RinaV

Arnavutluk'ta, taş evlerin birbirine yaslandığı, denizin rüzgârla konuştuğu küçük bir kasabada doğdu. Ona verilen isim, aileden aileye geçen bir beklentiydi. Daha bebekken bile nasıl biri olacağına dair fikirler vardı. Güçlü olacaktı. Suskun olacaktı. Erkek olmanın ne demek olduğu, daha konuşmayı öğrenmeden etrafında örülmüştü. Sokaklar dardı ama kurallar genişti. Kim olduğun değil, nasıl görünmen gerektiği önemliydi. Ergenlik geldiğinde beden değişti, beklentiler büyüdü. Geceleri uyumadan önce hayal kuruyordu. Farklı bir isimle, farklı bir bedenle, kimseye açıklama yapmak zorunda olmadığı bir hayatla. Sabah olunca o hayaller katlanıp bir köşeye konuyordu.Çünkü korku vardı. Aile vardı. Kasaba vardı ve en çok da, anlaşılmama ihtimali vardı.

Uçaktan indiğinde hava sıcaktı, şehir gürültülüydü. Kimse kimseye bakmıyordu. Bu, onun için bir lükstü. Los Santos karmaşıktı. Fazla hızlıydı. Fazla acımasızdı.
Ama aynı zamanda özgürdü. Burada kimse ona çocukluğunu sormuyordu. Kimse eski ismini bilmiyordu.
Kimse neden böyle yürüdüğünü, neden böyle konuştuğunu merak etmiyordu. Bu şehirde herkes bir şey olmaya çalışıyordu.

Los Santos'ta artık kimse ona "nerelisin" diye sormuyor. Soranlar da cevabın tamamını almıyor. Çünkü her şey anlatılmak zorunda değil. Bazı hikâyeler sadece taşınır. Aynaya baktığında gördüğü yüz net. Kusursuz değil. Yorgunluk var, izler var. Ama kaçmak yok.
Bir zamanlar hayal kurarken saklandığı geceleri hatırlıyor. O çocuk hâlâ içinde bir yerde duruyor. Onu kovmuyor artık. Yanına oturtuyor. Geçmişiyle kavga etmeyi bıraktı. Bugün, kendi adıyla çağrılıyor. Kendi bedeninde yaşıyor. Kendi hızında yürüyor. Ve belki en önemlisi:
Kimseye açıklama borcu hissetmiyor. Ama artık bir fark var: Bu hayat onun.