Toshi Ren Sei

Başarılar

"PALETO'DA SON DURAK"
Affedilmeyen ihanetin, sessiz ve keskin infazı.
 Akali, Los Santos'a ayak basar.
Gün batımı...
Elinde bir eski telefon, sadece tek bir rehber numarası kayıtlı:
"T."

Numaraya mesaj atmaz.
Aramaz.
Sadece yürür.
Toshi'nin izini takip eder.
Sokaklarda onun adı yok.
Ama gözler hâlâ konuşuyor.

Bir gece, Mirror Park yakınlarında...
Bir araç takip eder onu.
İçgüdüleri tanır:
Bu onun tarzı.
Sessiz, sabırlı, gölge gibi.

Karanlık bir sokağa girdiğinde her şey kararır.

Bir çift el.
Arkadan.
Bir anlık sessizlik.
Sonra her şey yok olur.

 Paleto Bay – Terkedilmiş Balıkçı Kulübesi

Akali gözlerini açtığında
elleri plastik kelepçeyle bağlanmış,
ağzı açık ama sesi çıkmıyor.
Karşısında bir masa.
Masada eski bir fotoğraf:
Toshi, Akali ve yanlarında garajın eski maskotu köpek.

Ve Toshi, gölgede oturuyor.
Kıyafetleri tamamen siyah.
Yüzü karanlıkta ama gözleri... görüyor.
Delip geçen, affetmeyen gözler.

 Sorgu Başlar
Toshi:
"Neden?"

Akali:
"Ben... korktum."

Toshi:
"Sattın."

"Kime söyledin garajı?
Kim gönderdi ilk mermiyi?
Beni neden gömdünüz, Akali?"

Akali ağlar.
Konuşur.
Yalvarmaz.
Ama gözlerinde pişmanlık vardır.

 Ve Son
Toshi bir süre sessizce oturur.
Sonra kalkar.
Sırtını döner.
Kapıya yürür.

Adımlar kesilmeden devam eder.
Ta ki...

Bir adım kala, durur.
Kısa bir sessizlik.
Bir nefes.

Sonra arkasını döner.
Gözlerinde artık hiçbir şey yoktur.
Sadece karar.

Ceketinin altından silahını çeker.
Akali gözleri büyür, "Toshi—" diyecekken...

İlk kurşun sessizliği deler.
Ardından ikinci, üçüncü, dördüncü...
Camlar çatlar.
Duvar delinmez.
Çünkü hedef bellidir.
Ve asla kaçamaz.

 Ceset Yok
Toshi, silahını bırakmadan çıkmaz.
Ceset ortadan kaldırılır.
Odada ne kan kalır, ne iz.

Sadece duvara yazılmış tek bir cümle:

"Sadakat gecikmez.

Geciken, ihanettir."

 

Başarılar

JAPAN

"Merhametin Mezarı"

Gece, sessizliğiyle bağırıyordu.
Motorun homurtusu ise o sessizliği parçalıyordu.

Toshi, GTR R35'in sürücü koltuğundaydı.
Direksiyonun başında değil de, kendi ruhunun uçurum kenarında oturuyormuş gibi hissediyordu.
Hız göstergesi çoktan 200'ü geçmişti.
Arabanın içi karanlıktı, sadece gösterge panelinin kırmızı ışığı yüzüne çarpıyor, gözlerini öfkeyle parlatıyordu.

Bir elinde direksiyon, diğer eli vitesin üstünde...
Her vites geçişinde bir şey daha gömüyordu içinde:
Güven.
Sadakat.
Hatıralar.
Hepsi birer birer.

"Hissedemiyorum..." dedi içinden.
"Olması gerektiği gibi değil bu. Bu gece, yıkılmam gerekirdi."

Ama o, gaza daha sert bastı.
Asfaltın üzerindeki yol çizgileri birer mermi gibi geçiyordu altından.
Sinyal lambaları, sokakların köşeleri, dönemeçler... hepsi flu.

Önünde kimse yoktu.
Yanında da.
Bu yol, sadece onun içindi.
Bu hız, sadece onun kalbinin atışını bastırmak için vardı.

Sinyal levhası: "Hız limiti: 120"
Toshi geçerken ibre 252'yi gösteriyordu.
Direksiyonun üstünde elleri, yumruk gibi sıkılmıştı.
Birkaç saniyeliğine gözlerini kapattı.
R35, ölüme göz kırpan bir bıçak gibi kaydı virajdan.

Ama hiçbir şey olmadı.
Kaza yoktu.
Sarsıntı yoktu.
Korku yoktu.

Çünkü artık korkacak bir şey kalmamıştı içinde.

Sahile Geliş
Motorun sesi sustu.
Frenler kumsalın girişinde ağır bir iniltiyle durdu.
Tekerler ıslak zemine gömülürken, Toshi kapıyı sertçe açtı.
Araba, içeride hâlâ sıcak; ama dışarısı geceye ait bir ürpertiyle doluydu.

İç Monolog
"Gözlerinin içine baktım.
Son saniyede.
'Neden?' diye sormadı.
'Yapmazsın' da demedi.
Sadece baktı.

Çünkü o da anlamıştı.

Merhamet bir ayrıcalıktı.
Ve ben o ayrıcalığı yıllar önce yitirmiştim."

Sigaradan bir nefes daha çekti.
Bu sefer daha derin, daha hiddetli.

"Merhamet...
Bir zamanlar vardı içimde.
Akali'yle aynı çizgide yürürken hissediyordum.
Ama sonra, insanlar değişti.
O değiştikçe ben fark ettim:
Merhamet seni öldürür.

Zayıflatır.

Şüphe bırakır.

