Naira Myles
Naira Myles
Naira Myles, 22 Mayıs 2002 tarihinde Rusya'nın Saint Petersburg şehrinde dünyaya geldi.
Annesi Elena Myles, eski bir bale eğitmeni ve sanatla iç içe yaşayan zarif bir kadındı.
Babası Viktor Myles ise sert mizacıyla tanınan, liman taşımacılığı yapan büyük bir şirketin güvenlik sorumlusuydu.
Evlerinde sevgi vardı... ama huzur çok azdı.
Naira çocukken dışarıdan bakıldığında sakin bir ailede büyüyor gibi görünüyordu.
Ancak geceleri evin duvarları değişiyordu. Babasının öfkesi, annesinin sessiz gözyaşları ve bitmek bilmeyen tartışmalar küçük yaşta onun içine kapanmasına sebep olmuştu.
Annesi Elena, tüm yaşadıklarına rağmen oğlunun yüzünde bir tebessüm görmek için uğraşırdı.
Onun saçlarını okşar, "Bir gün kendin olabileceğin bir yere gideceksin..." derdi.
Yıllar geçtikçe Naira, kendisini diğer erkek çocuklardan farklı hissetmeye başladı.
Annesinin makyaj masasının karşısına geçip rujlarını inceler, uzun atkılarını omzuna dolayarak aynada kendine bakardı.
Kadınsı görünüm ona garip değil, aksine huzurlu hissettiriyordu.
Okul hayatında bunu kimseye anlatamadı.
Rusya'nın sert sokaklarında farklı olmak kolay değildi.
İnsanların bakışları, alayları ve sürekli duyduğu "erkek gibi davran" sözleri onun içinde büyüyen kimliği daha da bastırıyordu.
Lise yıllarında internet üzerinden kendi gibi hisseden insanlarla tanıştı.
Onlarla konuşurken ilk kez yalnız olmadığını fark etti.
Bir süre sonra küçük bir arkadaş grubu kurdular. Geceleri terk edilmiş kafelerde buluşuyor, müzik dinliyor ve olmak istedikleri insanlardan bahsediyorlardı.
Naira için artık geri dönüş yoktu.
Bir akşam babası onun telefonundaki mesajları gördü.
Ev sessizliğe gömüldü.
Viktor'un öfkesi o gece bütün evi titretti.
Naira'nın saçlarından tutup aynanın karşısına sürüklediği ve "Sen benim oğlum değilsin." dediği geceyi hiçbir zaman unutamadı.
Annesi Elena onu korumaya çalıştı ama başarılı olamadı.
18 yaşına geldiğinde babası onu evden kovdu.
Naira bir süre arkadaşlarının yanında yaşadı.
Hayat zordu ama ilk kez özgürdü.
Kendi kararlarını veriyor, istediği kıyafetleri giyiyor ve kimliğini saklamıyordu.
Bir süre modellik ve gece kulüplerinde dansçılık yaparak para biriktirdi.
Hayalini gerçekleştirmek için Tayland'a gitmeye karar verdi.
Bangkok'a vardığında korkuyordu... ama aynı zamanda hayatında ilk kez umut hissediyordu.
Aylar süren operasyonlar, ağrılı iyileşme süreçleri ve psikolojik savaşların ardından aynaya baktığında artık görmek istediği kişiyi görebiliyordu.
Artık Yeni Bir Naira vardı.
Uzun beyaz saçları, griye çalan mavi gözleri ve yıllarca içinde sakladığı o huzurlu gülümsemesiyle yeniden doğmuş gibiydi.
Fakat mutluluğu uzun sürmedi.
Bir gece annesinden gelen telefonla yıkıldı.
Babası Viktor, alkollü bir sürücünün sebep olduğu trafik kazasında hayatını kaybetmişti.
Naira ertesi gün Rusya'ya döndü.
Onu gören akrabaları şaşkınlık içerisindeydi.
Bazıları onu tanıyamadı bile.
Ama annesi Elena... sadece gözyaşlarıyla ona sarıldı.
Cenaze boyunca Naira tek kelime etmedi.
Babası onu hiçbir zaman kabul etmemişti ama yine de içinde tarif edemediği bir boşluk vardı.
Mezarlığın soğuk rüzgarında sigarasını yakarken kendi kendine sadece bir cümle fısıldadı:
"Belki de beni hiçbir zaman gerçekten tanımadı..."
Cenazeden sonra birkaç hafta annesiyle kaldı.
Bir gece Elena ona eski bir zarf verdi.
Zarfın içinde Los Santos'taki bir adres ve bir miktar para vardı.
Annesi ona bakıp şöyle dedi:
"Burada insanlar seni geçmişinle yargılar... ama orada kim olacağına sen karar verebilirsin."
Ertesi sabah Naira bavulunu topladı.
Annesine uzun uzun sarıldıktan sonra uçağa bindi.
Saatler sonra uçak Los Santos'a indiğinde, genç kadın camdan şehrin ışıklarına baktı.
Arkasında acılarla dolu bir geçmiş bırakmıştı.
Önünde ise sırlarla dolu yeni bir hayat vardı.
