Marsala.. Sicilya'nın pek bir küçük, tenha fakat yazları kalabalık, ufak bir şehri. Vito Giuliani, kalabalık ve sıcak bir yaz akşamında her zamanki gibi babasından miras kalan restoranın başındaydı. Oğlu Enzo mutfağı idare ederken, Vito garsonlara emir yağdırıyor, otoriterliğini korumaya çalışıyordu. Saatler gece yarısına yaklaştığında, Sicilya'nın önde gelen ailelerinden Ferroni'nin adamları içeri girdi ve garsonlardan birini çevirip restoranın sahibini sordu, garson Vito'yu işaret edince adamlar, Vito'ya doğru yürümeye başladı. Vito, durumdan habersiz masa masa dolaşıyor ve müşterilerinin memnuniyetinden emin olmaya çalışıyordu. Birkaç saniye sonra adamların başındaki adam Vito'nun yanına yaklaştı, daha sakin bir yere geçmek ve konuşmak istediklerini söyledi. Vito pek anlam veremese de konuşmak isteyeni geri çeviremezdi, kabul etti ve restoranın yönetim odasına geçtiler. Vito'nun oğlu Enzo mutfağın restorana açılan penceresinden olan biteni izliyordu, babasını ve tekin görünmeyen bu bir grup adamın arka odaya geçtiğini görünce, o da mutfaktan çıkıp peşlerinden gitti. Vito, odaya girince masasına geçti ve oturdu. Grubun başındaki adamda masanın karşısına oturdu, diğerleri ayakta bekliyordu. Birkaç saniye sonra Enzo içeri girerek babasının yanına geçti ve ayakta beklemeye başladı. Konuşma başlamıştı..
Boris: Bil diye söylüyorum, ben Boris. Sana Ferroni'nin sözlerini getirdim.
Vito Giuliani: Ferroni? Bay Ferroni'nin sözleri benim için çok önemlidir, dinliyorum.
Boris: Vito, değil mi?
Vito Giuliani: Evet, Vito.
Boris: Restoranın çok güzel, bay Vito. Bay Ferroni böyle bir güzelliğin korumasız kalmasını istemiyor.
Vito Giuliani: Korumasız?
Boris: Evet, korumasız. Sana açık konuşacağım. Her yerde tanıdıklarımız ve yakınlarımız var, buralar dahil. Restoranında sorun çıktığında birilerinin sorunu çözmesini istemez miydin?
Vito Giuliani: İst-..
Boris: Evet, evet isterdin. Biz bu sorunu çözmeye geldik.
Vito Giuliani: Anladım..
Boris: Bay Ferroni bu çabasının karşılığını almak istiyor. Kârının yüzde otuz beşi gibi..
Vito Giuliani: Yüzde otuz beş mi? Ama.. Ama ben nasıl geçineceğim?
Boris: Geçinirsiniz bay Vito, burası ufak bir şehir ve yaşamak pek pahalı değil. Ayrıca, emin olun paradan daha kıymetli şeyleriniz var. **Enzo'ya bakınıyor**
Vito Giuliani: Pekala.. Pekala.. Yüzde otuz beş..
