La Mano d’Oro

La Mano d'Oro
I. Kül ve Altın

Napoli'nin üstüne çöken akşam, gri bir duman gibi şehrin kalbini boğuyordu. Dar sokaklardan yankılanan motor sesleri, pizzacıların önünden yükselen sarı ışıklarla karışıyor; uzaktan bir kilise çanı, denizin uğultusuna karışıyordu.

Richard Vireth, Palazzo San Carmine'in en üst katındaki geniş ofisinde oturuyordu. Duvarlarda İtalyan ressamların tabloları, masanın üzerinde koyu kırmızı şarap ve bir tabanca... Odaya giren herkes önce silaha, sonra adamın gözlerine bakardı. Çünkü o bakış, altınla kaplanmış bir ölüm fermanı gibiydi.

Richard, elindeki puroyu yavaşça söndürdü. Pencerenin dışında Napoli'nin ışıkları yanıp sönüyordu. Arkasında Emiliano belirdi — lacivert takım elbisesiyle, elleri cebinde, gözlerinde eski bir yaraya benzeyen öfke.

"Amerikalılar hâlâ cevap vermedi," dedi Emiliano. "Gönderdiğimiz kasayı aldılar ama paylarını iki katına çıkarmak istiyorlar.
'Sokaklar artık sizin değil' diyorlar."

Richard, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirterek cevapladı:
"Onlara Napoli'nin kimde olduğunu göstereceğiz. Ama önce... kim bizden konuştu, onu bulmamız gerek."

Bir sessizlik çöktü odaya. Saatin tiktakları, sanki kurşun gibi ağırdı.

II. La Mano d'Oro – "Altın El"

La Mano d'Oro, 1950'lerden beri Napoli limanlarını kontrol eden bir aileydi. Adını, ilk liderleri Cesare Vireth'in taktığı altın bileklikten almıştı. O bileklik, "dokunduğu her şeyi zengin eden ama ihanet edenin boğazını sıkan" bir simgeydi.

Richard babasının mirasını devraldığında, aileyi Roma'ya kadar genişletmişti. Emiliano o zamanlar 20'lerinde, heyecanlı ve asi bir delikanlıydı. Richard onu her zaman korumuş, ama aynı zamanda gölgesinde tutmuştu.
Ve yıllar geçtikçe, Emiliano'nun içinde bastıramadığı bir hırs doğmuştu — Richard'a denk, hatta ondan daha büyük bir Vireth olma arzusu.

III. İhanetin Sesi

Bir gece... Limanda bir patlama duyuldu.
Aileye ait iki kamyon infilak etti, yedi adam öldü.
Ve sabahında polis, "tesadüfen" olay yerine gelen Amerikalıların orada olduğunu söyledi.

Richard, masasında duran siyah telefonu eline aldı.
"Emiliano," dedi. "O kamyonları yalnızca üç kişi biliyordu. Ben, sen ve—"

"—Marco Santini," diye tamamladı Emiliano.
Çocukluk arkadaşları, yıllardır ailenin sağ koluydu Marco.
Ama gözlerinde son zamanlarda bir huzursuzluk vardı.

Emiliano, öfkesini bastırmadan ekledi:
"Bırak ben konuşayım onunla."

Richard bir süre sustu, sonra yavaşça başını salladı.
"Hayır. Onu ben çağıracağım. Bu sefer kan değil, akıl kullanacağız."

Ama Emiliano'nun aklında sadece kan vardı.

IV. Mezbahada Sessizlik

Marco Santini, eski bir mezbahanın arka odasında bulundu.
Ellerinden zincirle asılmış, ağzı kan dolu.
Emiliano, önünde duruyor, elinde paslı bir bıçak tutuyordu.

"Bize ihanet ettin, Marco," dedi Emiliano soğuk bir tonda.
"Richard seni affetmez."

Marco, kan tükürerek konuştu:
"Richard değil... Richard değil! Amerikalılarla konuşan bendim ama... onu korumak için yaptım! Onlar senin kardeşini öldürmek istiyordu, Emiliano!"

Bir anlık sessizlik. Emiliano'nun kalbi deli gibi attı.
"Ne dedin sen?"

"Onlar Richard'ı öldürecekti! Ben anlaşmayı değiştirdim. Sadece malları istediler. Richard yaşasın diye—"

Bir kurşun sesi.
Marco'nun başı arkaya düştü. Emiliano silahını indirirken, gözlerinden yaş mı yoksa yağmur mu aktığını bilemedi.
"Richard'a zarar gelmesin diye..." dedi kendi kendine. "İşte şimdi gelmeyecek."

V. Kan Bağı

Richard, kardeşinin yaptığını öğrendiğinde bir kelime bile etmedi.
Sadece odaya girdi, masanın arkasına oturdu ve duvardaki haritaya baktı.

"Marco'nun ölümünü Amerikalılar bilecek," dedi. "Ama seni değil, beni suçlayacaklar. Böyle olmalı."

Emiliano, ağabeyine baktı.
"Yani yine beni koruyorsun," dedi acı bir gülümsemeyle.
"Beni hep gölgenin içinde tutmak hoşuna gidiyor, değil mi Richard?"

Richard yavaşça dönüp kardeşine baktı.
"Bu aileyi benim gölgem koruyor, Emiliano. Gölge olmazsa ışık da olmaz."

Ama o sözler, Emiliano'nun içinde bir kıvılcım yaktı.
Ve kıvılcım, çok geçmeden alev oldu.

