoktu. Onun yegane terapisi, merdiven altı, havasız stüdyolarda tenine kazıttığı sert dövmeler ve yüzüne acımadan taktırdığı metal piercinglerdi. Bedenini, nefret ettiği o kalıptan söküp almak, en azından "bu beden benim" diyebilmek için kendi canını yakmaktan zerre çekinmedi. Saçlarını inatla omuzlarına kadar uzatmaya, kasabanın tek döküntü lokantasında gece vardiyalarında çalışırken gizlice sürdüğü siyah ojelerle tepsileri taşımaya başladığında, o tutucu ve sert babasıyla kopacak o büyük kıyamet artık an meselesiydi. Ve o gece geldi. Babasının, ojeli ellerini görüp yüzüne tükürürcesine bağırdığı o gece, Madison omuzlarını dikleştirdi. "Ben senin oğlun değilim! Hiçbir zaman da olmadım!" diye haykırdığında, suratında patlayan o ağır tokat canını hiç yakmadı. Aksine, o tokat yıllardır karanlık bir zindanda esir olan ruhunun zincirlerini kırmış, onu nihayet özgürleştirmişti.
   

        KİRAZ DUDAKLAR VE YENİ HAYAT: "ÖZGÜRLÜK"
   

        On sekizine bastığı sabah, o küflü kasabada geçirecek tek bir saniyesi bile kalmamıştı. Lokantadan ve yaptığı o ufak tefek tamir işlerinden kuruşu kuruşuna biriktirdiği paraları cebine koyup, kendi kimliğini nihayet yaşayabilmek için büyük şehrin neon ışıklı, acımasız sokaklarına attı kendini. Gerçek Madison'a dönüşmek, filmlerdeki gibi bir gecede olmadı; ucu ucuna yeten parasıyla karşılamak zorunda olduğu hormon tedavileri, tek başına, yapayalnız atlattığı zorlu psikolojik süreçler ve ayakları su toplayana kadar çalıştığı yorucu mesailer... Ama başardı. Kendi tırnaklarıyla kazıyarak var etti kendini. Şimdi 20 yaşında, ayakları yere sağlam basan, kendi ayakları üzerinde duran genç bir kadın. Dışarıdan bakıldığında o bol dövmeli, sert ve asi görünümü insanları ilk başta ürkütüp şaşırtsa da, o aslında dürüstçe parasını kazanan, sıradan ama bir o kadar da özel bir hayat yaşıyor. Gece iş çıkışlarında, kendi aldığı arabasıyla sakin sakin evinin yolunu tutarken, radyoda çalan o hafif müzik eşliğinde dikiz aynasından kendine bakıyor. Kiraz rengi dudak parlatıcısı ve kendi parasıyla aldığı o şık kıyafetlerin içindeki kusursuz, güçlü kadına bakıp gururla gülümsüyor.