İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Birisi sıkıldıysa diye fıkra bırakıyorum. Komik değil önden uyarayım

Bir gün Nasreddin Hoca, kasabaya borcunu ödemeye gitmiş.
Yolda, borçlu olduğu adamı uzaktan görmüş. Adam da Hoca'yı fark edince sevinmiş:
- "Oh, sonunda yakaladım seni!" diye kendi kendine söylenmiş.

Hoca da adamı görünce hemen bir duvarın dibine çökmüş, başındaki sarığı çıkarıp önüne koymuş, gözlerini yummuş. Adam yanına gelince Hoca hiç kıpırdamadan öylece oturuyormuş.
Adam şaşırmış:
- "Hocam, ne yapıyorsun burada böyle?" demiş.

Hoca gayet ciddi bir sesle:
- "Borçluların ruhu bedenden ayrılınca böyle otururmuş," demiş.
Adam:
- "Ne borçlusu be Hoca, ne ruhu, sen daha yaşıyorsun!" diye çıkışmış.

Hoca başını kaldırmış, iç çekmiş:
- "Evet ya... Ne yazık ki yaşıyorum, o yüzden borç da hâlâ üstümde."

Adam kahkahayı basmış, ama o kadar gülmüş ki:
- "Hoca, vallahi helal olsun, şu sözüne bak, borcu unut gitsin!" demiş.

Hoca kalkmış, sarığını takmış, yürümeye başlamış.
Biraz ilerleyince kendi kendine mırıldanmış:
- "İnsanı bazen aklı değil, borcu kurtarırmış meğer..."