İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Amaya Oberhauser, 6 Nisan 1994'te Almanya'nın Augsburg yakınlarında küçük, sessiz ve oldukça geleneksel bir kasabada doğdu. Doğduğunda ona Leon Elias Oberhauser ismi verildi. Babası emekli bir polis, annesi klasik müzik öğretmeni ve kilise korosunda solistti. Aile, disipline ve toplumsal kurallara bağlı, dışarıdan bakıldığında "örnek" bir Alman ailesiydi.
Ancak Leon olarak büyüyen Amaya'nın iç dünyası, kendisine dayatılan kalıplarla hiçbir zaman uyuşmadı. 5 yaşındayken annesinin rujunu sürüp aynada kendine bakarken hissettiği şey, bir çocuğun oyunundan fazlasıydı: İçinde yıllardır bastırmak zorunda kaldığı gerçek benliği, ilk defa yansımasında görmüştü.
Ama dış dünya, o kadar hoşgörülü değildi.
Ergenlik yılları Amaya için karmaşık, yalnız ve sessiz geçti. Bedeninde olup bitenler, içindeki kimlikle uyuşmuyordu. Ne kadar uyum sağlamaya çalışsa da aynaya her baktığında yabancı biriyle göz göze geliyordu.
Okulda sessiz, içine kapanık ama başarılı bir öğrenci olarak tanınıyordu. Duygularını bir kenara itip, "sıradan bir erkek" gibi davranmak için elinden geleni yaptı. Ama geceleri, bilgisayar ekranının ışığında trans bireylerin hikayelerini okuyup gizlice ağladığı saatler vardı.
15 yaşında bir forumda "trans kadın" terimini gördüğünde, kendine ilk defa ad koyabildi: "Ben buyum." Ama bunu dışa vurmak çok daha zorlu bir yolculuktu.
18 yaşına bastığında Münih'te bir üniversiteden sanat ve medya bölümü için burs kazandı. Bu sadece bir akademik başarı değildi; bu, kendini bulmak için bir kaçıştı.
Üniversite yıllarında gerçek benliğiyle tanışmaya, yüzleşmeye ve onu sahiplenmeye başladı. Psikolojik destek aldı, trans bireyler için kurulan destek gruplarına katıldı. 20 yaşındayken, "Leon" ismini ardında bıraktı ve artık kendisine "Amaya" diyordu.
İsmini Japoncada "gece yağmuru" anlamına gelen kelimeden seçti — çünkü karanlık zamanlarında bile umutla düşen bir varoluştu onunki.
Hormon tedavisi, geçiş süreci ve belgelerin değişimiyle birlikte fiziksel dünyası da iç dünyasıyla uyumlanmaya başladı. Kolay olmadı. Ama her yeni sabah, biraz daha "kendisi" gibi uyanıyordu.
25 yaşında, bir sanat projesi için Los Angeles'a gitti. Orası ilk andan itibaren başka bir dünyaydı onun için. Kimliğinin sorgulanmadığı, sadece bir birey olarak var olabildiği bir yer.
O projeden sonra kalmaya karar verdi. Öğrenci vizesinden sanatçı vizesine geçiş yaptı, ardından oturum izni aldı. Los Angeles'ta kendi hayatını kurdu: küçük bir stüdyo daire, çizim dolu duvarlar, ikinci el mobilyalar ama sonsuz özgürlük.
Amaya burada dijital sanat üretmeye başladı. Portreler, dijital illüstrasyonlar, kimlik ve dönüşüm temalı eserler... Kendi gibi olanların hikayelerini çizdi, renklerle konuştu.
Bu süreçte, genç trans bireylere destek verdiği sosyal sorumluluk projelerinde yer aldı. Hikayesini paylaşarak, sessiz kalanlara ses olmayı seçti.
Bugün Amaya 31 yaşında. Los Angeles'ta, hayatının iplerini eline almış, ayakları yere basan bir kadın. Her sabah kahvesini içmeden gün başlamaz. Geceleri şehir ışıklarını izleyerek çizim yapar. Sokakta yürürken kimseye hesap vermek zorunda kalmadan yürür.
Ailesiyle ilişkisi zamanla mesafeli ama daha saygılı hale geldi. Tam olarak anlaşamasalar da, Amaya artık anlaşılmak için kendini yıpratmıyor. Çünkü biliyor: En önemli onayı, kendi içinde çoktan aldı.