RinaV

Silas Lagakis olarak dünyaya gelmek, baştan yazılmış ve asla uyum sağlanamayan bir senaryonun başrolünü oynamak gibiydi. Muhafazakar, geleneklerine sıkı sıkıya bağlı ve Ortodoks kilisesinin gölgesinde yaşayan bir ailenin tek erkek çocuğuydu. Babası onun ileride ailenin nakliye işini devralacak, güçlü bir Yunan erkeği olmasını beklerken; o, aynaya her baktığında kendisine yabancı bir yüz görüyordu. Onlu yaşlarının başlarında, içindeki bu boğucu hissin sadece bir çocukluk hevesi olmadığını anladı. Ablasının elbiselerine gizlice dokunmak, annesinin makyaj malzemelerini odasına saklamak onun için bir oyun değil, hayatta kalma refleksine dönüşmüştü. Ancak on dört yaşına bastığında, yatağının altında sakladığı bir ruju babasının bulmasıyla evdeki o sessiz cehennem ilk kez alev aldı. Ailesi bu durumu bir "hastalık" ve aile onuruna sürülmüş bir leke olarak gördü; onu düzeltmek için din adamlarından yardım istemeyi, psikolojik baskıyı ve giderek artan bir izolasyonu seçtiler.

Ergenlik dönemi, bedeni değişmeye başladıkça içindeki disforinin dayanılmaz bir boyuta ulaştığı en karanlık yıllardı. Sesinin kalınlaşması ve aynadaki silüetinin o reddettiği kalıba girmeye başlaması onu uçuruma sürüklüyordu. Bu dönemde ailesiyle olan bağları tamamen koptu. Kendisini dış dünyadan soyutladı ve içindeki o boğucu acıyı yansıtmak için karanlık, gotik bir estetiğe sığındı. Siyah, bol kıyafetler, ağır koyu renk göz makyajları ve asimetrik kesim saçlar, içindeki kadını dışarı sızdırmanın hem maskelenmiş hem de isyankar bir yoluydu. Ailesi bu durumu bir "gençlik isyanı" sanıp geçici bir heves olarak görmeye çalışsa da, on sekizinci yaş gününde o beklenen patlama yaşandı. Onlara gerçeği tüm çıplaklığıyla haykırdı: O bir erkek değildi, bu bedene ait değildi ve adı artık Aspa'ydı. Bu yüzleşme, babasının şiddetli tepkisi ve onu kelimenin tam anlamıyla kapı dışarı etmesiyle son buldu. Cebinde sadece birkaç euro ve sırt çantasında en güvendiği siyah kıyafetleriyle Atina sokaklarında bir başına kalmıştı.

Sokaklar, Aspa'ya ailesinin veremediği acımasız ama dürüst bir özgürlük sundu. Hayatta kalmak için yeraltı kulüplerinde çalıştı, turistlerin yoğun olduğu bölgelerde ne iş bulursa yaptı. Kazandığı her kuruşu hormon tedavisine (HRT) başlamak ve güvende kalmak için kenara ayırdı. Yirmi yaşına geldiğinde bedenindeki değişimler artık onu hayalindeki formuna kavuşturuyordu. Aynadaki silüet, yıllarca zihninde yaşattığı, hatları belirginleşmiş o güçlü kadına dönüşüyordu. Kendisi gibi dışlanmışlardan oluşan, kendi seçtiği "aile"siyle bu dönemde tanıştı. Onlar sayesinde kimliğini yasal olarak değiştirmek için gereken cesareti ve avukat desteğini buldu. Eski kimliğindeki isim tamamen silinmiş, bürokratik savaşın ardından pasaportunda nihayet Aspa Lagakis yazmıştı. Ancak Yunanistan, ona sürekli geçmişini, babasının yüzündeki o iğrenme ifadesini ve reddedilişini hatırlatan devasa bir mezarlıktı. Geçiş sürecinin zorlukları, transfobi ve sokakların yorucu yüzü onu yeni bir karar almaya itti.

Avrupa'nın yargılayıcı bakışlarından kaçıp, kimsenin onun geçmişini bilmediği bir yer arayışı, onu hayaller, suç ve fırsatlar şehri Los Santos'a sürükledi. Yirmi üç yaşında, Los Santos Uluslararası Havalimanı'na adım attığında, geçmişini Ege'nin serin sularında sonsuza dek bırakmıştı. İlk başlarda Vespucci'nin nemli arka sokaklarında, ucuz motellerde kalarak şehri tanımaya çalıştı. Şehir acımasızdı ama Aspa artık o kırılgan, korkak çocuk değildi; kendi küllerinden kendi elleriyle yarattığı, hayatta kalmayı çok iyi bilen, sert, tavizsiz ve çekici bir kadındı.

Şu an yirmi altı yaşında. Los Santos'un o kaotik, hızlı temposunda, gotik esintiler taşıyan koyu tonlardaki kıyafetleri, dikkat çekici duruşu ve sivri diliyle kendi yolunu çiziyor. Şehrin yeraltı dünyasına, gece hayatına ve o tehlikeli sokaklarına oldukça aşina. Ailesiyle hiçbir teması yok, onlardan geriye kalan tek şey sol bileğine kendi kazıdığı, Yunanca "özgürlük" anlamına gelen küçük bir dövme. Artık geçiş sürecini tamamen tamamlamış, bedeniyle ve ruhuyla barışık bir kadın olarak, bu büyük şehirde kuralları yalnızca kendisinin koyduğu bir hayatta kalma mücadelesi veriyor.