Davis Avenue Holdouts

Davis Avenue Holdouts

BÖLÜM I: AYNI SOKAĞIN İNSANLARI

Los Santos'un güneyinde yer alan Davis, yıllar boyunca şehrin geri kalanıyla aynı haritada görünse de hiçbir zaman aynı hayatı yaşamadı. Şehir merkezindeki yüksek binalar yükselirken, yeni yatırımlar ve projeler konuşulurken Davis'te zaman farklı akıyordu. Eski apartman blokları, dar sokaklar ve köşe başlarındaki küçük işletmeler onlarca yıl boyunca neredeyse hiç değişmeden kaldı. Burada yaşayan insanlar için hayat, büyük vaatlerden çok günlük mücadelelerden ibaretti.

Mahalleye dışarıdan bakanlar çoğu zaman yalnızca suç oranlarını, polis raporlarını veya haber başlıklarını görüyordu. Ancak Davis'in gerçek hikâyesi istatistiklerde değil, burada yaşayan insanların hayatlarında saklıydı. Aynı apartmanda büyüyen çocuklar, aynı basketbol sahalarında vakit geçiriyor, aynı sokaklarda yürüyerek okula gidiyor ve aynı sorunlarla yüzleşiyordu. İş imkanlarının sınırlı olduğu, fırsatların herkese eşit ulaşmadığı bu bölgede insanlar zamanla birbirlerine daha fazla güvenmeyi öğrendi.

Yıllar ilerledikçe mahalle ile şehir arasındaki mesafe kilometrelerle değil, yaşanan tecrübelerle ölçülmeye başladı. Özellikle siyahi topluluğun yoğun olarak yaşadığı bölgelerde hissedilen ayrımcılık, ekonomik baskılar ve polisle yaşanan gerginlikler Davis'in günlük hayatının bir parçası hâline geldi. Birçok genç daha çocuk yaşta sistemin kendileri için farklı işlediğini düşünerek büyüdü. Bu durum mahallede güçlü bir aidiyet duygusunun oluşmasına neden olurken, sokak kültürünü de şekillendiren temel unsurlardan biri oldu.

1990'lı yılların başında Los Santos'u etkisi altına alan toplumsal olaylar ve protestolar, Davis'te zaten uzun süredir biriken duyguların daha görünür hâle gelmesine yol açtı. Mahalle sakinleri için bu dönem yalnızca haberlerde izlenen birkaç olaydan ibaret değildi. Yaşananlar, yıllardır hissedilen güvensizliğin ve dışlanmışlık duygusunun bir yansıması olarak görülüyordu. Bu nedenle Davis'in sokaklarında mahalle dayanışması daha da güçlendi; insanlar kendilerini korumak ve seslerini duyurabilmek için birbirlerine daha sıkı bağlandı.

Zaman içerisinde birçok şey değişmiş olsa da mahalleyi şekillendiren temel değerler aynı kalmıştır. Eski nesillerin anlattığı hikâyeler yeni kuşaklara aktarılmaya devam ederken, bölgenin geçmişi günlük hayatın içinde yaşamayı sürdürmektedir. Davis, yalnızca bir mahalle değil; yıllar boyunca aynı sokaklarda yaşanmış mücadelelerin, kurulan dostlukların ve kolay kolay silinmeyen hatıraların ortak adıdır.

BÖLÜM II: YOL AYRIMI

Davis'te büyüyen her genç, er ya da geç bir seçim yapmak zorunda kalıyordu. Bazıları sokakların sunduğu kolay paranın peşinden gidiyor, bazıları ise bu düzenin dışında bir hayat kurmaya çalışıyordu. Ancak çoğu zaman seçim yapmak yeterli olmuyordu. Çünkü Davis'te yaşamak, bazen seçmediğin yolların da seni bulması demekti.

Bazılar için ise, sokak köşelerinde geçirilen geceler, mahalleler arası çatışmalar veya insanların hayatlarını tüketen döngüler bir hedef değildi. Daha iyi bir hayatın mümkün olduğuna inanıyorlardı.

