RinaV

Stay Connected / Sunday, April 27, 2023 | Log in (https://img.freepik.com/free-vector/new-2023-twitter-logo-x-icon-design_1017-45418.jpg?semt=ais_hybrid&w=740) (https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Blogger.svg/2059px-Blogger.svg.png) (https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Facebook_logo_%28square%29.png/500px-Facebook_logo_%28square%29.png) (https://static-00.iconduck.com/assets.00/pinterest-icon-2048x2048-d7p0u7c5.png) (https://mettug.com/img/mettug-logo3.png)

(https://static.vecteezy.com/system/resources/thumbnails/012/916/691/small/search-bar-with-shadow-on-transparent-background-search-engine-box-user-interface-png.png)

CHAPTER I,CARSON.
Fort Carson civarında yaşayan küçük bir taşralı aile grubu vardı. Yıllarca kendi hâllerinde yaşamış, dış dünyadan çok da bir şey istememişlerdi. Çoğu çiftçilikle, tamir işiyle ya da ufak tefek ticaretle uğraşan insanlardı. Ama zamanla kasabanın dengesi değişmeye başladı. Yeni gelenler, eski düşmanlıklar, yanlış anlaşılmalar... Bir noktadan sonra kasabada onların adı "istenmeyenler" listesine yazıldı. Bazıları onları sorun çıkaran insanlar olarak görüyordu, bazıları ise sadece kasabanın artık değiştiğini ve bu grubun o değişime uymadığını düşünüyordu.

Sonunda Fort Carson onlar için dar gelmeye başladı. Arkalarında bıraktıkları şey sadece evler değildi; anılar, kırgınlıklar ve yarım kalmış hayatlardı. Gitmek zorundaydılar.

Grubun başında iki isim vardı: Darius Suplee ve Jonathan Lowe.

Darius Suplee grubun daha sert tarafını temsil ediyordu. Uzun yıllar yollarda yaşamış, insanları iyi okuyan bir adamdı. Karar alırken fazla duygusal davranmazdı. Onun için hayatta kalmak bir alışkanlıktı. İnsanların saygısını korkuyla mı yoksa güvenle mi kazandığını pek umursamazdı; önemli olan grubun ayakta kalmasıydı.

Jonathan Lowe ise farklıydı. Daha sakin, daha hesapçı bir adamdı. İnsanlarla konuşmayı, anlaşma yapmayı bilen biriydi. Darius'un sertliğini dengeleyen taraf oydu. Grubun içindeki çoğu insan Jonathan'ı "aklı" olarak görüyordu.

Fort Carson'dan ayrıldıkları gün, ellerinde büyük planlar yoktu. Sadece birkaç karavan, eski kamyonetler ve yanlarına alabildikleri eşyalar vardı. Yolları uzun ve belirsizdi. Günlerce yol yaptılar. Küçük kasabalardan geçtiler, benzin istasyonlarında durdular, bazen yol kenarında kamp kurdular. Karavanlar onlar için hem ev hem sığınaktı.

Sonunda Santos'a ulaştılar.

Santos, Fort Carson'a hiç benzemiyordu. Gürültülü, kalabalık ve fırsatlarla dolu bir şehirdi. Ama aynı zamanda tehlikeli ve acımasızdı. Burada kimse kimsenin geçmişini sormazdı, ama kimsenin sana bedava bir şey verdiği de olmazdı.

Darius ve Jonathan karavanları şehrin biraz dışında, gözlerden uzak bir alana yerleştirdi. İlk günler tamamen hayatta kalmaya odaklı geçti. Küçük işler yaptılar, hurda topladılar, bazıları tamir işlerine girdi, bazıları ise şehirde bağlantı kurmaya çalıştı.

Ama grubun amacı sadece hayatta kalmak değildi.

Darius'un aklında daha büyük bir şey vardı:
Fort Carson'da kaybettikleri saygıyı burada yeniden kazanmak.

Jonathan ise daha farklı düşünüyordu. Santos gibi bir şehirde güç sadece kasla kazanılmazdı; doğru insanlarla doğru zamanda konuşmayı bilmek gerekiyordu. Bu yüzden yavaş yavaş şehirde bağlantılar kurmaya başladı.

Karavan kampı zamanla küçük bir topluluğa dönüştü. Herkesin bir görevi vardı. Biri araçlarla ilgilenir, biri şehirde iş kovalar, biri kampın düzenini sağlar.

Santos onlar için sadece yeni bir şehir değildi.

Geçmişlerini geride bırakıp kendi kurallarını yazabilecekleri bir yerdi.

CHAPTER II,SANTOS.