Boris: Anlaştığımıza sevindim bay Vito, her ayın beşinde birileri kahvenizi yudumlamak için uğrayacak. **gülümser**
Çok geçmeden ayın beşi gelmiş ve Ferroni, restoranın kârının yüzde otuz beşine denk gelen koruma parasını cebine indirmişti. Etrafta onlara ait kimseler yoktu, restoranda bir sorun çıktığında müdahale edeceğini söyleyen insanlar, parayı aldıktan sonra restoranı da, korumayı da unutmuşlardı. Bir farkla.. Sadece ayın beşinde hatırlıyorlardı. Vito, oğlu Enzo'yu güvende olması için kuzenlerinin yanına, Amerika'ya yolladı ve orada eğitimini güzel alması için para yollamaya başladı. Günler geçti.. Günleri haftalar, haftaları aylar, ayları yıllar takip etti. Ferroni, Sicilya'nın bir başka ailesi Mitraglia ailesiyle yaşadığı çıkar sürtüşmelerini savaşa taşıdı. Başlarda her şey iyi gidiyor gibi görünse de Ferroni, hızla adam ve mekan kaybederek malikanesine sıkıştı. Polis olayı durduramıyor, olayların önünü alamıyordu. Sicilya'da aileler, polisten daha güçlüydü. Binlerce polisin bulunduğu bölgede neredeyse hepsi satın alınmıştı, paraya tamah etmeyenlerin ise hayatları pek uzun sürmüyordu. Vito bu hengamenin içinde taraf seçmek durumunda kaldı ve Ferroni'nin bu kötü durumuna bakınca, Mitraglia daha çekici geliyordu. Vito bir süre tarafsız kalmaya devam etti fakat Mitraglia, adamlarını restorana yollayarak Vito'dan Ferroni'ye akan paranın yönünü kendine çevirdi. Günler, haftalar geçti. Ferroni'nin adamı Boris, restoranın kapısını hızla iterek açtı ve içeri girdi. Yaralı ve yalnızdı, elinde tabancası vardı. Birilerinden kaçtığı belliydi. Vito olan biteni görünce hızlı karar alarak Boris'i ilk geldiğinde konuştukları odaya aldı ve oturttu. Yarasına bakındı, temizlemek için etraftan bez bulmak için aramaya koyuldu. O sırada restoranın kapısı tekmelenerek açıldı ve içeriye Mitraglia'nın bir grup eli silahlı adamı girdi. Garsonları darp ederek Boris'in yerini sordular, Marsala'nın masum sakinlerinden olan garsonlar pek direnemeyerek yerini söylediler. Mitraglia'nın adamları arka taraftaki odaya girdiler ve Boris'i oracıkta vurarak öldürdüler. Vito, sesleri duyunca odaya geri döndü ve gördüğü manzara karşısında şoka girdi. Mitraglia'nın adamlarının başındaki capo, Vito'nun başına silahı dayadı ve "Mitraglia buradan siktirip gitmeni istiyor, gitmezsen geri gelir kafana sıkarım" dedi ve adamlarıyla birlikte restorandan çıkıp gittiler. Vito, Boris'in cansız bedenine bakakalmıştı.
Vito için İtalya serüveni son bulmuştu.
(https://i.hizliresim.com/yGjrj9.png)
K U R T U L U Ş A Y O L C U L U K
Vito, yaşananların ardından hızlıca evine gitti, içeri girdi ve üst kata çıktı. Aceleyle bavulunu topladı ve zulada sakladığı bir miktar parayı cebine koydu. Aşağı kata indi, bir bardak su içti ve yolda acıkmamak için hızlıca yemeğini yedi. Yemekten sonra salona geçti ve aile fotoğrafının bulunduğu çerçeveyi bavulun içine sıkıştırdı. Son kez eve doğru bakındı, unuttuğu bir şey olup olmadığını düşündükten sonra yıllarını geçirdiği, vefat eden eşiyle birlikte satın aldığı eve son kez baktı, iç geçirdi, ileride bir gün anılarıyla yoğrulmuş evine geri dönme umuduyla arkasını döndü ve kapıyı kapattı. Yoldan geçen bir taksiyi çevirerek en yakın havalimanına gitti, oğlunun yanına gelmek üzere uçağa bindi ve Caelornia, Los Santos'a doğru yola çıktı.
Vito Los Santos'a indiği sıralarda oğlu Enzo babasını karşılamak için terminalin kapısında, arabada bekliyordu. Kuzenleri de yanındaydı. Babası terminalden çıktığında arabasından inip yanına gitti ve sarıldılar. Vito, oğlunu daha önce hiç görmemiş gibi sıkı sarılıyordu. Enzo ise olan bitenden haberdardı, babasını tekrar göremeyeceğini düşündüğü için sıkı sıkıya sarılıyordu. İkisi de bir süreliğine geri çekildi ve göz göze geldiler.
Vito Giuliani: Oğlum.. Koca adam olmuşsun!
Enzo Giuliani: Hıhıh-.. Zaman çok hızlı geçti baba.
Vito Giuliani: Seni özledim.
