Wielkopolskie Organization – "Küllerden Doğan Gölge"

Başarılar 

Başarılar 

sağol kuzenim

Ricardo Petrov, Szymon Wojciech ve Elizabeth Maevefield şehrin ışıklarına tepeden bakan sessiz bir noktada duruyordu. Hafif esen rüzgar ortamı serinletirken, üçlü arasındaki konuşma giderek ciddileşiyordu.

Ricardo Petrov sigarasından bir nefes çekip uzaklara bakarak konuştu:
"Bu iş burada bitmedi... Piotr hâlâ hareket ediyor. Sessiz ama tehlikeli."

Szymon Wojciech kollarını bağlayıp sert bir ifadeyle cevap verdi:
"Onu tanıyorum. Geri adım atmaz. Ama bu sefer hata yaparsa... sonu olur."

Elizabeth Maevefield ikiliye kısa bir bakış attı, sesi sakin ama keskin:
"Piotr sadece güçle hareket etmiyor. Plan yapıyor. Siz onu küçümserseniz, o kazanır."

Kısa bir sessizlik oldu. Şehrin uğultusu arka planda yankılanırken, üçlü aynı noktaya bakıyordu ama akıllarındaki düşünceler çok farklıydı.

Ricardo Petrov başını hafifçe salladı:
"Bu bir oyun değil artık. Ya biz, ya o."

Szymon Wojciech derin bir nefes aldı ve son noktayı koydu:
"O zaman bitireceğiz."

Rüzgar biraz daha sert esti. Konuşma bitmişti ama yaklaşan fırtına henüz başlamamıştı.

Kanlı Anlaşma

Şehrin en bilinen depolarından biri... Yıllar boyunca sayısız anlaşmaya, ihanete ve sessiz pazarlığa tanıklık etmiş bu yer, o gün yine kader belirleyen bir buluşmaya ev sahipliği yapıyordu. Duvarlar suskundu, ama içeride biriken gerilim neredeyse hissedilebiliyordu.

Her şey bir anda koptu.

Ricardo Petrov'un ani ve sert yumruğu havayı yararak karşısındakine ulaştı. O an, geri dönüşü olmayan çizgi çoktan aşılmıştı.

Piotr Krzemiński, darbenin ardından başını yavaşça kaldırdı. Gözlerindeki soğukluk, olacakların habercisiydi. Dudaklarından dökülen sözler, deponun ağır havasında keskin bir iz bıraktı:

"Szymon Wojciech'e söyle... onu öldüreceğim."

Bu cümlenin yankısı sürerken Piotr silahını çekti.

İki el silah sesi depo duvarlarında çınladı.

Ricardo, karnına isabet eden kurşunlarla geriye savruldu. Zaman ağırlaştı, sesler boğuklaştı. Yere düştüğünde depo yeniden sessizliğe gömüldü.

Ama bu sessizlik uzun sürmedi.

Kısa bir süre sonra depo kapıları sertçe açıldı. Anthony Velazquez ve Szymon Wojciech içeri girdi. Yerde yatan Ricardo'yu gördüklerinde zaman kaybetmediler. Kan kaybı hızla artıyordu.

Onu dikkatlice yerden kaldırdılar.

Hiç konuşmadan, acele ama kontrollü hareketlerle Ricardo'yu depodan çıkardılar. Şehir sokakları boyunca uzanan yolculuk, her saniyesi risk dolu bir kaçış gibiydi. Sonunda onu güvenli olduğunu düşündükleri bir eve götürdüler.

Orada, hayatta kalması için zamanla yarış başladı.

Ricardo'nun nefesi zayıftı, ama hâlâ yaşıyordu.

Ve bu, her şeyi değiştirebilirdi.



Bundan iki gün sonra...

Şehir yine sessizdi.

Ama bu sessizlik, yaklaşan sonun habercisiydi.

Wielkopolskie Organization, olanları unutmadı. Bu bir saldırı değil, açık bir meydan okumaydı. Cevap gecikmedi.

Gece çöktüğünde plan çoktan hazırdı. İz bırakmayan, hızlı ve kesin bir son... Piotr Krzemiński'nin kaderi, kendi başlattığı şiddetin içinde şekillenmişti.

Karanlık bir sokakta, her şey birkaç saniyede oldu.

Tek bir kurşun sesi duyuldu.

Bu kez hedef, Piotr'un kendisiydi.

Başına isabet eden kurşunla yere yığıldığında, şehir bir kez daha sessizliğe büründü. Ne sirenler, ne çığlıklar... sadece derin bir boşluk.

Ama bu hikâye henüz bitmemişti.

Çünkü birileri hâlâ nefes alıyordu.

Ve bazı hesaplar, henüz kapanmamıştı.