Elisa Diaz Karakter Tanıtımı

Elisa Diaz Karakter Hikayesi

Küllerinden Doğan Biri

────────────────────────


14 Nisan 2000 tarihinde, Hollanda Utrecht şehrinde dünyaya gelen Elisa Diaz'ın hikâyesi, dışarıdan bakıldığında sıradan bir hayat gibi görünüyordu. Küçük bir mahallede büyümüş, kalabalık olmayan ama sert kuralları olan bir çevrede yetişmişti. İnsanların birbirini sürekli gözlemlediği, farklı olmanın kolay kabul edilmediği bir yerde... Fakat Elisa'nın iç dünyasında yıllarca kimsenin bilmediği başka bir savaş vardı.

Çocukluğunda insanlar onu başka bir isimle çağırıyordu. Ailesi onun erkek çocuk gibi büyümesini istiyor, çevresi de bunu doğal kabul ediyordu. Ancak Elisa daha küçük yaşlardan itibaren aynaya baktığında kendisini eksik hissediyordu. Sanki herkes onun hakkında bir şey biliyordu ama en önemli kısmı görmüyordu.

Henüz sekiz yaşındayken annesinin dolabındaki kıyafetlere gizlice dokunduğu anları hatırlıyordu. Kumaşların hissi bile ona tarif edemediği bir huzur veriyordu. Ama bunu yaptığında suçlu hissetmeyi de çok erken öğrenmişti. Çünkü Texas'ın o muhafazakâr mahallesinde erkek çocuklarının nasıl davranması gerektiği sürekli öğretilirdi.

"Dik dur." 
"Erkek adam ağlamaz." 
"Böyle davranmayı bırak."

Bu cümleler Elisa'nın çocukluğunun arka plan sesi olmuştu.

Ortaokul yılları onun için daha ağır geçti. İnsanların bakışları değişmeye başlamıştı. Elisa kendisini hiçbir grubun içinde rahat hissedemiyordu. Erkek arkadaş ortamlarında yapmacık hissediyor, kız gruplarına yakın olduğunda ise dışlanıyordu. İçindeki kimliği bastırmaya çalıştıkça öfkeli ve içine kapanık biri hâline gelmeye başladı.

14 yaşına geldiğinde internet onun kaçış noktası oldu.

Geceleri herkes uyurken forumlarda dolaşıyor, başka insanların hikâyelerini okuyordu. İlk kez "transgender" kelimesini gördüğünde uzun süre ekrana bakıp kalmıştı. Çünkü yıllardır hissettiği şeyleri tarif eden insanlar vardı.

Bu farkındalık ona aynı anda hem rahatlama hem korku verdi.

Bir gece bilgisayar ekranının ışığında sessizce ağladığını hatırlıyordu. Çünkü sonunda kendisini anlamıştı.

Ama aynı zamanda bunun hayatını tamamen değiştireceğini de biliyordu.

Liseye başladığında Elisa dış görünüşüyle daha fazla çatışmaya girmeye başladı. Sesinin kalınlaşması, yüz hatlarının değişmesi ve bedeninin istemediği şekilde gelişmesi onda yoğun bir disfori yaratıyordu. Aynalardan kaçıyor, fotoğraf çektirmek istemiyor, sosyal ortamlarda giderek daha az konuşuyordu.

Babasının baskıcı tavırları işleri daha kötü hâle getiriyordu.

Babası eski kafalı bir adamdı. Sert, kontrolcü ve otoriter... Elisa'nın biraz farklı davrandığını fark ettiğinde onu spor salonlarına göndermeye çalıştı, daha "erkeksi" görünmesi için baskı yaptı. Elisa ise her geçen gün kendisini biraz daha kaybediyordu.

16 yaşında ilk kez saçlarını uzatmaya karar verdi.

Bu küçük karar bile evde büyük tartışmalara sebep oldu.

"Kendine çeki düzen ver."

Babasının bağırdığı gece Elisa odasına kapanıp saatlerce tavana bakmıştı. O gece ilk kez şunu düşündü:

"Eğer böyle yaşamaya devam edersem bir gün tamamen yok olacağım."

17 yaşında gizlice makyaj videoları izlemeye başladı. İnternetten ucuz kozmetik ürünleri sipariş ediyor, herkes uyuduktan sonra aynanın karşısına geçip denemeler yapıyordu. Her başarısız eyeliner çizgisinde bile kendisini daha gerçek hissediyordu.

