frankie dillan

Frankie Dillan

Frankie Dillan, Nevada'nın kavurucu çöl güneşinin altında, haritada yerini göstermek için parmağını iyice bastırman gereken o küçücük, unutulmuş kasaba olan Caliente'de dünyaya geldi. Caliente'de hayatın ritmi belliydi: Ya paslı bir pick-up kamyonetin arkasında bira içerek geçerdi ya da kasabanın tek benzinliğinin önünde, motor yağı kokusu eşliğinde çekirdek çitleyerek. Ancak Frankie için bu basit ve tekdüze hayat, içine doğduğu beden kadar dar ve boğucuydu.

Daha ilkokul çağlarındayken, mahallenin erkek çocukları çamurun içinde Amerikan futbolu oynayıp birbirlerini hırpalarken, Frankie bir kenarda oturur, eski moda dergilerinden kestiği kıyafet kombinlerini defterine özenle yapıştırırdı. O zamanlar adını koyamasa da, kendisine dayatılan "erkek çocuğu" rolünün üzerine birkaç beden büyük geldiğini, iğreti durduğunu biliyordu. Annesinin gardırobundan gizlice yürüttüğü renkli eşarpları boynuna dolayıp çöl rüzgarına karşı podyum yürüyüşü yapması, kasabalıların dikkatini çekmekte gecikmedi. Çevresindekiler hep aynı şeyi fısıldardı: "Şu Dillan'ların çocuğu biraz çatlak galiba."
Frankie bu "çatlak" etiketini bir kusur değil, kendini koruyan parlak bir zırh gibi giyindi. Ergenlik döneminde işler daha da zorlaştı. Aynaya baktığında gördüğü o köşeli yüz hatları, genişleyen omuzları ve kalınlaşan sesi ona ait değildi; sanki başka birinin bedeninde hapis kalmış gibiydi. Yaşadığı bu derin cinsiyet disforisi onu karanlık bir depresyona sürükleyebilirdi ama o, odasına kapanmak yerine işi büsbütün arsızlığa vurdu. Kendi ruhunu, kadınlığını ve trans kimliğini kabullendiği gün, Caliente'nin o kurak ve renksiz atmosferine inat saçlarını pembenin en parlak, en fosforlu tonuna boyadı. Başlangıçta kasabada sadece feminen bir erkek, bir "femboy" olarak anılıyordu. Ancak Frankie bunun sadece bir basamak olduğunu biliyordu. O, kalıplara sığmayan, kimseden lafını esirgemeyen patavatsız dürüstlüğüyle, kasabanın gördüğü ilk açık kimlikli trans kadın olmaya doğru adım adım ilerliyordu.

18 yaşına bastığı gün, hayatının en büyük ve en anlamlı kararını verdi. Nevada'nın imkanlarını sonuna kadar zorlayıp Las Vegas'taki bir klinikten randevu aldı ve doktor kontrolünde hormon replasman tedavisine (HRT) başladı. Caliente ile Vegas arasındaki o uzun, ıssız çöl yolunu her ay düzenli olarak katetmek onun için bir çile değil, bir hac yolculuğuydu adeta.

Östrojen sadece bedenini değil, ruhunu da yeniden şekillendiriyordu.
Hormonların etkisiyle yüz hatları yumuşadıkça, teni pürüzsüzleşip bedeni feminen kıvrımlara kavuştukça, ruhunda yıllardır kanayan yara kapanmaya başladı. Eksik olan puzzle parçası nihayet yerine oturmuştu. Frankie artık aynaya baktığında o yabancı, hüzünlü çocuğu değil; çocukluğundan beri içinde taşıdığı, o neşeli, özgür ve cesur kadını görüyordu.

Ancak fiziksel değişimi hızlandıkça, Caliente'nin dar sokakları ve dedikoducu ihtiyarları Frankie'ye nefes aldırmamaya başladı. Açıkça bir trans birey olarak yaşamak, bu küçük ve muhafazakar kasabada bedel gerektiriyordu. Benzinlikte arkasından fısıldaşanlar, akrabalarının "aile ismine leke sürdüğü" yönündeki iğneleyici lafları ve komşularının yargılayıcı bakışları psikolojisini yıpratmaya başlamıştı. Kendi bedeninde evini bulmuştu ama yaşadığı coğrafya artık ona ev sahipliği yapmıyordu.
Nevada'nın o tozlu havasını, önyargılarını ve dar görüşlülüğünü arkasında bırakma vakti gelmişti. Kendi hikayesini, kimliğini saklamak zorunda kalmadan, gökdelenlerin ve sınırsız ihtimallerin gölgesinde baştan yazmalıydı. Sırt çantasına en sevdiği renkli büstiyerlerini, birkaç aylık hormon ilacını, biraz makyaj malzemesini ve o bitmek bilmeyen nevrotik neşesini doldurup Los Santos'a giden ilk otobüse tek yön bir bilet aldı.

Şimdi Los Santos sokaklarında; Nevada çölünden taşıdığı o hafif deli dolu ruh hali, neon ışıkları altında parlayan cesur tarzı ve bir trans kadın olarak küllerinden doğmanın verdiği o eşsiz özgüvenle yürüyor. Geçmişin tozunu silkelemiş, dik başı ve kimseden onay beklemeyen tavrıyla bu devasa şehirde yaşamını sürdürmeye hazır.