1992 yılında Los Santos'un birçok bölgesinde olduğu gibi Davis'te de tansiyon zirveye ulaşmıştı. Televizyon ekranlarında günler boyunca süren görüntüler, yanan iş yerleri, protestolar ve polisle halk arasında yaşanan çatışmalar mahallede yaşayan herkesin hafızasına kazındı. Taylor, Tyzee ve Jayden üçlüsü o zamanlarda henüz genç yaşlardaydı. Ancak sokaklarda hissedilen öfkeyi, insanların adalete olan güvenini nasıl kaybettiğini ve bir gecede değişen atmosferi kendi gözleriyle gördüler. O dönem yaşananlar, üçlünün yıllar boyunca taşıyacağı birçok düşüncenin temelini oluşturdu.

Aradan yıllar geçtiğinde olayların dumanı dağılmış, televizyon kameraları çoktan başka yerlere çevrilmişti. Fakat Davis'te yaşayan insanlar için değişen fazla bir şey olmamıştı. Aynı sokaklar, aynı sorunlar ve aynı çıkmazlar varlığını sürdürüyordu. Bu yüzden üçlü, büyüdükçe yaşadıkları çevrenin problemlerinin tek bir olaydan değil, yıllardır devam eden bir düzenin sonucu olduğunu anlamaya başladı.

"Düzenden kaçanlar bile düzenin bir parçasıdır." — Taylor C.

BÖLÜM III: DAVIS YANARKEN

Davis yıllar boyunca birçok şey görmüştü. Polis operasyonları, sokak çatışmaları, cenaze konvoyları ve unutulup giden sayısız hikâye... Mahalle sakinleri için bunlar artık şaşırtıcı olaylar değildi. Ancak bazı geceler vardır ki, üzerinden yıllar geçse bile insanların hafızasından silinmez. O yaz gecesi de onlardan biri olacaktı.

Güneş battıktan sonra başlayan sıradan bir gece, şehrin güney semalarında yükselen siyah dumanlarla bambaşka bir hâl aldı. Davis'in eski yapılarından biri, nedeni tam olarak hiçbir zaman açıklığa kavuşmayan bir yangının merkezindeydi. Alevler kısa sürede binayı sararken, siren sesleri mahallede yankılanmaya başladı. Olay yerine ulaşan insanlar yalnızca yanan bir bina değil, aynı zamanda günlerce sürecek söylentilerin başlangıcını da izliyordu.

Ertesi sabah Davis sokaklarında yangından başka bir şey konuşulmuyordu. Kimi bunun eski hesaplaşmaların sonucu olduğunu söylüyor, kimi ise mahallede yükselen gerilimin kaçınılmaz bir yansıması olarak görüyordu. Gerçek ne olursa olsun, insanlar çoktan kendi hikâyelerini yazmaya başlamıştı. Mahallede yıllardır süregelen güvensizlik ortamı, söylentilerin gerçeğin önüne geçmesine yetiyordu.

Taylor ve Jayden'ın isimleri de kısa süre içerisinde bu hikâyelerin bir parçası hâline geldi. Önceleri yalnızca olay gecesi bölgede görüldükleri konuşulurken, zaman ilerledikçe dedikodular yerini suçlamalara bıraktı. Her yeni ifade, her yeni söylenti ve her yeni tanıklık dosyanın yönünü biraz daha değiştiriyordu. Bir noktadan sonra neyin gerçek olduğu, neyin insanların öfkesiyle şekillendiği ayırt edilemez hâle geldi.

Aylar boyunca devam eden soruşturma ve mahkeme süreci yalnızca iki gencin değil, çevrelerindeki herkesin hayatını etkiledi. Davis'te büyüyen insanlar için adalet çoğu zaman uzaktan duyulan bir kavramdı. Bu yüzden verilen karar açıklandığında mahallede kimse tam anlamıyla şaşırmadı. Bazıları bunun kaçınılmaz olduğunu düşündü, bazıları ise çok daha farklı şeylerin yaşandığına inanıyordu. Fakat sonuç değişmedi.

