FREAK STREET MOBSTERS — CHAPTER III

Görev, basitti: ihanetin cezası infaz olacaktı. Kadın hedefteydi, bebek ise gözden uzakta ama hesaptaydı. Dexter planı yürütmekte kararlıydı; Harry sessizdi ama içten içe çatışıyordu; Mateo'nun eli her zamanki gibi titrememişti — ta ki kadının gözleriyle karşılaşana dek.

Ama o gece, tetiğe basan olmadı..
İlk kez, üçü birden durdu. Vicdan, görevden ağır geldi. Bu zayıflık değildi, ama bir kırılmaydı.

Dexter için bu, ilk defa kendine "neden?" sorusunu sormaktı — ve o soru şimdi onu rahat bırakmıyor.
Harry için bu, kendi kurallarına ihanet demekti. Artık doğru ile yanlış arasındaki çizgisi belirsiz.
Mateo ise içindeki acıma duygusunun hâlâ ölmemiş olduğunu anladı; belki bu da onu zayıf değil, insan yapıyordu.

Görev başarısızdı. Ne infaz ettiler, ne affettiklerini söyleyebildiler. Yarım kalan bir kararın ağırlığıyla döndüler; artık ne tam doğruydular, ne de sadece yanlış. Sadece eksik.

herkese iyi roller

herkese iyi roller

teşekkürler

Rustin karakterinin girişi çok aniden oluyor. Karakter daha yeni hayat mücadelesi veriyorken birden biri çıkıp onu "yeraltı dünyasına" sokuyor. Ne bir hazırlık var, ne bir karşılıklı diyalog, ne bir karakter gelişimi. Tek kelimeyle: hızlı, temelsiz ve aceleci.

Fakir mahallede büyüyen, babasız, hırslı genç. Hedefi zenginlik. Bu hikâyeyi yüz kez okuduk. Peki bu çocuğu farklı yapan ne? Hiçbir şey.
Klişe özelliklerle donatılmış, ama hiçbir özel anısı, çatışması, kusuru veya güçlü yönü detaylandırılmamış. Mesela:

Babasının gidişi karakterde ne yaratmış? (Boşluk mu, öfke mi, suçluluk mu?)

Annesiyle ilişkisi nasıl? Bir cümlede geçilmiş.

Mahalledeki gençlerle farkı ne? Daha akıllı ve cesurmuş. Nerede gösterdin? Sadece yazmışsın.

RP'de karakterleri "göster, anlatma" kuralı çok önemlidir. Bu hikâye, anlatım dolu ama gösterim sıfır.