İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Alıntı Yap18 Ekim 2004'te, Atlantik kıyısındaki soğuk, sisli ve kasvetli bir Portekiz liman kenti olan Porto'da dünyaya gelen Raven Xane Neves, daha küçük yaşlarından itibaren okyanusun hem özgürlüğünü hem de dipsiz karanlığını içinde taşıyan bir çocuktu. Ailesi nesillerdir denizcilikle geçimini sağlayan mütevazı bir Portekiz ailesiydi; babası Atlantik'te çalışan kıdemli bir yük gemisi denizcisi, annesi ise liman kıyısındaki küçük bir büfede çalışıp evde geleneksel fado şarkılarının hüznüyle vakit geçiren sessiz bir kadındı. Raven, henüz dili bile tam dönmezken aynadaki yansımasına ve doğumunda kendisine verilen isme karşı derin bir yabancılaşma hissediyordu. Bedenine, Portekiz toplumunun muhafazakâr kalıplarına ve kendisine biçilen cinsiyet rolüne sığamamak, çocukluğunun en erken hatırasıydı. Çocukluğunun çoğunu, gündüzleri pas ve tuz kokulu iskelelerde, geceleri ise okyanus dalgalarının sesi eşliğinde geçirdi. Raven her zaman diğer çocuklardan farklıydı. Sessizdi, içine kapanıktı, kalabalıkları sevmezdi. 10 yaşına geldiğinde, içindeki bu uyumsuzluğu ve kimlik arayışı, hafif gotik estetiğe olan ilgisiyle birleşip yavaş yavaş şekillenmeye başladı. Siyah defterine yazdığı karamsar şiirler, kendi gerçek benliğini aradığı metinler ve Atlantik'in tekinsizliğini konu eden çizimler kendini ifade etmenin tek yoluydu. Ancak hayatı, 13 yaşındayken babasının açık denizde çıkan devasa bir fırtınada kaybolmasıyla derinden sarsıldı. Gemi kayıtlarda hâlâ "bulunamadı" olarak görünse de, Raven babasının okyanusun karanlığına gömüldüğünü anlamıştı. O günden sonra deniz, onun için hem nefret ettiği hem de kopamadığı bir varlığa dönüşmüştü. Tam da bu yaşlarda, ergenliğin getirdiği bedensel değişimler içindeki  ve zihnindeki karmaşaları katlanılmaz bir noktaya taşıdı. Bedeninin istemediği bir yöne evrilmesi ve babasının kaybının yarattığı ruhsal boşluk birleşince, ağır bir depresyonun ilk izleri belirdi: uyku sorunları, odaklanma güçlüğü, içine kapanıklık. Annesi kendi yasında ve fado müziklerinin melankolisinde boğulduğu için kimse bu içsel çırpınışı tam anlamıyla fark etmiyordu. 17 yaşına geldiğinde hem babasının izinden gitmek hem de Portekiz'deki küçük liman kasabasının boğucu, yargılayıcı bakışlarından kaçmak düşüncesiyle Lizbon'daki denizcilik akademisine kayıt oldu. Aslında kaçtığı şey kendisiydi; geçmişi, ailesi, kaybı ve toplumsal baskılardı. Bu süreçte hormon terapisine adım adım ve gizlice başladı. Bedenini kendi gerçekliğine kavuşturdukça ruhundaki fırtınalar biraz olsun dindi. Denizde çalışmak ona bir amaç veriyordu ama maskeden kurtulma süreci karanlığını daha da derinleştiriyordu. Akademide başarılıydı; özellikle navigasyon, meteoroloji ve tekne mekanikleri alanında. Öğretmenleri onun soğukkanlılığını ve analitik zekâsını fark ediyordu. Fakat geceleri yalnız kalınca, kimlik mücadelesi ve yalnızlığın getirdiği sis dağılmıyor, yerini daha büyük bir ağırlığa bırakıyordu.19 yaşında mezun olduğunda uluslararası bir kargo mürettebatına katılıp uzun süreli okyanus seferlerine çıkmaya başladı. Eril egemen ve oldukça geleneksel denizci ortamında Portekizli trans bir kadın olarak var olmak, dev dalgalarla boğuşmaktan çok daha zordu. Kimliğini gizlemek ya da sürekli kendini savunmak zorunda kalıyordu. Gittiği yabancı limanlar, gördüğü yüzler, yaşadığı fırtınalar hepsi Raven'ın zihninde bir yerlere kazındı; fakat hiçbir şey içindeki çatlakları tamir edecek güce sahip değildi. Seferlerden döndüğünde, kendini Portekiz'e ve insanlara daha da yabancılaşmış hissediyordu. Hayatı bir döngüye dönmüştü: çalış, dön, uyu, yeniden git.20 yaşında Atlantik'te yaşadığı ağır bir fırtına sırasında ölümle burun buruna geldi. Mürettebattan yakın bir arkadaşı gözlerinin önünde denize düşüp kayboldu. O görüntü, babasının kayboluş hikayesiyle ve kendi varoluş mücadelesiyle birleşince Raven'ın zihninde bir kırılma yarattı. Günlerce konuşmadı. Aylarca kendini toparlayamadı. Bedenini ve kimliğini kazanmıştı belki ama ruhundaki o köklü Portekiz melankolisi ve depresyon artık kaçamadığı bir gölge gibiydi.Raven 21 yaşına geldiğinde ise hayatında bir şeylerin değişmesi gerektiğini anladı. Deniz artık ona huzur vermiyor, aksine yaralarını daha da kanatıyordu. Kalıplara girmeyi reddeden kimliğiyle tam anlamıyla özgür olabileceği yeni bir başlangıca ihtiyacı vardı. Yeni bir ülke, yeni bir şehir, yeni bir hava, yeni bir amaç. Uzun zamandır takip ettiği küresel bir forumda Los Santos'ta denizcilik, marina yönetimi, tekne tamiri ve açık deniz kargo işleriyle ilgili ciddi bir iş ağı olduğunu öğrendi. Üstelik şehirdeki underground çevrelerde ve alternatif sahnelerde kendi tarzında ve kimliğinde insanların rahatça var olabildiği düşüncesi ilgisini çekti. Gotik estetiği ve Portekiz'in sert denizlerinden aldığı soğukkanlı duruşuyla Los Santos sokaklarına uyum sağlayabileceğini hissetti. Siyah deri çantasını topladı, hormon ilaçlarını, Portekiz'den kalan birkaç kişisel eşyasını ve karanlık çizimlerle dolu defterini yanına aldı. Son kez Atlantik'in tuzlu rüzgârını içine çekti. Ardından uçağa binerek babasının asla göremediği, kendisinin ise Raven Xane Neves olarak tam anlamıyla doğacağı yeni bir dünyaya doğru yola çıktı.