Zlata Vlas

   

       

            ZLATA VLAS
           

Rusya'nın ayazından Moskova ışıklarına...

       

   

   

       

            O SOĞUK SOKAKLAR: "NICOLAS"
       

       
       

            Zlata aslında 10 Mart 2005'te Rusya'nın o ayazdan kavrulan, her yerin kar buz olduğu kasvetli mahallelerinden birinde doğmuş işte. Tabi o zamanlar kimse Zlata demiyor, herkes Nicolas diye sesleniyor. Evimiz her zaman çok gergindi, babamın o eski radyosu hiç susmazdı, sürekli bi askeri marş ya da ağır folk sesleri falan gelirdi içeriden. Babam tam bi "sert erkek" takıntılısıydı, benim de öyle olmamı bekledi hep. Ama ben o kalıba hiç girmedim, girmek istemedim. Diğer çocuklar o dondurucu soğukta betonun üstünde kalın botlarla top peşinde birbirini yerken, ben hep kuytu bi köşe bulup kaçardım onlardan. Futboldan falan hep nefret ettim zaten, o meşin topun sesi bile bana hep bi baskıyı, sanki yapmam gereken bi zorunluluğu hatırlatırdı.

            Bi keresinde kış festivali zamanı ablamın o simli, ucuz plastik tacını çalmıştım gizlice. Günlerce yatağımın en dibinde sakladım onu, kimse bulmasın diye ödüm kopardı. Geceleri herkes uyuyunca sessizce takardım başıma, aynada kendimi ilk defa "doğru" hissediyordum o karanlıkta. Ama babam bi gün o tacı bulup ayağının altında paramparça ettiğinde anladım; o mahallede, o evde bana huzur yoktu. O çatırtı sesiyle benim çocukluğum da bitti resmen. Babam her "Adam gibi ol, dişini göster!" diye bağırdığında ben biraz daha içime kaçıyordum.
       

       

            AYIN ALTINDAKİ SIR: "ZLATA"
       

       

            On üç yaşına gelince asıl bela başladı; ergenlik. Vücudum bana hiç sormadan değişiyordu resmen, omuzlarım genişliyor, sesim o iğrenç kalınlığa ulaşıyordu. Aynalara bakamaz oldum, yansımdaki o yabancıdan nefret ediyordum. Odama kapanıp saatlerce eski ısıtıcının dönüşünü izlerdim, keşke yok olsam derdim hep. Annemse mutfakta hep sessizce lahana ayıklardı, hiçbir şeye karışmazdı, babamın bağırmalarına bile.

            Kurtuluşum, on altı yaşımdayken o köhne internet kafede bulduğum bi terimle oldu: Cinsiyet Disforisi. Okudukça ellerim titriyordu, yalnız değilmişim meğer, benim gibi birileri varmış. O gece kendime bi isim seçtim; Zlata. Bizim topraklarda "Altın" anlamına gelse de benim için o gri, zifiri karanlığı aydınlatan parıltılı tek şeydi çünkü. Ucuz makyaj malzemeleri alıp döşeme tahtalarının altına saklamaya başladım. Geceleri yüzümü boyayıp camdaki o soluk yansımama bakınca Nicolas'ı değil, Zlata'yı görüyordum artık.

            On sekizime bastığım gün her şeyi göze alıp Moskova otobüsüne bindim, valla arkama bile bakmadım. Mutfak masasına tek bi not bıraktıydım; "Nicolas burada öldü, Zlata yaşamaya gidiyor" yazdım. Otobüsün camından o karlı yollar geride kalırken ağlıyordum ama korkudan değil, sonunda kurtuldum diyeydi hepsi.
       

       

            NEONLAR VE ÖZGÜRLÜK: "HAKİKAT"
       

       

            Moskova'nın o kocaman neon ışıkları ve hiç bitmeyen gürültüsü benim için gerçek hayatın başladığı yer oldu. İlk zamanlar çok zordu tabi; barlarda barmenlik yaptım, sokaklarda broşür dağıttıydım, ne iş bulsam yaptıydım yani. Kazandığım her kuruşu kendimi inşa etmek için biriktirdim. Hormonlar falan derken vücudum yavaş yavaş asıl sahibine teslim oldu, ruhum da düzeldi sanki. Artık sabahları aynaya bakınca iğrenmiyordum kendimden.

            Yirmi yaşına gelince o beklediğim büyük ameliyatımı olduydum sonunda. Gözlerimi hastane odasında açtığımda dışarıda kornalar çalıyordu ama benim içim... Benim içim hayatında ilk defa bi katedral kadar sessiz ve huzurluydu işte. Artık saklanmıyordum, artık rol yapmıyordum. Bugün Zlata Vlas olarak o büyük şehrin caddelerinde topuklarımın sesiyle, başım dik yürüyorum. Geçmişin o kasvetli tozunu üzerimden silkeleyip attım resmen. Her sabah aynada kendime göz kırpıp fısıldıyorum; "Bak Nicolas, sonunda eve döndük" diyorum. Artık o korkak çocuk geride kaldı, şimdi kendi hayatımın başrolündeyim ve her nefesimi özgürce alıyorum.
       

   

   

       

            KART: 10/03/2005 Rusya doğumlu (21 yaşında). Moskova'da yaşayan, tırnaklarıyla kazıyarak var olmuş Zlata Vlas. Eski adı Nicolas'tı.