RinaV

(https://i.hizliresim.com/tlok1s9.jfif) (https://hizliresim.com/tlok1s9)


Havaalanının otomatik kapıları iki yana açıldığında, Los Santos'un o tanıdık, ağır ve nemli havası Pablo'nun yüzüne çarptı. Okyanus iyotu, egzoz dumanı ve ucuz sokak yemeklerinin kokusu... Yıllar önce kelepçelenerek ayrıldığı bu şehir, bıraktığından çok daha parlak, çok daha gürültülü ama bir o kadar da çürümüştü.

Üzerinde dikim bir ceket, cebinde ise şartlı tahliye belgeleri ve sadece birkaç yüz dolar vardı. Saçlarını arkaya doğru taradı, bıyığını düzeltti. Sağ kolundaki o eski, soluklaşmış Kolombiya kartel dövmesi ceketinin kolunun altından gizleniyordu ama sol göğsünde atan kalbinin hemen üzerindeki "DEUSA" logosu dövmesi, ilk günkü gibi derisinin altındaydı.

Yıllarca parmaklıklar ardında geçirdiği her gece, tavanı izlerken hep aynı şeyi düşünmüştü: Deusa'nın çöküşünü. O büyük operasyonda sadakatle kurduğu her şey elinden kayıp giderken, arkasında bıraktığı adamlarının vicdan azabı içini kemirmişti. Hapishane koridorlarında her adım arkasından gelen bir ayak sesi mi diye arkasına dönüp bakan o paranoyak adam, şimdi dışarıdaydı. Ama buraya saklanmaya değil, hakkı olanı almaya gelmişti.

(https://i.hizliresim.com/j5jld1a.png) (https://hizliresim.com/j5jld1a)

Pablo, Little Seoul ile Vinewood arasındaki o eski sınır hattında indi. Eskiden Deusa'nın adının geçtiği her köşe başında şimdi başka isimler, başka renkler vardı. Hermanos Statham'ın yanında sadakatle hizmet ederek başladığı, sonra kendi tırnaklarıyla kazıyarak var ettiği o imparatorluğun yerinde yeller esiyordu. Eski müttefikler ya saf değiştirmiş, ya toprağın altına girmiş ya da köşelerine çekilmişti.

"Şehir değişmiş," diye mırıldandı kendi kendine. Ama yeraltı dünyasının altın kuralı hiç değişmezdi: Güç, sadece el değiştirirdi; asla yok olmazdı.

Cebinden eski, tuşlu bir telefon çıkardı. Hapisteyken dışarıyla bağını koparmayan, sadakatini zamanın bile eskitemediği birkaç eski dosta mesaj gönderdi. Kısa ve net bir mesaj:

"El Deusa şehre döndü. Eski depoda ışıkları yakın."

(https://i.hizliresim.com/47svxzk.png) (https://hizliresim.com/47svxzk)


Gece yarısını geçtiğinde, rıhtımdaki terk edilmiş depolardan birinin paslı kapısı aralandı. İçeride sadece tek bir sarı ampul yanıyordu. Pablo içeri adımını attığında, loş ışığın altında onu bekleyen birkaç sadık yüz gördü. Bunlardan biri Sergei Chernov ve adamları. Sayıları azdı, eski ihtişamlı günlerinden çok uzaktaydılar ama gözlerindeki o inanç tamdı.

Pablo, grubun ortasına geçti. Sağ tarafında Sergei, masanın üzerine elini koydu, odadaki herkesi tek tek süzdü. O eski, insanları tek bir kelimesiyle manipüle eden, kriz anında buz gibi sakin kalabilen hitabet gücü sesine yansıdı:

"Buraya geçmişin yasını tutmaya gelmedim. Deusa'nın yıkıldığını söyleyenler, bizim sadece toprağa gömüldüğümüzü sandılar. Oysa biz birer tohumduk. Hapishanede geçirdiğim her gün, bu şehri nasıl daha akıllıca, nasıl daha güçlü yöneteceğimizi planladım. Evet, sokaklar yeni krallarla dolu. Ama unuttukları bir şey var..."

Gözleri kararlıkla parladı, sesini alçalttı ama her bir kelimesi odada yankılandı:

"Kendi krallığını kurmak için, önce kralı ezmelisin."

(https://i.hizliresim.com/hnjqc6v.jfif) (https://hizliresim.com/hnjqc6v)