Leo "Sid" Herve Lamine. J’ai pas quitté le bloc

Leo Herve Lamine

2007 yılında Fransa'nın Saint-Denis banliyösünde dünyaya geldi. Babası ve annesi Fransız. Evde Fransızca konuşulurdu, sokakta ise Fransızca'nın en bozulmuş hali. Bu iki dünya arasında büyürken, kendine bir kimlik yaratmak yerine, kendi kimliğinden uzaklaştı. Çünkü hiçbir yere tam olarak ait değildi. Okul sıralarında "potansiyelli" denildi ama kimse elini tutmadı. Devamsızlıklarıyla, uzaklaştırmalarıyla, sonunda tamamen sistemin dışına itildi. Herve'in düzenle olan tek bağlantısı, nüfus cüzdanıydı.


Sokak ona önce dayak attı, sonra kucak açtı. Henüz 14'ünde gece vakti pizzacıya kurye yaparak başladı; üç gün sonra motor çalındı, işten atıldı. Beş parasız kaldığı günler oldu ama bir şekilde aç kalmadı. Çünkü Herve, kaybolmayı değil, yön değiştirmeyi bilen biriydi. Hatalarından ders çıkarmazdı, ama izlerini ezberlerdi. Yaşadığı her olay, içinde büyüyen bir sesin satırlarına dönüştü.






O ses, yıllar sonra sid adını aldı — Bassid'in sadece son harfleri değil, son sığınağıydı. Müzik, onun için bir kaçış değildi; varoluş biçimiydi. Ne mikrofonu vardı ne stüdyosu. Kırık bir kulaklık, çalıntı bir telefon ve YouTube'dan indirilen beat'lerle SoundCloud'da ilk parçasını yüklediğinde tek dinleyici kendisiydi. Ama her satır, her bar, onunla aynı mahallede büyümüş başka bir çocuğa da dokunuyordu. Sid'in sesi yayılmaya başladı, yüzü bilinmedi ama sözü dolaştı.

Herve hiçbir zaman "rapçi" olmak istemedi. Onun istediği şey, susturulanların sesi olmaktı. Bir sistemin parçası olamadıysa, o zaman kendi sistemini kurmaya karar verdi. Sokakta öğrendiğiyle, içinden geldiği gibi yazdı. Trendleri takip etmedi, popüler olanla yarışmadı. Çünkü onun derdi viral olmak değil, gerçek kalmaktı.


Bugün Los Santos'ta yaşıyor. Annesiyle aynı evde, ama artık çoğu geceyi dışarıda geçiriyor. Elinde defteri, cebinde kalemi. Hâlâ sesini duyurmaya çalışıyor. Belki bir plak şirketi hâlâ ona şans vermez, belki hiçbir festival sahnesinde yer almaz. Ama o, sokağın mikrofonunu elinden bırakmıyor. Çünkü sid, sadece bir sahne adı değil; sokakta hayatta kalmış bir çocuğun, dünyaya yazdığı açık mektup.

Ve belki bir gün, o mektup yankı bulur.

kardeşimmmmmm

gencım

kardesım

kardesim

bu adam ne böylee

malamat   

 

        

haşa