(https://www.rina-roleplay.com/samp/proxy.php?request=http%3A%2F%2Fi.hizliresim.com%2F9gkOEN.jpg&hash=0b0e6dc865e7f79800d4f21d51c8f07321a83c4b)
Kimlik Bilgileri
Cassandra Russell
18/04/1996
San Fierro
Hakkında
İçine kapanık, kimseyle muhabbet kuramayan bir yapıya sahip. Sürekli kendi halinde takılır. Esrar içiyor, fakat bunu kimse bilmemekte. Bir ortamdayken hiç kimseye tepki vermemesi ile tanınır. Sorulan sorulara bile sadece başını sallayarak yanıt verir. Yetimhane de sadece Dylan'la takılıyordu, bu yüzden onun dışında başka kimsenin yanında rahat değil. Sürekli olarak bir huzursuzluk belirtisi veriyor. Utangaç, çekingen. Sürekli bir hata yaptım düşüncesi içerisinde, bunu dışardaki insanlar farkedebiliyor. Kendisini insanların yanında fazlalık olarak görüyor.
Kendi Ağzından Hikaye
Doğduğumdan beri kimseyi yanımda bulamıyorum. Sadece annem ve kardeşim. Babam sürekli dışarılarda gezermiş, bunu hep duyardım. Tabi benden gizlenmeye çalışılsa da. Daha sonra kardeşim doğdu, tabi ki babam onda da yanımızda yoktu! Ben büyüdüm, kardeşim yürümeye, konuşmaya başladı. O garip gece babam eve gelmişti. Evet evet, babam eve gelmişti. Beraber uyuyacaktık o gece. Galiba San Fierro oluyor orası, evimiz ordaydı. Müstakil şirin bir evdi. O geldiği için mi başımıza bunlar gelmişti? Yani benim başıma gelmişti? Yattık, hayallerim gerçek olmuştu. Düşünsenize, babanızla aynı çatı altında uyukluyorsunuz. Çok geçmeden evin önünde o adamların sesleri yükseldi. Babamın kumar borcu yüzünden kapımıza dayanmışlar, konuşurlarken duymuştum. O geceyi en kötü gecem olarak nitelendiriyorum. Babam kapıyı açtı, geri döndüğünde burnundan kan akıyordu. Annem ağlamaya başladı, sesimize uyanan kardeşim zırlamaya başladı. Ben-.. Ben de ağladım tabi. Babamı dövmüşlerdi, o gece benimle yatmaya gelen kahramanımı dövmüşlerdi! Evet, babam benim kahramanımdı. Ama büyüsü kaçmıştı. Sabaha kadar uyumadık, bana kızmışlardı; "Sen neden uyumuyorsun?" diye. Nasıl uyuyabilirim öyle bir gecede? Kahramanım ve annem ayaktayken? Sabaha karşı babam gitti. Evet, yine gitti. Arada sırada geliyordu, onu özlüyorduk. Annem, kardeşim, en çokta ben. O benim kahramanımdı! Bir gün yine geldi, bana bir sürü abur cubur almış. Buzdolabını bir sürü yiyecekle doldurdu. Buzdolabımızı ve benim abur cubur çekmecemi ilk defa o kadar dolu görmüştüm. O gece babamla annemin arasında yatacaktım, düşünsenize. Anne ve baba arasında yatmak çok zevkli olurdu. Yattık, o adamlar yine geldi. Belki de onlar değildir, yüzlerini görememiştim bu sefer. Kapıyı babam açtı, bağırış çağırış. Korktum ve yatağın altına saklandım, önümde bavul vardı, ona güvenebilirdim. Bavul beni gizleyebilirdi. Sonra bir silah sesi duydum, evin içinde patladığı için aşırı yüksek ses oluştu. Evin içinde sessizlik, annem dolabın arkasına saklanmaya çalışmış, kardeşim sesten korkmuş ağlıyor. Bir silah sesi daha geldi. İyice kıvrılmış, kulaklarıma ellerimi olabildiğince bastırmıştım. Gözlerim kapalı, olabildiğince sessiz ağlıyordum. O geceyi orda ağlayarak geçirdim, daha sonra polisler gelince beni oradan onlar çıkardı. Bir polis abla beni hızla Medical Departman aracına götürdü, hemşire ablalar beni muayene etmeye çalışıyor. Kapının önünü polis ve hastane arabaları çevirmiş, insanlar dışarda merakla içeriye bakmaya çalışıyor. Ben tepkisizim, şoktayım. Bavulun üzerinden bakmıştım o sıra, annemi yere düşerken gördüm, sonra kan içinde kalmasını seyrettim. Başka çarem yoktu, çok korkmuştum. Sonra Polis Departmanına götürdüler beni. Sürekli saçma sorular sorup durdular, ben o halde ne anlatabilirdim ki onlara? Doğru düzgün ağlayamamıştım bile! Demiştim ya, en kötü gecem diye. Aslında en kötü gecem bugünmüş, annem gözümün önünde öldü. Bu arada kardeşimi bulamadılar hala, annem ve babamı vurduktan sonra onu götürmüşler. Sonra beni Los Santos Yetimhane sine götürdüler. Tanrım!