İnsanlarla tanışın, hikayenizi yaşayın.

Fena

Viola Annie Furgeson, Chicago'da dünyaya geldi. Doğuştan albino olan Viola, çocukluğundan itibaren hem fiziksel hassasiyetleri hem de insanların keskin ve yargılayıcı bakışlarıyla büyümek zorunda kaldı. Güneş ışığına karşı hassasiyeti, neredeyse saydam denebilecek solgun teni ve dikkat çekici görünümü, onu her zaman kalabalığın içinde bile yalnız bıraktı.

Küçük yaşlardan itibaren sessizdi. Konuşmak yerine izlemeyi tercih etti. İnsanların mimiklerini, davranışlarını ve zayıf noktalarını fark etmek onun için bir alışkanlık haline geldi. Zamanla bu alışkanlık, onu duygularını bastıran, soğukkanlı ve hesapçı birine dönüştürdü.

Lise yıllarında kimyaya karşı olan ilgisi kısa sürede takıntıya dönüştü. Maddelerin tepkimeleri, formüller ve deneyler onun için sadece bir bilim dalı değil, mutlak kontrolün olduğu bir dünyaydı. Dışarıdaki kaosun aksine, laboratuvarda her şey kurallara bağlıydı ve bu Viola'ya güç hissi veriyordu.

Ancak Viola'nın hayatı hiçbir zaman sadece akademik başarıdan ibaret olmadı.

Yaşadığı mahallede suç sıradan bir gerçekti. Zamanla çevresiyle olan bağları derinleşti ve kimya konusundaki yeteneği fark edildi. Başlangıçta basit karışımlar hazırlayarak başladı; küçük işler, küçük kazançlar... Fakat bu uzun sürmedi. Kısa sürede daha karmaşık, daha riskli ve daha karanlık işlerin içine çekildi.

Bu süreç Viola'yı tamamen değiştirdi.

Artık insanlar onun gözünde birer birey değil, hesaplanabilir değişkenlerdi. Duygular yerini mantığa, empati yerini sonuca bıraktı. Riskleri analiz ediyor, ihtimalleri tartıyor ve her adımını önceden planlıyordu. Panik nedir bilmiyordu; onun dünyasında sadece kontrol vardı.

Zamanla yeraltı dünyasında ismi fısıltıyla anılmaya başladı. Kimyasal bilgisi yüksek, iz bırakmayan ve işini kusursuz yapan biri olarak tanındı. Ne ön plandaydı ne de görünür... Viola her zaman gölgede kaldı ve bu onun en büyük avantajı oldu.

Viola Annie Furgeson artık iki ayrı hayatın içinde yaşıyor: 
Birinde sıradan, sessiz bir kimyager... 
Diğerinde ise iz bırakmadan hareket eden, soğukkanlı ve tehlikeli bir zihin.

Svea Eiriksen akademiye adım attığında sıradan bir öğrenci değildi. O, bilgiye ihtiyaç duyduğu için değil; bilgiyi fethetmek istediği için oradaydı.

Amfide en arka sıraya oturur, sessizce dinlerdi. Ancak bu sessizlik pasif bir kabulleniş değil, dikkatle örülmüş bir gözlemdi. Not defterine düşen her satır, dersin tekrarından çok daha fazlasını barındırırdı; çünkü Svea duyduklarını olduğu gibi kabul etmez, onları parçalarına ayırır, sorgular ve kendi zihninde yeniden inşa ederdi.

Onun için öğrenmek bir sınavı geçmekten ibaret değildi; bu, zihinsel bir meydan okumaydı. Okuduğu makalelerde altını çizdiği yerler etkileyici cümleler değil, çelişkiler olurdu. Sorduğu sorular yüzeysel değil, rahatsız ediciydi.

Kütüphane onun için bir sığınak değil, adeta bir savaş alanıydı. Her rafta yeni bir teori, her kaynakta çözülmeyi bekleyen bir açık görürdü.

Zekâsı hızlıydı ama aceleci değildi; analitikti ama duygusuz değildi; soğukkanlıydı ama hırssız hiç değildi. Bir problemle karşılaştığında paniklemez, önce durur, izler, detayları toplar ve ardından tek hamlede çözüme yürürdü.

Çünkü Svea öğrenirken sınır tanımazdı. Bilmediğini kabul etmekten korkmaz, fakat bilmediği şeyi asla bırakmazdı. Akademi onun için bir durak değil, bir basamaktı. Ve o her basamağı çıkarken yalnızca başarılı olmuyor; kendini yeniden inşa ediyordu.

 

rez