RinaV

(https://i.hizliresim.com/epfnz63i.jpg)


Kurşunların bir adamı öldürmediği zaman ona ne yaptığını anlamak için Los Santos'un arka sokaklarına, asfaltın kan ve ucuz içki koktuğu o karanlık köşelere bakmanız gerekir. Çoğu insan bu şehirde bir hiç uğruna, adlarının bile hatırlanmayacağı bir sokak çatışmasında can verir. Zenginlerin gökdelenlerinden aşağıya bakıp iğrendiği o beton yığınlarının arasında hayatta kalmak, sadece nefes almak değil, her gün ölümle kumar oynamaktır. Elijah Langley, bu kumar masasına çok erken yaşta oturdu. O, sistemin en alt tabakasında, kaybedenler kulübünün tam merkezinde doğmuştu. Ancak onun hikayesi, o köşelerde vurulup ölen yüzlerce isimsiz çocuktan çok daha farklı yazılacaktı. O, sokakların yutmaya çalıştığı ama bir türlü boğazından geçiremediği, adeta kusmak zorunda kaldığı o inatçı adamdı.

Elijah'ın adının yanına iliştirilen "Domuz" lakabının ardında, çoğu insanın duymaya bile tahammül edemeyeceği bir vahşet ve hayatta kalma destanı yatar. Sokaklarda polisler için kullanılan bu aşağılayıcı terim, Elijah için bambaşka bir anlam ifade eder; bu lakap ona düşmanları tarafından, hissettikleri saf dehşetin bir yansıması olarak verilmiştir. Bir yaban domuzunun o kalın, kurşun işlemez derisini ve ne kadar yara alırsa alsın üstünüze koşmaya devam eden o vahşi inadını düşünün. Elijah tam olarak buydu. Onu ortadan kaldırmak için tam dört kez şanslarını denediler. İlk kurşun, yıllar önce sıradan bir çatışmada omzunu sıyırıp geçtiğinde, Elijah sadece ölümün ne kadar hızlı gelebileceğini fark etmişti. İkinci kurşun bir gece yarısı karanlık bir ara sokakta yapılan ters bir anlaşma sırasında karnına saplandığında, hastane yatağında haftalarca tavanı izleyerek kan kaybetmenin ve çaresizliğin ne demek olduğunu öğrendi. Ancak asıl efsaneyi doğuran olay, ona kurulan o kusursuz ve acımasız pusuydu.

Yağmurun Los Santos sokaklarını yıkadığı, kimsenin dışarıda olmadığı o lanet gecede, güvendiği insanlar tarafından köşeye sıkıştırıldı. Namlular üzerine çevrildiğinde ve göğsüne ile karnına isabet eden o iki ağır mermiyle yere yığıldığında, düşmanları onun işinin bittiğinden emindi. Kendi kanında boğulurken, bilinci yavaş yavaş kapanırken herkes onun adının bir daha anılmamak üzere silindiğini düşündü. Ama kalbi durmayı reddetti. O asfalttan, sağlık görevlilerinin bile hayretler içinde kaldığı bir dirençle sağ çıktı. Günlerce süren ameliyatlar, enfeksiyonlar ve dayanılmaz acılar onu toprağın altına çekemedi. Taburcu olup sokağa ilk adımını attığında, şehirde bir eksiği tamamlarcasına fısıltılar çoktan yayılmaya başlamıştı bile. "Bu herif gebermiyor... Ne yaparsanız yapın ölmüyor, derisi bir yaban domuzu gibi." O günden sonra kimse ona sadece Elijah demedi. O artık Domuz Elijah'tı. O kurşunlar onu öldürmemiş, sadece merhamet duygusunu tamamen söküp almış ve yerine buz gibi bir soğukkanlılık yerleştirmişti.


(https://i.hizliresim.com/nh6zyttt.png)



Dört kez vurulmak, bir insanın dünyaya bakış açısını kökünden değiştirir. Elijah hastaneden çıktığında, sokak savaşlarının ne kadar ucuz ve anlamsız olduğunu fark etti. Birkaç yüz dolar ve kimseye ait olmayan bir sokak köşesi için kan dökmek, sistemin alt tabakayı birbirine kırdırmak için kurduğu aptalca bir oyundu. Asıl güç, tetiği çekenlerin değil, o tetiği çekenleri satın alanların, gökdelenlerde oturup yasaları kendi lehlerine yazanların elindeydi. Elijah artık sokakta bir asker olmak istemiyordu; o, masayı devirip kendi oyununu kurmaya karar vermişti. Madem sistem fakirleri sömürüyordu, o halde o da sistemi sömürecekti.

