İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Alıntı YapCarl, 2006 yılının o kasvetli kasaba sabahlarından birinde dünyaya gözlerini açtı. Babası onu kucağına aldığında gururla, "Oğlum, büyüyünce adam olacak!" diyordu. Ama Carl'ın ta en başından beri içinde, babasının duyamadığı, usulca fısıldayan bambaşka bir ses vardı. Annesi sadece gülümsüyordu; bakışlarında ise anlamlandıramadığı bir kırgınlık, bir kayıp hissi vardı sanki.

Carl büyüdükçe, kendisinin diğer çocuklardan ne kadar farklı olduğunu fark etti... Babası bu hallerini yakaladığında hep sesi yükselirdi: "Erkek gibi davran oğlum! Kendine gel!" Ama Carl sadece kendi iç sesini dinliyordu. O ses, bir başkasının varlığını fısıldıyordu ona, bir gün olacağı kişiyi anlatıyordu.

...

Her gece yatakta bir o yana bir bu yana döner, saçlarını hayali bir tarakla tarar, hayaller kurardı. Hayalinde uzun saçlı, nazik, yumuşak bir kız vardı. O kız, aslında ta kendisiydi. Ama bunu kimseye söyleyemezdi.

Alıntı Yap14 yaşına geldiğinde, o rahatsız edici değişim başladı. Vücudu büyüyordu ama sanki bu büyüme ona ait değildi... Geceleri, bilgisayarının ışığında, tıpkı kendisi gibi hisseden insanları araştırırdı. Okudukça, sanki kendi kayıp yol haritasını buluyordu.

Bir gün babası gerçeği fark etti. Evde büyük bir fırtına koptu. "Sen benim oğlumsun!" diye gürledi adam. Carl sustu, ağzını açmadı... İçindeki sesin bir adı vardı artık, ama Carl bunu henüz bilmiyordu... Adı: Lucia.

Bir gece, her şeyi geride bırakmaya karar verdi... Gecenin karanlığında sokaklarda yürürken yağmur ıslatıyor, rüzgar yüzüne vuruyordu ama içi hafiflemişti. Özgürdü.

Sokaklar acımasızdı. Banklarda uyudu, aç kaldı, korktu. Ama bu zorluklar onu yıldırmadı. Bir kafede bulaşıkçı olarak iş buldu. Kazandığı her kuruşu dikkatle biriktirdi.

Alıntı YapHer gün aynaya bakıp kendine fısıldıyordu: "Sabret." Vücudunu ve görünüşünü değiştirmek için küçük adımlar atmaya başladı... Her değişim onu biraz daha Lucia yapıyordu.

Bir yıl sonra, aynaya baktığında gördüğü kişi sonunda kendisiydi. Uzun saçlı, yüzü yumuşak hatlı, gülümsemesi içten ve gerçek. Carl gitmiş, Lucia doğmuştu.

Nüfus dairesine gitti, kalemi elinde titreyerek resmi belgelere adını yazdı: Ad: Lucia, Soyad: Fusch. O an derin bir nefes aldı. Geçmişin tüm acısı, tüm ağırlığı bir nebze olsun hafiflemişti.

Babası rüyalarında hâlâ görünüyordu ama artık o korkutucu gölge değildi. Lucia kendi hayatını, kendi özgürlüğünü inşa etmişti. Bir gün, çalıştığı kafenin önünden geçerken güneş yüzüne vurdu ve içinden sessizce geçirdi:

Artık yaşıyorum... Artık kendimim.