VI. Amerikan Rüzgarı

Üç hafta sonra, La Mano d'Oro'nun eline bir mektup geçti.
New York'tan.
Gönderen: Vincent Marino, "Black Cross" adlı Amerikan mafya grubunun lideri.
Tek cümlelik bir mesaj vardı:

"Ya diz çökersiniz, ya toprağa gömülürsünüz."

Richard mektubu yaktı.
Ama Emiliano, o mektubun yanışına değil, kardeşinin ellerine baktı.
O eller — çocukken onun yarasını saran, şimdi ise ailesini ateşe atan ellerdi.

Emiliano o gece limana indi, kendi adamlarıyla gizlice buluştu.
"Richard diplomasi istiyor," dedi onlara. "Ama ben intikam istiyorum."

Adamlar sessizdi. Sadece bir tanesi sordu:
"Peki ya aile?"

Emiliano, sigarasını denize fırlattı.
"Aile, bazen tek kişiden ibarettir."

VII. New York – Kan ve Karar

1982, New York.
Emiliano, "Black Cross"un gizli toplantısına katıldı.
Vincent Marino onu karşılarken, sigarasının dumanı odada halkalar çiziyordu.

"Demek Richard'ın küçük kardeşi," dedi alayla. "Cesur musun, yoksa aptal mı?"

Emiliano sakin kaldı.
"Sana Richard'ın değil, Vireth ailesinin sesini getirdim.
Ve o ses diyor ki: senin zamanın bitti."

Vincent güldü, ama kahkahası yarıda kesildi.
Bir silah sesi yankılandı.
Masadaki herkes panikle yere yattı, Vincent'ın alnında küçük bir delik açıldı.
Emiliano silahını indirirken sadece bir cümle fısıldadı:
"Bu, Napoli için."

Ama dışarıda onu bekleyen şey, kurtuluş değil, ölümün yankısıydı.
Amerikalılar intikam yemini etti.
Ve artık sadece bir savaş değil, iki kardeş arasında bir kader hesaplaşması başlıyordu.

VIII. Altının Bedeli

Napoli'ye döndüğünde Richard onu karşıladı.
Sessizce, gözlerinin ta içine bakarak.

"Yaptığını biliyorum," dedi Richard. "Vincent Marino ölü.
Ve Amerika şimdi Napoli'yi ateşe çevirecek."

Emiliano gülümsedi.
"Sen ateşi korkuyla söndürmeye çalışıyorsun, Richard. Ben o ateşin içinden doğuyorum."

Richard'ın yumruğu Emiliano'nun yüzüne indi.
Yılların bastırılmış öfkesi bir anda patlamıştı.
"Sen benim kardeşimsin!" diye bağırdı.
"Ve ben seni kaybetmek istemiyorum!"

Emiliano ayağa kalktı, kanlı dudağını sildi.
"Beni zaten kaybettin, ağabey.
Ben senin gölgenden çıkalı çok oldu."

IX. Son Akşam

Bir hafta sonra, Napoli'nin tepesindeki Villa del Sole'de bir toplantı düzenlendi.
Bütün aile oradaydı.
Amerikalılarla barış imzalanacaktı — Richard öyle diyordu.
Ama Emiliano'nun cebinde başka bir plan vardı.

Masada sessizlik hâkimdi. Şaraplar doldu, silahlar masanın altında gizlendi.
Richard ayağa kalktı:
"Bu aile, altınla doğdu, kanla büyüdü. Ama artık barış zamanı—"

O an, ışıklar söndü.
Bir silah patladı.
Kimin vurulduğu belli değildi.
Bağırışlar, patlamalar, cam kırıkları...

Ve ardından sadece yağmur sesi.
X. Geriye Kalanlar

Sabah olduğunda, Villa del Sole yanıyordu.
Polis cesetleri sayarken, kimsenin Richard ya da Emiliano'ya dair kesin bir bilgi yoktu.
Bazıları Richard'ın yanarak öldüğünü söyledi, bazıları Emiliano'nun kaçtığını.
Bazı tanıklar, limanda siyah bir teknenin gece yarısı denize açıldığını gördüğünü iddia etti.
Teknede iki adam... biri yaralı, biri sessiz.

Aylar sonra, Napoli sokaklarında yeni bir söylenti dolaşmaya başladı:
La Mano d'Oro geri dönüyor.
Ama bu kez başında kim var, kimse bilmiyor.
Kimileri "Richard hâlâ yaşıyor" diyor.
Kimileri "Emiliano geri dönecek" diyor.
Bazılarıysa sadece şu cümleyi fısıldıyor:

"Altın el, asla toprağın altında kalmaz."

XI. Epilog

1987, Buenos Aires.
Bir kafede oturan bir adam, gazetesini okurken şarabını yudumluyordu.
Manşet: "Napoli'de eski mafya liderinin mezarı açıldı — tabut boş."

Adam gazetesini kapattı, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
Masadaki ışık yüzüne vurdu:
Elinde eski, çizik bir altın bileklik vardı.

Ve dışarıda, yağmur yeniden başladı.

Son (ama belki değil).

Rezerve 1

rezerve 2

rezerve 3

Başlamış bulunmaktayız ooc alımlarımız aktiftir.

𝐀𝐋𝐓𝐄𝐑𝐍𝐀𝐓𝐈𝐅𝐈 𝐘𝐎𝐊, 𝐘𝐀 𝐎𝐋𝐀𝐂𝐀𝐊 𝐘𝐀 𝐎𝐋𝐀𝐂𝐀𝐊...