Hayat Hikayem
Ne zaman doğmuşum, kaç yaşımdayım hiçbir fikrim yok. Ama nerde doğduğumu biliyorum. Sokakta. Doğduğum gibi sokak hayatına atılmıştım. Biz 6 çocuktuk. Başımızda birtane orospu çocuğu vardı. Onun demesine göre 7 yaşındaydım o sıralar. Bir ismim yok. Bana küçük zenci diyordu. 6 çocuk arasındaki tek zenciydim. Bize toz sattırıyorlardı. Yıl 1998 olması lazım, tam hatırlamıyorum. Sokakta uyuşturucu satarken takım elbiseli bir adam gördüm. Diğer çocukların yanından gizlice sıyrılıp yanına gittim. Mendil paketindeki uyuşturucuyu ona uzattım. Zorlada olsa hafifçe gülümseyip "Abi alırmısın?" dedim. Konuştuğu kişiyi bırakıp bana döndü ve gülümsedi. Boyuma göre eğildi."Bu nedir ufaklık." dedi. Suratındaki tebessüm çok hoşuma gitmişti. İlk kez birisi bana böyle tebessüm etmişti. Adam suratıma iyice baktığında suratımdaki morlukları fark etti. Suratı düşmüştü. Elini mor yere götürüp elledi. Canım yanmıştı. Olduğum yerde geriye çekildim. Bana sinirli şekilde bakıp "Kim yaptı bunu sana" dedi. Ben yere doğru baktım. Çenemden tutup başımı kaldırdı. "Götür beni." Elinden kavrayıp çekiştirdim. O orospu çocuğunun öleceğini bilemezdim. Adamın yanına götürdüğümde yanında 2 çocuk vardı ve onları dövüyordu. Adam elini silahına atıp çekti ve adamın üzerine şarjörü boşalttı. Ben şok olmuştum. O benim orada beklememi söyledi. Diğer çocukların yanına gidecekmiş.
Akşam olmuştu. Hala gelmemişti. Ben kenara pusup soğumuş bedenimi ısıtmaya çalışıyordum. O sırada ayak sesleri duydum. Etrafa bakındım. Karşımdaki cesedin elindeki odunu kavradım ve elime aldım. Adamın suratına baktığımda gelen oydu. Bana doğru bakıp gülümsedi. Sopayı atıp ona doğru koştum ve üstüne atladım. Beni kucağına aldı. Arabasına doğru ilerliyorduk. Beni ön koltuğa oturttu. Kemerimi bağladı ve şoför koltuğuna geçti. Aramızda geçen konuşmaları hatırlamıyorum. Evine geldiğimizde beni direk banyoya soktu. İyice yıkadı. Çok hoşuma gitmişti. Ona adını sorduğumda bana bakındı. "Hernandez Luppertazi" dedi. Luppertazi'yi bastırarak söylemişti. Bana sordu "Senin adın ne?" Benim bir ismim yoktu. Öylece yere bakındım. Düşündüm düşündüm. Ama aklıma birşey gelmedi. "Benim bir ismim yokki." dedim ona. Bana bakıp gülümsedi. "O halde kendi ismini kendin koy?" dedi. Ben ona bakıp gülümsedim. "Suyun altından çıkalım koyarım." dedim. Banyonun adını bile bilmiyordum.
Banyodan çıkmıştım. Saçım ıslaktı. Koltukda uzanıyordum. Hernandez abi bana doğru bakındı. "Ufaklık isim koyacaktın kendine?" dedi. Ben doğruldum. Aklıma hiç isim gelmiyordu. Biraz düşündükten sonra "Adım Michael olsun" dedim. Hernandez Abi başıyla onayladı. "Peki ya soy adın?" Ben öylece düşündüm. Aklıma birşey gelmiyordu. Bir anda başımı kaldırıp "Marsh!" diye bağırdım. Hernandez abim bana bakıp gülümsedi. "İyiymiş. Michael Marsh." Güzel isim buldun. Michael. dedi. Çok hoşuma gitmişti bana ismimle hitap etmesi. Daha sonra kendime özel bir oda yaptım. Artık Hernandez abiyle yaşamaya başlamıştım.