Bu karanlık aydınlanma, onun hayatını sokakların kirinden lüksün, yani "Drip" kültürünün zirvesine taşıyan o keskin dönüşü başlattı. Eski, kanlı kıyafetlerini çıkardı ve zırh niyetine binlerce dolarlık tasarımcı işi ceketler, özel dikim pantolonlar giymeye başladı. Boynuna ve bileklerine taktığı o devasa, göz alan pırlanta zincirler ve altın Rolex'ler sadece birer gösteriş aracı değildi; onlar, vücudunu kaplayan kurşun izlerini ve ameliyat yara izlerini dünyadan saklayan, onu dokunulmaz gösteren birer kalkandı. O artık köşede bekleyen bir torbacı veya tetikçi değildi; o, müzik endüstrisinin kapılarını tekmeleyerek açan, soğuk bakışlı, zeki ve son derece tehlikeli bir figürdü. Dudağından asla eksik etmediği sigarası, yaşanan tüm o travmalara rağmen sergilediği o ürkütücü derecede sakin tavrı, etrafındakilere onun ne kadar farklı bir seviyede olduğunu hissettiriyordu.

Müzik endüstrisi, onun zekası için mükemmel bir kamuflaj ve oyun alanı sundu. Güvendiği iş ortağı Zoe ve ona o karanlık, ruhsuz altyapıları sağlayan prodüktör Julie ile bir araya gelerek 1994 Records'u kurdu. Dışarıdan bakıldığında 1994 Records, yükselişte olan, bağımsız, isyankar ve son derece tarz sahibi bir rap plak şirketi olarak görünüyordu. Ancak Elijah'ın asıl dehası kağıt üzerindeki o karanlık şirket yapısında gizliydi. Bu şirket, sadece liste başı hitler üretmek için değil; arka planda sokaklardan, karanlık işlerden ve illegal bağlantılardan akan o kirli parayı aklamak için kurulmuş kusursuz bir çamaşır makinesiydi. Vergilerini bilerek ama en düşük miktarda ödüyorlar, sistemi kendi kurallarıyla vuruyorlardı. Hükümetin yasalarını kullanarak o hükümeti dolandırmak, bir zamanlar onu o sokaklarda ölüme terk eden sisteme atılmış en büyük orta parmaktı. Müzik, parayı yıkamak için kullanılan bir araçtı; ama aynı zamanda Elijah'ın içindeki o karanlığı kusması için bir terapiydi.

Elijah stüdyoya girdiğinde, mikrofonun karşısına geçtiğinde o dört kurşunun acısı, asfaltta yattığı gecenin soğuğu ve içindeki o dinmek bilmeyen sistem nefreti kelimelere dökülür. O, lüks arabalardan ve sahte hayat tarzlarından bahseden sıradan bir rapçi değildir. Onun "Dark Trap" ve "Drip Rap" esintili müziği, Julie'nin hazırladığı o ağır, yankılı 808 baslarının üzerinde, hiç acele etmeyen, son derece sakin ama bir o kadar da tehditkar bir akışla şekillenir. Sesi hiçbir zaman paniklemez; çünkü ölümü bizzat tatmış bir adamı artık hiçbir melodi veya söz korkutamaz. Şarkılarında anlattığı anarşi, hükümete karşı duyduğu o derin tiksinti ve kendi kurallarını yazma arzusu tamamen gerçektir.

Şimdi ilk büyük projesi "No Rules" ile Los Santos'un hem müzik piyasasını hem de yeraltı dünyasını sarsmaya hazırlanıyor. 1994 Records'un arkasındaki o devasa makine çalışmaya başladı. Elijah Langley, nam-ı diğer Domuz, artık sadece bir sokak efsanesi değil; o, kuralları reddeden, sistemin açgözlülüğünü ona karşı bir silaha çeviren ve bir zamanlar onu gömmeye çalışan herkesin şimdi radyolarda ve kulüplerde onun sesini dinlemek zorunda kaldığı bir imparator. O, kendi cehenneminden sağ çıkan ve şimdi o cehennemi başkalarına, lüks takım elbiseler ve elmas takılar içinde satmaya hazırlanan bir adam. Ve bu, onun hikayesinin sadece başlangıcı.



(https://i.hizliresim.com/slr0yvli.png)