Bir zamanlar her gün yürüdükleri sokaklar artık geride kalmıştı. Davis'in köşebaşları, basketbol sahaları ve uzun yaz geceleri yerini demir parmaklıkların ardından görülen gri duvarlara bırakmıştı. Dışarıda hayat akmaya devam ederken, içeride zaman farklı ilerliyordu. Günler birbirine benziyor, haftalar sessizce geçiyordu.

Taylor ve Jayden için bu dönem yalnızca özgürlüklerini kaybettikleri bir süreç değildi. Aynı zamanda yıllardır uzak durmaya çalıştıkları dünyanın kendilerini nasıl içine çektiğini gördükleri dönemdi. Kaçmaya çalıştıkları düzen sonunda onları da kendi kurallarıyla yargılamıştı.

Tyzee ise dışarıda kalan son isimdi. Ancak Davis artık eski Davis değildi. Yıllar boyunca birlikte yürüdüğü insanların yokluğu, mahallede hissedilen boşluğu daha da büyütüyordu. Bir dönemin sonu gelmişti. Fakat kimsenin bilmediği şey, asıl hikâyenin henüz yeni başladığıydı.

BÖLÜM IV: DEMİR PARMAKLIKLARIN ARDINDA

Taylor ve Jayden'ın ceza almasının ardından birçok kişi aynı şeyi düşündü; her şeyin sona erdiğini.

Davis sokaklarında isimler gelir ve giderdi. Birçok grup birkaç yıl içerisinde dağılır, insanlar farklı yönlere savrulur ve geriye yalnızca eski hikâyeler kalırdı. Bu nedenle mahalledeki çoğu kişi, yıllardır birlikte hareket eden ekibin de aynı kaderi paylaşacağını düşünüyordu.

Fakat beklenen olmadı.

Taylor demir parmaklıkların ardında olsa bile Davis'ten tamamen kopmuş değildi. İçeride geçen aylar boyunca mahallede yaşanan gelişmeleri takip etmeye devam etti. Tyzee ise dışarıda kalan en önemli isim hâline gelmişti. İkili arasındaki iletişim, zamanla yalnızca dostluk bağını değil, grubun ayakta kalmasını sağlayan temel unsuru oluşturdu.

O yıllarda Davis çevresinde ekiple bağlantılı olduğu bilinen yaklaşık yirmi ila otuz kişi bulunuyordu. Bunların büyük bölümü aynı sokaklarda büyüyen, birbirini yıllardır tanıyan insanlardı. Grubun gücü sayısından değil, sahip olduğu bağlılıktan geliyordu. Herkesin bir görevi ya da sorumluluğu olmasa da, mahalle içerisinde kimin sözüne güvenileceği ve kimin arkasında durulacağı belliydi.

Taylor'ın yokluğunda Tyzee yalnızca bir isim olarak öne çıkmadı; aynı zamanda grubun dağılmasını engelleyen kişi oldu. Mahallede yaşanan anlaşmazlıklarda dengeyi korumaya çalışıyor, insanlar arasındaki bağların kopmaması için uğraşıyordu. Çünkü yıllar boyunca oluşturulan çevrenin dağılması, yalnızca birkaç kişinin ayrılması anlamına gelmeyecekti. Bu durum, Davis'te inşa edilen tüm güven ağının çökmesi demekti.

Aradan geçen ilk iki yıl içerisinde birçok kişi grubun sona ermesini bekledi. Bazıları başka çevrelere katıldı, bazıları mahalleden taşındı, bazıları ise tamamen ortadan kayboldu. Buna rağmen çekirdek kadro ayakta kalmayı başardı. Bir zamanlar birkaç arkadaşın etrafında şekillenen yapı, zamanla Davis'in farklı noktalarında tanınan bir topluluğa dönüşmüştü.

İnsanlar artık bu oluşumu yalnızca belirli isimlerle değil, temsil ettiği fikirle anmaya başlamıştı. Sadakat, birliktelik ve mahalle aidiyeti. Taylor'ın içeride, Tyzee'nin dışarıda geçirdiği yıllar boyunca bu fikir ayakta kaldı.

Davis'te birçok kişi ilk kez o dönem bir gerçeği fark etti.