Tereddüt ettirir.

Ve ben tereddüt etmeyecek kadar çok şey kaybettim."

Bir adım attı suya.
Ayak bileklerine kadar sokuldu.
Soğukluk artık bedeninden değil, ruhundan yayılıyordu.

"Bir şey hissetmem gerekirdi, değil mi?
Vicdan, suçluluk, belki de korku...

Ama içimde sadece boşluk var.
Karanlık değil.
Öfke de değil.

Sadece...

Sessizlik.

Bu, huzur mu bilmiyorum.
Ama yıllardır bu kadar... duru hissetmemiştim."

Ayakkabılarını çıkardı.
Kumun soğukluğunu hissetti.
Ama yine de durmadı.
Yavaşça suya doğru yürüdü.
Dalgalar bile ona saygı gösteriyordu sanki — çekiliyorlardı adımları yaklaşırken.

Sessizdi.
Öldürdüğü kadının çığlığı bile olmamıştı.
Sadece bir kurşun sesi.
Ve ardından sessizlik.
Artık Akali yoktu.
Sanki hiçbir zaman var olmamış gibi.

Cebinden bir sigara çıkardı.
Çakmak tık ettiğinde alev yüzünü aydınlattı.
O alevde yansıyan şey, bir insan değil, içi boşalmış bir kabuktu.
Toshi artık bir kişi değil, bir karardı.

Kapanış:
Son kez sigarayı çekti, izmariti denize attı.
Bir halkayla suya battı.
Tıpkı geçmişi gibi.

Arkasını döndü.
GTR hâlâ oradaydı.
Farları sönmüş, ama motorunun sıcaklığı yerli yerindeydi.

Yavaşça yürümeye başladı.
Kumda ayak izleri kalıyordu.
Ama o izleri takip edecek kimse yoktu artık.
Ve belki de, o izler... iz bırakmak için değildi.
Sadece uzaklaştığını göstermek içindi.

O gece sahile bir adam geldi.
Ruhu boş, ama kararı kesindi.
Birini değil...
Merhameti gömdü.

Ve o günden sonra, Toshi artık bir isim değildi.
Bir yargıydı.
Soğuk.
Net.
Geri dönüşsüz.

"Sessizlikte Çürüyen"

Yer: Toshi'nin Garajı – loş ışıklı, metalik kokan, yüksek tavanlı izole bir alan
Zaman: Sahilden sonra, sabaha karşı 05:10
Hava: Durgun, içerisi ağır. Dışarısı hâlâ karanlık.

GARAJ KAPISI YAVAŞÇA AÇILIR
GTR R35 ağır ağır içeri girer.
Motorun sesi kesilince, içeride sadece flu bir metal uğultusu kalır.
Toshi, bir süre araçta oturur. Hareket etmez.
Sadece gözlerini kapar.

Kamera içeride:
Sessizlik.
– Sadece GTR'in soğuyan motorunun çıtırtısı
– Tavan pervanelerinin boğuk vızıltısı
– Ayakta duran devasa bir yalnızlık hissi
Toshi kapıyı açar, iner.
Yavaş adımlarla soyunmaya başlar.
Kapüşonluyu çıkarır.
Tișörtünü yavaşça sıyırır.
Yarı çıplak.
Omzundaki eski yara izleri, göğsündeki dövme ve kasılmaktan yorulmuş kaslar görünür.

Deri koltuğa kendini atar.
Koltuğun gıcırtısı duyulur.
Başını geriye atar. Tavanı izlemeye başlar.

(İç sesi – fısıltı gibi)
"Sadakat... bir masal.
Herkese anlatılıyor...
Ama kimse hatırlamıyor."

Gözleri sabit, tavanı izliyor ama başka bir yerdesin sanki.
Geçmişte, kırık bir andasın.

[Tuvalete geçiş]
Suyun sesi duyulur.
Musluğu açarken, elleri bir an duraksar.
Soğuk suyla ellerini yıkar. Sonra yüzünü... tekrar tekrar.
Sanki kendinden arınmak ister gibi.
Bir süre yüzü hâlâ suda. Sonra kaldırır başını.

Ayna.
Ve aynada bir yabancı gibi kendi yansıması.

(Ayna karşısında sessiz uzun bir bakışma sonrası, fısıltıyla):
"Kendimi bile tanıyamazken...
Nasıl güvendim başkasına?"
"Yıkandım.
Ama içimdeki kir çıkmıyor."

[Tekrar içeri geçiş]
Dolabın içinden bir viski şişesi alır.
Yavaş, özenli bir şekilde açar.
Bir bardağa koymaz.
Şişeden içer.
Yudum yudum değil, düşünce düşünce içer.
Gözleri sabit bir noktada — neye baktığı değil, neyi hatırladığı önemli.

(Mırıldanır, kendi kendine):
"Güvendiğim herkesin... mezarını ben kazdım.
Ya da onlar benimkini."

"Bana 'arkandayız' dediler...
İlk sıkanlar onlar oldu."

"Ben ihanetin ne olduğunu bilmiyordum...
Bana öğrettiler."

"Sadakat mi?
İnsanlar sadakati kullanır, sonra seni satar."

Viski şişesi boşalırken gözleri aynı noktada.
Ama içi boş değil — daha dolu, daha ağır, daha sessiz.

[Kapanış]
Toshi, çıplak gövdesiyle karanlıkta bir koltukta.
Etraf dağınık, hava ağır.
İçinde çığlık yok.
Ama sanki her şeyi susturmuş biri gibi duruyor.
Tavan...
Sonra boşluk...
Sonra karanlık.

               

TOKYO'DAN, SANTOS'A