Yaşım 15'e geldiğinde tabi o adamın deyişiyle 15. Müziğe ilgi duydum. Kendime gitar aldım. Özel öğretmen tuttu Hernandez abi. 3 ay sonra gitar çalmayı artık biliyordum.
Yaşım 20'ye gelene kadar hiç acayip birşey yoktu. Ama 20'ye gelince kendi evime ayrıldım. Hernandez abiyle kalmıyordum artık. Kendi hayatımı kendim kuracaktım. Evime eşyalar felan filan aldım. Sokakta tanıştığım insanlara adımı söylerken "Kendi ismini kendi koyan adam" demeyi hiç unutmazdım. Böyle böyle çevrem artmıştı. Az da olsa tanınmıştım.
23 yaşıma gelince ilk kez aşık oldum. Hiç anlamadığım bir şekilde. Ona yardım ederken aşık olmuştum. 2 gün sonra itiraf etmiştim. Adonica. Kendi mafyada çalışıyordu ama ben o işlerle uğraşmasını istemediğimden engelledim. Daha sonra LSPD olmak istedi. Yine istemedim ama zorlada olsa izin aldı ve oldu. O isteyince olmayacak birşey yoktu. Polisken hamile olduğunu anladı. Aldığım en güzel haberdi. Ama akşamına arabayla gezerken polisler biryeri çevirmişlerdi. Belki adonica ordadır diye gittim. Arabayı kenara çekip baktım. Ama onun cansız bedenini yerde gördüm. Yıkılmıştım.
Onu gömmüştük. Ama ben hala atlamamıştım. İllegal arkadaşlarıma hiçbir şekilde haber vermeyip kendimi eve kapattım. Hiç yemek yemiyordum neredeyse. 3 ay sonra VanG geldi. Kapıma vurup "Marsh! Artık kendine gel yeter bu kadar!" diye bağırdı. Ben sesi duyunca doğruldum. Biraz yere bakıp düşündüm. Lavaboya gittim. Üzerim çıplaktı.Sırtımda kocaman bir yağmur damlası dövmesi ve içinde "
Adonica" yazıyordu.Elimi yüzümü yıkadım. Rastalı saçlarım mahfolmuştu. Üzerime birşeyler alıp kafama şapka geçirdim ve dışarı çıktım. Güneş ışığını görünce rahatsız olmuştum. Aynı bir vampir gibi. Daha sonrasında VanG'a baktım. VanG bana bakıp gülümsedi. Onun motoruyla Adonica'yla uzak yolculuklara çıkmak için aldığım arabaya gittim. Rastalı saçlarımı tekrar yaptırdım. Cebimden en sevdiğim güneş gözlüğümü çıkarıp taktım. VanG'a bakıp "Nerede kalmıştık biz?" dedim ve piç piç sırıttım.
Herkesi kaybetmiştim. JayJ, VanG ve birsürü kişi. Hayatımı bir şekilde düzene soktum. Ama eskilerden kalma bir borç vücudumda dört kurşuna daha yer açtı. Sokakta bir zenci kanlar içinde yerdeydi. Uyandığında ise hastanede. Oradan kaçıp evime gittim. Gitarımı aldım ve santosu terk ettim. Gitar çalıp şarkı söylerek bi kasabada hayatımı sürdürüyordum. Eski telefonumu açtığımda yine birsürü dostumun öldüğünü, beni şehire çağırdıklarını gördüm. Döndüm. Scrubs'la beraber birleştik ve birkaç dostla beraber bir motel açtık. Şimdi ise orada devam ediyoruz. Ama ne kadar sürer bilemem