Bazı oluşumlar liderleri sayesinde büyür. Bazıları ise liderleri olmadan ayakta kalabildiği gün gerçekten güçlenir. —  Tyzee

Taylor Carmichael hakkında hazırlanan dosyalarda dikkat çeken en önemli nokta, etrafındaki insanların ona neden bağlı kaldığı sorusudur. Yapılan görüşmelerde birçok kişi kendisini bir lider olarak tanımlamamış, hatta bazıları onunla aynı fikirde olmadığını açıkça ifade etmiştir. Buna rağmen aynı kişilerin büyük bölümü, hayatlarının belirli dönemlerinde kararlarını onun düşüncelerinden etkilenerek aldıklarını kabul etmiştir.

Bu durumun temel nedeni incelendiğinde, Carmichael'ın bölgedeki diğer isimlerden farklı bir yaklaşım benimsediği görülmektedir. Görüşülen kişilerin ifadelerinde tekrar eden ortak tema, onun insanlara umut satmaması ya da gerçekleşmesi mümkün olmayan vaatlerde bulunmamasıdır.

Tanıklardan birinin ifadesi şu şekildedir:

"Biz büyürken herkes bize aynı şeyi söyledi. Daha çok çalışırsan kurtulursun dediler. Sabredersen düzelir dediler. Bir gün her şey değişecek dediler. Taylor ise ilk defa bunların hiçbirini söylemedi."

Bir başka ifade ise şu şekildedir:

"İnsanlar sistemin onlara karşı olduğunu düşünüyor. Taylor öyle düşünmüyordu. O sistemin kimseyi umursamadığını söylüyordu. İlk başta kulağa daha kötü geliyor. Ama bir süre sonra bunun daha dürüst olduğunu fark ediyorsun."

Yapılan görüşmeler sonucunda Carmichael'ın çevresinde oluşan bağlılığın korkuya, maddi çıkara veya kişisel menfaate dayalı olmadığı değerlendirilmiştir. Bölgedeki birçok kişinin ona duyduğu saygının temelinde, gerçekleri değiştirmeden ifade etmesi ve insanlara duymak istedikleri şeyleri değil, gördüğü şeyleri anlatması yatmaktadır.

Dosyada yer alan ifadeler arasında en sık tekrar edilen cümle aşağıdaki olmuştur:

"Sorun sistemin bize karşı olması değil."

"Sorun, sistemin bizi umursamaması."

Bu düşüncenin özellikle Davis bölgesinde yaşayan gençler arasında yayılmasında Taylor Carmichael'ın etkili olduğu değerlendirilmektedir.

Kişisel değerlendirme notu:

Carmichael'ın etkisi, insanlara bir gelecek vaat etmesinden kaynaklanmıyor olabilir. Tam tersine, onlara kimsenin gelip hayatlarını değiştirmeyeceğini söyleyen ilk kişi olmasından kaynaklanıyor olabilir.

- Los Santos County Düzeltme ve Rehabilitasyon Departmanı Arşiv Notu, 2004

Daha sonra düzenlenmek adına rezerv edilmiş yorum*

 

  

başarılar

kolay gelsin

Taylor ve grubu, Southside'ın merkezinde bulunan Davis Avenue Carwash'ta araç yıkama ve küçük çaplı tamir işleri yaparak geçimlerini sağlamaktadır.

Sohbetin ilerleyen dakikalarında, kalabalığın arasına karışan yanlış bir söz ve yanlış anlaşılan bir hareket, zaten gergin olan havayı daha da ağırlaştırdı. Sokakta yükselen tansiyon kısa sürede kontrol edilemez bir hâl alırken, çevrede toplanan insanlar yaşananları yalnızca izlemekle yetindi. Dakikalar içerisinde büyüyen gerilim, Taylor, Tyzee ve Charles'in kendilerini sayıca üstün bir grubun karşısında bulmasına neden oldu.

Üçlü, olayın sonunda ciddi şekilde darp edilmiş, mahalledeki birçok insanın sessizce tanıklık ettiği bir gecenin ardından ayakta kalmaya çalışıyordu. Fiziksel yaralar zamanla iyileşecekti, ancak o gece yaşananlar onların komşuları ile olan gerilimlerinin temeline kalıcı olarak yerleşecekti.