Enzo Giuliani: Bende seni özledim, annemi özledim, sonra yine seni özledim.. Seni de kaybedeceğim için korktum.
Vito Giuliani: Korkma, korkma. Geçti gitti hepsi..
Enzo Giuliani: Restorandaki aşçı aradı beni. Neler oldu baba? Neden aldın adamı içeri?
Vito Giuliani: Ya ne yapsaydım oğlum? Almasam o vuracaktı, orada dursam diğerleri vuracaktı.
Enzo Giuliani: Her şeyi bilmek istiyorum.
Vito Giuliani: Anlatacağım, her şeyi anlatacağım..
Enzo Giuliani: Bak, kuzenler de geldi seni görmeye.
Vito Giuliani: **Enzo'nun kuzenlerine, kendi yeğenlerine bakınıyor** Hoş geldiniz, hoş geldiniz.. İyi gördüm sizi buralarda..
Enzo Giuliani: Okulum bitti biliyorsun. Buralarda iş tutuyoruz artık, mekanımız var oraya gidelim, hem sende görmüş olursun.
Vito Giuliani: İyi, iyi..
Enzo'nun her şeyden haberi vardı. Ayrıca, Enzo ve kuzenleri belli ki gruplaşma içindeydi..
(https://i.hizliresim.com/LvGW0z.png)
I R K Ç I S A L D I R I L A R
Aradan uzunca zaman geçti. Enzo, okulunu okuduğu avukatlığı yapıyor, Vito ise açtıkları mekanı yönetiyordu. Zaman geçmiş, yaşanılan yerler ve görülen yüzler değişmiş, Vito'nun karakteri de ortama uyum sağlamıştı. İş yerinin ve evinin sokağında onu tanımayan insan pek yoktu. Çevresi tarafından saygı ve sevgi görüyor, sorunu olan insanların sorununu çözüyor, onları barıştırıyordu. İyi iş yapıyor ve Los Santos'ta yaşayanlara göre nispeten fazla kazanıyordu. Her şey iyiye giderken ve herkes halinden memnunken ortaya çıkan bir grup işleri baltalamaya başladı. Yirmi birinci yüzyılda, Amerika'da ırkçılığa uğruyor ve topluluktan yavaş yavaş dışlanıyorlardı. Bulundukları sokağın etrafında toplanan ırkçı gençler, okuluna ve işine gitmek için sokaktan ayrılan İtalyan gençlerini darp ediyor, bununla da kalmayıp gasp ediyordu. Aylarca devam eden bu hareketlerin ardından Enzo'nun eline bir kamera kaydı geçti. Kayıtta, ırkçı gençler üç İtalyan'ı öldüresiye dövüyordu ve şans bu ki ırkçıların yüzleri görünüyordu. Çok geçmeden Enzo elindeki kayıtla birlikte polise başvurdu, tespit edilen ırkçılara dava açılmasını sağladı. Irkçılar yakalandıktan sonra darp edilen İtalyanlardan ifade alındı, tek tek ırkçıları doğruladılar ve Enzo'nun da baskısıyla ırkçılar uzunca yıllar çıkmamak üzere hapse girdi..
Fakat, arkadaşları hapse giren ırkçılar durumdan hiç memnun değildi. Nefret ve şiddet, yerini daha kötüsüne bırakacaktı.
(https://i.hizliresim.com/1p7l31.png)
S E N - B E N - B İ Z
Hapse giren arkadaşlarının intikamını almak isteyen ırkçı gruplar birleşerek İtalyan mahallelerine sistematik saldırılara başladılar. Ara ara mahallelerin içine girip mekanları kurşunluyor, insanları sopalarla ölesiye darp ediyor ve insanların üzerine taciz ateşleri açıyorlardı. Sonunda, biri bu kurşunların hedefi oldu ve oracıkta can verdi. Can güvenliğinden endişe eden Amerikalı İtalyanlar endişeliydi ve defalarca kez polise başvurdular fakat sonuç alamadılar. Polis, saldırganları yakalamak bir kenara dursun, ilgilenmiyordu bile. Sokaktan geçen bir devriye ile suçluları bulma konusu kapanıyor, olaylar kaldığı yerden devam ediyordu. Hal böyle olunca, İtalyan mahallesinde örgütlenmeler baş gösterdi.