-.. Tam bir hapishane. Gardiyan ve bakıcılar ne yapman gerektiğini söyleyip duruyor; "Şuraya gel, şunu ye, bunu iç" Ranzalarımız yan yanaydı. Tanrıya şükür iyi ki yan yanaydı. Yanımda yatan kişi Dylan..( @Rooster ) Ondan da çekinmiştim, ama tanıdıkça iyi birisi olduğunu farkettim. Zaman geçtikçe bir baktım, kardeş olmuşuz. Artık bir abim vardı. *gülümsüyor* İkinci bahar gibi birşey. Beni dövmeye çalışanların önüne geçerdi hep. Sonra o kara gün geldi ve Dylan gitti. Yine yalnız kaldım. Bu arada bir çocuk vardı orada, adı Michael. O ilk başlarda kötü davranıyordu ama iyi olmaya başlamıştık. Onu sürekli ziyarete gelen genç bi çocuk vardı. Bir gün yine ziyaretçisi geldikten sonra yanıma geldi, elinde küçük çıtçıtlı bir poşet var. Poşetin içinde yeşil ve sık otlar.. *Başını sağa sola sallıyor* Onu içmeyi öğretti bana, esrarmış adı. Tabii, devamı geldi. Sürekli içmeye devam ediyorduk. Ben çok zorlanıyordum, çok ağır birşeydi. Boğazım kilitleniyordu adeta. Tabi gün geldi Michael'da gitti. Ben yine yalnız kaldım. Gitmeden önce bana iki küçük poşet esrar bırakmıştı. Gardiyana seslendim ve tuvalete gitmek istediğimi söyledim. Lanet olası gardiyan Alex geldi. Hiç sevmiyordum onu, sürekli tersliyordu. Beni tuvalete götürdü, tuvalette esrar içemeye çalışırken yakaladı beni. Lanet olsun!-.. Aylarca sakladığım sırrımı en öğrenmemesi gereken kişi öğrendi! Alex! Dylan da duyarsa beni gebertir! Beni görür görmez eline bir sopa aldı ve vurmaya başladı. Evet, ilk defa dayak yiyordum. Ve bu kolay olmadı, her yerim acımıştı ve kanıyordu. İyice kıvrıldım ve ellerimle suratıma siper ettim. Beni uzun süre dövemedi tabii-.. Diğer gardiyanlar beni kurtarmıştı. Bu iş müdürlüğe kadar uzandı. Ve orada alınan kara şuydu; "Bu lanet olası uyuşturucuyu bulabiliyorsan dışarıda kendi başına da yaşayabilirsin! İşlemlerini yaptık, artık serbestsin." diyerek bana bir kağıt imzalattılar. Bu arada, söylemeyi unuttum. Beni sürekli ziyarete gelen birisi vardı. Alaina-.. Bana sürekli dışarıda yaşadıklarını anlatırdı. Aşk hayatını, arkadaş çevresini, Dylan'ı. Bir de Federico'yu,( @Rayz ) onu çok sevdiğini anlatırdı sürekli, "Harika bir adam!" derdi. Beni dertleşmek için sık sık ziyaret ederdi. Aslında bu güzel bişeydi, biraz insan yüzü görmüş oluyordum sayesinde. Tuvalette yakalandığım günün gündüzü yine ziyarete geldi. Bu sefer veda etmeye gelmiş, yanaklarımdan sıkı sıkı öpmüştü. Nereye gittiğini söylemedi bana. Bana bir anahtar bıraktı ve bu anahtar bir araba anahtarıydı. Araba? Ben araba kullanacaktım? Bir anda ne olduğunu anlamadım, çıktı gitti. Peşinden koşmaya çalıştım, lanet olası Alex tuttu beni. Peşinden gidemedim. Ondan sonra tuvalet olayı falan oldu. Çıkışımı verdiler. İlk işim Dylan'la buluşmak!
(https://www.rina-roleplay.com/samp/proxy.php?request=http%3A%2F%2Fi.hizliresim.com%2Fnj1BnN.jpg&hash=a35f73ac7adad371a7b197a3d90a2a0e4b50f23d)
Fotoğraf LS Yetimhane sine giriş yapılırken çekilmiştir. 7 yaşında*
Karakter büyüdüğü ortam ve yaşı dolayısıyla araç ve motor süremiyor*
LS Social - Cassandra RUSSELL (http://www.rina-roleplay.com/social/pretty)