O dönemlerde çevrimiçi bir arkadaş grubuyla tanıştı. İçlerinden biri ona ilk kez "Elisa" diye hitap etti.

Ekranda o ismi gördüğünde kalbi hızlanmıştı.

Çünkü biri ilk kez onu gerçekten görmüştü.

18 yaşına bastığında evden ayrılmak için plan yapmaya başladı. Texas'tan uzaklaşmak istiyordu ama maddi gücü yoktu. Bir kafede çalışmaya başladı. Gün boyunca insanlara kahve servis ediyor, geceleri ise odasında geleceği hakkında araştırmalar yapıyordu.

Hormon tedavileri, psikolojik süreçler, yasal isim değişiklikleri, ameliyatlar...

Okudukça korkuyordu.

Ama aynı zamanda ilk kez umut hissediyordu.

Bir süre sonra bir terapistle görüşmeye başladı. İlk seanslarda konuşmakta zorlandı. Yıllarca bastırdığı duyguları kelimelere dökmek kolay değildi.

"Ben... sanırım yanlış bir bedende yaşıyorum."

Bu cümleyi söylediğinde sesi titremişti.

Fakat terapistinin yargılamadan onu dinlemesi Elisa'nın hayatındaki ilk güvenli anlardan biri oldu.

Aylar süren görüşmelerden sonra kendisini daha net ifade etmeye başladı. Artık korkularını inkâr etmek yerine anlamaya çalışıyordu.

19 yaşında hormon replasman tedavisine başladı.

İlk aylar onun için hem fiziksel hem duygusal olarak zorluydu. Bedeni yavaş yavaş değişirken zihni de yıllardır bastırılmış duygularla yüzleşiyordu. Daha hassas hissediyor, daha yoğun duygular yaşıyor, bazen küçük bir şey için bile ağlıyordu.

Ama aynaya baktığında ilk kez nefret etmek yerine umut görmeye başlamıştı.

Cildi değişiyor, yüz hatları yumuşuyor, saçları uzadıkça kendisini daha rahat hissediyordu.

Bir gün makyajını yaptıktan sonra aynanın karşısında uzun süre durmuştu.

Çünkü ilk kez aynadaki kişiyi kendisine yakın hissetmişti.

Bu süreçte herkes yanında olmadı.

Bazı eski arkadaşları onunla iletişimi kesti.

Ailesiyle ilişkisi parçalandı.

Babası aylarca onunla konuşmadı.

Annesi ise iki taraf arasında sıkışıp kalmıştı. Elisa'nın yaşadıklarını tam anlayamasa bile onun mutsuz olduğunu görüyordu.

"Çocukluğundan beri hep üzgün bakıyordun... İlk kez biraz huzurlu görünüyorsun."

Elisa o gece uzun süre ağladı.

Çünkü kabul görmek bazen tek bir cümleyle başlıyordu.

20'li yaşlarının başında Hollanda'dan ayrılıp Santos'a taşındı. Daha özgür bir çevrede yeni bir hayat kurmaya başladı. Küçük bir markette kasiyer olarak çalışıyor, boş zamanlarında sanatla uğraşıyordu.

Yeni çevresinde insanlar onu geçmişiyle değil olduğu kişiyle tanıyordu.

Bu onun için tarifsiz bir özgürlüktü.

Zamanla ses terapileri aldı, tarzını oturttu ve kendi kimliğiyle barışmayı öğrendi. Süreç hiçbir zaman tamamen kolay olmadı. Hâlâ kötü günleri vardı. Hâlâ bazı aynalar ona eski korkularını hatırlatıyordu.

Ama artık aynadan kaçmıyordu.

Bir gün şehir merkezinde yürürken vitrin camındaki yansımasına kısa bir an baktı.

Uzun koyu saçları rüzgârda hareket ediyor, siyah deri ceketi omuzlarına düşüyor, yüzündeki hafif makyaj gün ışığında belli oluyordu.

"Hayatta kaldım."

Çünkü Elisa'nın hikâyesi sadece bir dönüşüm hikâyesi değildi.

Bu hikâye, yıllarca susturulan bir insanın sonunda kendi sesini bulmasının hikâyesiydi.

Kendisini kaybetmeden yaşayabilmek için verdiği savaşın hikâyesiydi.

Ve en önemlisi...

Korkuya rağmen gerçek benliğiyle yaşamayı seçen birinin hikâyesiydi.

────────────────────────

────────────────────────────────────────────────