Enzo da yaptığı işler yüzünden aynı gruplar tarafından tehdit alıyordu. Babası Vito, geçmişinin de katkısıyla, oğlunu ve oradaki İtalyanları korumak için kendi çapında tepki gösteriyor ve ne zaman mahallesine saldırganlar uğrasa, o da onlara saldırıyordu. Kaçmaktan, kaçınmaktan ve sakin kalmaktan sıkılmıştı, çünkü bir işe yaramıyordu. Bela, her yerde belaydı ve insanları canından kolayca edebiliyordu. Bir şeyler yapılması gerekiyordu. Vito'nun bu saldırganlığı gören İtalyan gençler de zamanla ona ayak uydurmaya başladılar ve mahalleye gelen saldırganlara saldırmaya başladılar. Kimi sopayla, kimi sağdan soldan bulduğu silahla. Daha önce olaylarla ilgilenmeyen polis, İtalyanlar karşılık verince ilgilenmeye başladı ve kendini savunmaya çalışan İtalyanları tek tek gözaltına aldı. Vito da bunların içindeydi.
Polisler Vito'yu birkaç gün gözaltında tuttuktan sonra bıraktılar. Mahallesine döndüğünde, insanların kendi iş yerine toplandığını gördü. İçeri girdiğinde Enzo bir masanın üstüne çıkmış hararetli hararetli konuşma yapıyordu. Mimiklerinden ve vücut hareketlerinden sinirli olduğu apaçık ortadaydı. Mahalle sakinleri ve Enzo'nun kuzenleri (Vito'nun yeğenleri) oradaydı. Vito, Los Santos'a geldiği ilk gün Enzo ve kuzenlerinin bir gruplaşma içinde olduğu anlamıştı, fakat ilk defa bu kadar açık konuşuyorlardı.
Enzo Giuliani: Artık yeter! Bu sikiklere günlerini göstermeyecek miyiz?!
Enzo Giuliani: Babam ne zaman gelseler elinde sopa heriflerin üzerine gitti!
Enzo Giuliani: Ama o aptal polisler ne yaptı!? Bize saldıranları değil babamı ve onunla gidenleri içeri aldılar!!
Enzo Giuliani: Biz birbirimize destek olmazsak tek tek hepimizi öldürecekler! Bu adamlar şaka yapmıyor! Kendinize gelin! Polis bizi sikine bile takmıyor!
**insanlar Enzo'yu onaylıyor**
**Vito bu sırada içeri giriyor**
Enzo Giuliani: İşte! Babam geldi! Vito Giuliani!
Enzo Giuliani: Bu adam sizin görmediğiniz şeyleri gördü! Bilmediğiniz şeyleri biliyor!
Enzo Giuliani: Bu adamın peşinden gideceğiz! Artık bizi ezemeyecekler!
Enzo Giuliani: Herkes bilsin, bize yapılanın cezası kesilecek!
Vito, şaşkınlık yaşasa da duruma ayak uydurmayı başardı. Amerikalı İtalyan halkı artık polisten bir şey bekleyemiyordu çünkü polisin taraf tuttuğu belliydi. Yirmi birinci yüzyılda ırkçılığın, dünyanın en modern ülkelerinin başında gelen Amerika'da hala can bulmasına anlam veremiyorlardı. Onlar için legal savunma arayışı artık bitmişti. Kendilerini illegal yollarla korumak isteyen ve ufak bir kıvılcım bekleyen mahallenin sakinleri için Enzo ve onun önderlik için önerdiği babası Vito, bulunmaz nimetti. Vito, kendi mahallelerinde ve çevre mahallelerde tanınan, sevilen, güvenilen ve sayılan biriydi. Konuşmanın ardından ayağa kalkıp "VİTO" diye bağırmaya başladılar. Enzo, konuştuğu masanın üstünden inip babasının yanına geldi, sarıldı ve "
Bundan sonra seninleyiz. Sen ne yaparsan bizde onu yaparız." dedi. Eski bir restoran işletmecisi; eşinden geriye kalan anılarının bulunduğu evini, ülkesini ve şimdi de çevresindeki insanları kaybetmişti. Artık sinirli ve kinli bir yapıda, intikam arıyordu. İnsanlar kendilerine yol gösterecek birini arıyordu, Vito ise onu takip edecek insanları. Domino taşları, artık tam olarak yerindeydi.
Fakat; girilen yolun sonu karanlıktı ve bedeli, yitirilen yüzlerce can olabilirdi..
(https://i.hizliresim.com/9YbPz9.png)
A M E R İ K A N R Ü Y A S I
2019. Glen Park civarında örgütleşen yeni nesil bir yapı vardı. Başlarda ufak işlerle uğraşırlar, çeşitli elektronik aletleri, yasaklanmış puroları ve şarapları şehre yasa dışı yollardan sokar ve el altından çok ucuza satarlardı. Kimi zaman içeri kaçırdıkları bazı ev aletlerini çevredeki yoksul ailelere dağıtırlar, hiçbir ücret almazlardı. Bunları yapan, Vito'nun ekibiydi. Yaptıkları her kaçırma operasyonunda kazandıkları parayı yukarı çektiler, yukarı, yukarı ve yukarı. Vito'nun adamları her hafta ikişer kez San Fierro ve Las Venturas'tan çeşitli malları Los Santos'a getirirken, Vito'nun kendisi de has adamlarıyla şehir çapında dost edinmekle meşguldü. Yeni bağlantıları birer ikişer kazanırken ayağına gelerek kapısını çalan yeni iş olanaklarını gördü; uyuşturucu sektörü. Birkaç anlaşmayla başlangıç için ufak miktarları satın almayı başardılar ve sokak satıcılarına dağıtarak kâr ettiler. Gelen para güzel ve fazlaydı, gözleri büyütüp insanı büyüleyecek kadar fazlaydı. Günler günleri kovalarken Vito ve ekibi kaçakçılığa devam ediyor, bununla da kalmayıp uyuşturucu işini günden güne büyütüyordu. Başlarda yirmi paketi dağıtırken artık yüzlerce paketi şehrin birçok bölgesine kolaylıkla dağıtıyor ve delicesine para kazanıyordu. Yirmi paket, elli paket, yüz paket, yüz elli paket.. Şehre giden uyuşturucuların yarısına yakını artık Vito'nun elinden geçiyordu ve Vito, elinden geçenlerin sayısını arttırmak için adım atmaktan hiç çekinmiyordu. Fakat tek bir şartla.. Çocuklar ve kendi adamları, bu uyuşturucuları kullanamazdı..
Uyuşturucu işinde iyi para vardı. Vito'nun cebi doldukça doluyor, servetine servet katıyordu. Öyle ki, restoranını restore ettirdi ve şehirde başka eşi benzeri olmayan harika bir dekorasyon yaptırdı. Adamları artık kaliteli ve pahalı elbiseler giyiyor, lüks araçlara biniyordu. Bu kadar çok kazanırken eskiden yaptığı yoksul ailelere yardımı da unutmadı. Kazandığı paranın bir kısmını hala yoksullar için harcıyor ve yaşam standartlarının üstünde yaşayarak güzel bir eğitim almalarını sağlıyordu. Şehir çapında adı duyuldukça sempati topluyor, daha fazla kazanıyor ve ekibini de günden güne genişletiyordu. Adamlarını iki ayrı ekibe ayırdı ve her işin başına bir ekibi yerleştirdi. Alberto ve Agustin bu iki ekibin başındaki iki isimdiler. Agustin ve Alberto uyuşturucu işine birlikte bakarken, Agustin daha çok arabalar ve gayrimenkul işine, Alberto ise kadın işine bakıyordu.
Para, her zaman olduğu gibi illegal işlerde akıyordu.
M E K A N L A R
(https://resmim.net/f/SFC1mc.jpg)
(https://resmim.net/f/IHY5AY.jpg)
Bu tanıtım, 2019'un Temmuz ayında, Migfer tarafından sevgiyle hazırlandı.